ജപമാല മാതാവിന്റെ തിരുനാൾ

നാം ഇടയ്ക്കിടെ കടന്നുപോകുന്ന ചില നിമിഷങ്ങളുണ്ട്... രാവിലെ ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ കേൾക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ നിശബ്ദത, അല്ലെങ്കിൽ വീടിന്റെ മൂലയിൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകം. ജീവിതം അതിന്റെ സാധാരണ വേഗതയിൽ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറിയ അടയാളം നമ്മെ വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ ഇന്നലെകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. അതാണ് ഓർമ്മകളുടെ സ്വഭാവം. അത് നമ്മോട് ഉറക്കെ സംസാരിക്കില്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ പതുക്കെ തൊട്ടുണർത്തും. ഇന്ന് തിരുസഭ നമുക്ക് നൽകുന്ന വചനങ്ങളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം ചെന്നെത്തുന്നത് സുവിശേഷത്തിന്റെ താളുകളിലേക്കാണ്. അവിടെ യേശു ഒരു വിജനമായ സ്ഥലത്ത് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റ ഉടനെ, ശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരാൾ തികഞ്ഞ ലളിതതയോടെ ചോദിക്കുന്നു: 'കർത്താവേ, യോഹന്നാൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ ഞങ്ങളെയും പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കേണമേ.'

ഈ രംഗം എത്രമാത്രം ലളിതവും മനോഹരവുമാണ്... സങ്കീർണ്ണമായ തത്വചിന്തകളോ വലിയ വാദമുഖങ്ങളോ അല്ല ആ ശിഷ്യൻ ചോദിക്കുന്നത്. 'ഞങ്ങൾക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു തരൂ' എന്ന ഒരു ചെറിയ അപേക്ഷ മാത്രം. അപ്പോൾ യേശു അവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നതാകട്ടെ വളരെ ചെറിയൊരു പ്രാർത്ഥനയാണ്—'പിതാവേ, അങ്ങയുടെ നാമം പൂജ്യമാക്കപ്പെടേണമേ...' ഈ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കുമ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സ് നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബെഞ്ചമിൻ വോയിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നു. ബെൻ, വിമാനങ്ങളെയും ആകാശത്തിന്റെ വലിയ വിശാലതയെയും അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ച ആ മിടുക്കൻ ബാലൻ. ബെൻ തന്റെ അച്ഛൻ അലനോടൊപ്പം എയർപോർട്ടുകളിൽ പോയി വലിയ ബോയിംഗ് ജെറ്റുകൾ പറന്നുയരുന്നത് നോക്കിനിൽക്കുമായിരുന്നു. തനിക്കൊരു സ്വന്തം കമ്പനി തുടങ്ങണം എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ആഗ്രഹം—അതിന്റെ പേര് അവൻതന്നെ സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുമായിരുന്നു, 'കോൺ ചിം എയർലൈൻസ്' എന്ന്! ആ പേര് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ മന്ദഹാസം... അതൊരു കുട്ടിയുടെ കളിചിരി മാത്രമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയിലെ അത്ഭുതങ്ങളെ തൊട്ടറിഞ്ഞ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു.

പക്ഷേ, പ്രിയപ്പെട്ട അലൻ, താവോ, റയാൻ... ഇന്ന് മൂന്നു മാസം പിന്നിടുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ ആ മുറികൾ എത്രമാത്രം നിശബ്ദമാണ് എന്ന് എനിക്കറിയാം. ബെൻ ഇരുന്ന ആ കസേര, അവൻ തന്റെ കോഡിംഗും ഗെയിമുകളും ചെയ്തിരുന്ന ആ ഡെസ്ക്... ആ ശൂന്യത എത്രമാത്രം ഭാരമേറിയതാണ്! ഈ വേദനയെ ലളിതമാക്കാനോ പെട്ടെന്ന് മാറ്റാനോ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. കാരണം വേദന വേദന തന്നെയാണ്. സുവിശേഷത്തിലെ ശിഷ്യന്മാരെപ്പോലെ നിങ്ങളും ഇന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ടാകാം, 'കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ അങ്ങ് കേൾക്കുന്നില്ലേ? ഈ വേർപാട് ഞങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ താങ്ങാനാകും?' എന്ന്. ഈ ചോദ്യങ്ങൾ പാപമല്ല; അവ നിങ്ങളുടെ ആഴമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളാണ്.

