Feasta Mhuire na Rosaire

Smaoinigh ar an gcaoi a n-osclaíonn oíche chiúin a sciatháin thar cathair, agus an bealach a mbíonn solas beag amháin le feiceáil ó fhuinneog seomra leapa, áit a bhfuil buachaill ina suí ag scríobh cód ar a ríomhaire, nó ag breathnú ar léarscáil den spéir, ag pleanáil eitilt eile dá chuid aerárthaí samhlaíocha. Do Benjamin Vo, ní raibh an teicneolaíocht ná an eolaíocht ina rud fuar nó iargúlta; ba bhealach iad chun ord a chur ar an domhan, chun an áilleacht a bhí i bhfolach a thabhairt chun solais. Bhí intleacht thar barr aige, intleacht a d'fhéadfadh fadhbanna casta a réiteach agus é fós ina leanbh, ach ba é an rud is mó a bhain le Ben ná an cineáltas sin a bhí fite fuaite lena chroí—an gáire beag sin a bhíodh air nuair a bhíodh sé ag caint ar a 'con chim airlines', nó an t-a aire a bhí aige do dhaoine eile, cosúil leis an uair sin a thairg sé a bhanc muc ar fad dá uncail William. Níor ghá dó an banc a bhriseadh open; ba leor an tairiscint, an croí sin a bhí sásta gach rud a thabhairt suas ar son duine eile.

Sa chéad léacht inniu, cloiseann muid Naomh Pól ag labhairt leis na Galataigh faoin gcaoi ar thug sé a intinn don Shoiscéal, faoin gcaoi ar casadh le Séamas agus Cefas agus Eoin é, agus mar a thug siad a lámh dheas dó i bpáirtíocht. Agus ansin feicimid Pól ag seasamh suas i gcoinne Cefas in Aintíoch, ag rá leis go hoscailte nuair nach raibh sé ag siúl go díreach de réir fhírinne an tSoiscéil. Seo íomhá an tslí dhíreach, an chonair sin nach nglacann le comhréiteach nuair a bhíonn fírinne i gceist. Is íomhá í seo freisin de shaol Benjamin. Bhí sé ina bhuachaill a d'fhéach ar an saol le díchill, a bhí toilteanach seasamh ar an gcúirt badminton nó iarracht a dhéanamh ar gach rud le gach gram d'fhuinneamh a bhí aige, ag creidiúint go gcaithfidh duine iarracht a dhéanamh, go gcaithfidh duine leanúint ar aghaidh. Nuair a bhíonn an teach ciúin anois, nuair a bhíonn na cathaoireacha folamh agus an t-aer lán d'fholús a bhraitheann ró-trom le tógáil, is furasta a cheapadh go bhfuil an chonair sin caillte. Ach níl. Tá an fhírinne sin fós ann, ceangailte le grá nach dtagann deireadh leis riamh.

Caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé thart ar thrí mhí anois ó d’fhág Benjamin an saol seo an 13ú lá de Mheitheamh, 2026. Do Alan agus Thao, agus do Ryan, tá an phian sin chomh lom sin, chomh fíor sin gur minic a bhraitheann sibh nach bhfuil focal sa domhan a fhéadfadh í a bhaint. Nílimid anseo chun an phian sin a cheilt le focail bhog nach bhfuil bun leo. Tá an bhrón sin ann toisc go raibh grá chomh domhain sin ann, grá nach bhféadfadh bás é a dhíothú. Nuair a bhíonn an oíche ann agus an t-uafás nó an t-uaigneas ag titim, nuair a chuimhníonn sibh ar an gcaoi a raibh sé ag gáire faoi na núdail spicy sin i Bangkok, nó ar an scéal sin a chonaic tú i do chodladh, a Alan—an tráth a raibh sibh ag seasamh ag doras an tseomra sin agus a dúirt Ben leat go raibh sé ag dul tríd gach rud, go raibh sé ag breathnú oraibh—tá an cuimhne sin ina phian ach freisin ina theist. Ní gá díriú ar bheith láidir an t-am ar fad. Tá cead agat a bheith briste.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, caithfimid an chloch throm sin a bhaint de bhur gcroíthe, an chloch sin a chuireann an milleán oraibh féin. B’fhéidir san uair is dorcha den oíche, go mbíonn sibh ag fiafraí an ndearna sibh rud éigin mícheart, an raibh rud éigin a d'fhéadfadh a bheith déanta difriúil chun an toradh a athrú. Éistigí go han-chúramach anois: Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an cosán sin. Uaireanta, tagann an t-ualach seo ar an gcorp, tinn nach bhfuil aon mhíniú air, rud atá i bhfad thar ár n-acmhainn le stopadh. Ná cuir an ciontacht sin ar bhur ngualainn. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus ní raibh aon easnamh i bhur gcúram. Thug sibh gach rud a bhí in ann do thuismitheoir a thabhairt, agus tá grá Dé ag clúdach gach aon nóiméad den saol a roinn sibh leis. Níor thip sibh riamh air; bhí sibh i gcónaí ann mar an fhíor-athair agus an fhíor-mháthair a raibh grá acu dó níos mó ná mar afhéadfadh focail a insint.

Sa Soiscéal inniu, tagann na deisceabail chuig Íosa agus iad ag iarraidh guí a fhoghlaim: 'A Thiarna, múin dúinn guí.' Agus tugann Íosa an phaidir sin dóibh—an tAthair Biz, ag tosú le hainm an Athar, ag lorg an aran laethúil, ag iarraidh tearmainn ón tástáil dheiridh. Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas isteach sa dorchadas. Ní bhaineann an phaidir sin le habairtí fada nó le heolas casta; baineann sé le leanbh a chasann ar a athair agus a deir le muinín: 'Athair.' Smaoinigh ar an gcaoi a raibh Ben ag éisteacht le scéalta a athar, ar an gcaoi a raibh muinín iomlán aige as an teaghlach a bhí timpeall air. Sin é an saol a bhí aige—saol lán de chuardach, d'aerárthaí, de thurais go Lourdes agus go dtí an Vatacáic leis an 'perfect four'—Dad, Mom, Ryan, agus Ben. Nuair a bhreathnaíonn sibh ar Ryan, ar do mhac eile, a Alan agus a Thao, bíodh a fhios agaibh go bhfuil an ghrá sin fós beo ann. A Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go bhfuil an t-uaigneas ann, ach cuimhnigh ar na tairiscintí go léir a rinne Ben, ar an gcaoi a raibh sé ag roinnt a shaol leat, ag pleanáil eitiltí leat. Tá an nasc sin fós beo sa Spiorad Naomh, sa bhaile mór sin ag an mBaincéid ar Neamh áit a bhfuil Ben anois in éineacht le Naomh Carlo Acutis agus leis na haingil go léir.

Gach duine agaibh atá ag éisteacht anois—cibé acu an bhfuil sibh i do chónaí faoin bpian céanna, cibé an bhfuil páiste nó cara caillte agaibh, nó an bhfuil sibh ag iompar cros atá ró-trom le tabhairt leat—éistigí le guth an Tiarna inniu. Níl sibh i d'aonar. Tá an t-ardú seo ann, an dóchas seo atá níos láidre ná an bás. Tóg an chéad chéim sin amach an doras inniu le croí éadrom. Smaoinigh ar an ngáire geal a bhí ag Ben, ar an gcaoi ar dhligh sé ar aghaidh le gach iarracht, agus lig do ghrá Dé sibh a thabhairt abhaile. Agus muid ag dul chun na Comaoine Spioradálta, lig dínn ár gcroíthe a ardú chuig an Tiarna, ag súil leis an lá sin a mbeimid le chéile arís sa solas suthain. Amen.