ഇവിടെയാണ് ഗലാത്തിയാ ലേഖനത്തിൽ പൗലോസ് ശ്ലീഹാ പറയുന്ന ആ വാക്കുകൾ നമ്മെ തൊടുന്നത്. അവൻ പറയുന്നു, താൻ തന്റെ പ്രേഷിതശുശ്രൂഷയിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരത്തിനായി ഓടുകയല്ലായിരുന്നെന്നും, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ കൃപയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോവുകയാണെന്നും. പൗലോസ് തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തെയും വെല്ലുവിളികളെയും കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്കപ്പുറം ദൈവത്തിന് ഒരു പദ്ധതിയുണ്ട് എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ്. ബെൻ ജീവിച്ച ആ പതിനഞ്ചു വർഷങ്ങൾ—അത് ചെറുതാണെന്ന് നമുക്ക് തോന്നാം. എന്നാൽ ആ വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൻ ഈ ലോകത്തിന് നൽകിയ സ്നേഹം ചെറുതല്ല. അങ്കിൾ വില്യം പക്ഷാഘാതം വന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, പതിനഞ്ചാം വയസ്സിൽ ബെൻ താൻ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കൊച്ചു പിഗ്ഗി ബാങ്ക് മുഴുവൻ എടുത്ത് കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായത് ഓർക്കുക. അവൻ അത് ഉടച്ചില്ല, ആരും അത് ചോദിച്ചതുമില്ല; എന്നാൽ ആ ഓഫർ തന്നെ ഒരു വലിയ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. തനിക്കുള്ളതെല്ലാം മറ്റുള്ളവർക്കായി നൽകാൻ തയ്യാറായ ഒരു ഹൃദയം. അതാണ് യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹം. ബെൻ ആ സ്നേഹം തന്റെ ജീവിതംകൊണ്ട് കാണിച്ച് തന്നു.

അലൻ, താവോ, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇപ്പോഴും 'ഞങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും വിട്ടുപോയോ, ഞങ്ങൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ' എന്ന കുറ്റബോധത്തിന്റെ ചെറിയൊരു കല്ല് കിടപ്പുണ്ടെങ്കിൽ, ഇന്ന് ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ നാമത്തിൽ അത് എടുത്തു മാറ്റുന്നു. രോഗം ഒരിക്കലും നിങ്ങളുടെ തെറ്റല്ല. നിങ്ങൾ ബെന്നിന് നൽകിയ സ്നേഹവും കരുതലും ഈ ലോകത്തിൽ ഒരു മാതാപിതാക്കൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനമായിരുന്നു. നിങ്ങൾ ഒന്നും കുറച്ചില്ല. ദൈവം നിങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല; മറിച്ച്, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുനീറിന്റെ ഓരോ തുണിയും അവിടുന്ന് തന്റെ കൈകളിൽ ഏന്തിയിരിക്കുന്നു. ആ ഭാരമുള്ള കുറ്റബോധം ഇനി നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ വെക്കരുത്. നിങ്ങൾ നല്ല മാതാപിതാക്കളായിരുന്നു, ആ സ്നേഹം എന്നും ജീവിക്കും.

റയാൻ, നീയാണ് ഇപ്പോൾ ബെന്നിന്റെ ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ജീവനുള്ള സാക്ഷ്യം. നീ വളരുമ്പോൾ, നീ നിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, ബെൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് നിന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ നിന്റെ കാവൽമാലാഖയാണ്. നീ നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ ഓർമ്മകൾ നെഞ്ചിലേറ്റുമ്പോൾ, നീ ബെന്നിന്റെ ജീവിതത്തെയാണ് മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വലിയൊരു കരുത്തായി നീ കൂടെയുണ്ടാകണം.

ജീവിതം ചിലപ്പോൾ ഒരു വിമാനയാത്ര പോലെയാണ്. ചിലപ്പോൾ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പറക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് മുന്നിലുള്ളതൊന്നും കാണാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ, പൈലറ്റ് വിമാനം സുരക്ഷിതമായി ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിക്കുമെന്ന് നമുക്കറിയാം. ബെൻ ഇപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ആ വലിയ വിമാനത്താവളത്തിൽ ശാന്തമായി ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ വേദനയില്ല, രോഗമില്ല, വേർപാടില്ല. അവിടെ അവൻ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇന്നു മുതൽ ആ ചെറിയ കാര്യത്തിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുക: ബെൻ നമ്മെ விட்டு പിരിഞ്ഞുപോയതല്ല, അവൻ ദൈവത്തിന്റെ നിത്യമായ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് പറന്നുയർന്നതാണ്. നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം അവനിലേക്ക് ഇന്നും ഒഴുകുന്നുണ്ട്. നിങ്ങൾ റയാനെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, ബെൻ അവിടെയുണ്ട്. ബെന്നിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരി നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുക. ദൈവം നിങ്ങളോടുകൂടെയുണ്ട്. ആ സ്വർഗ്ഗീയ ഭവനത്തിൽ, നാം എല്ലാവരും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടും. അതുവരെ, ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം നിങ്ങളുടെമേൽ എന്നും ഉണ്ടാകട്ടെ. ആമേൻ.