Máirt an Tríú Seachtain Déag as an gCorr

Smaoinigh ar an gcaoi a bhfásann síol beag mustaird. Ní thosaíonn sé le torann ná le crith talún, ach le rud chomh beag sin nach dtabharfá faoi deara é i pailme do láimhe. Agus mar sin féin, nuair a chuirtear sa talamh é, nuair a fhaigheann sé an teas agus an taise, tosaíonn sé ag briseadh tríd an úir go dtí go n-éiríonn sé ina chrainn mhór a dtig leis na héin a nead a thógáil ar a chraobhacha. Sin é an íomhá a thugann Íosa dúinn inniu faoi Ríocht Dé. Ní bhrúnn sí isteach ar an saol le sotal ná le neart; fásann sí go ciúin, go doimhin, mar a d'fhás an ghrá i gcroí buachalla a bhí chomh geal le Benjamin Vo.

Smaoinigh ar Benjamin, ar an gcaoi a raibh sé ag féachaint ar an domhan lena intleacht a bhí ag rith roimh aois a cheithre bliana déag—ag scríobh cód, ag tuiscint AWS, ag déanamh staidéir ar na córais a choinníonn an domhan le chéile. Ach thar aon rud eile, ba é an cineáltas a bhí mar shíol sa chroí aige. Smaoinigh ar an uair sin a thairg sé a bhanc muc ar fad, gan briseadh air, chun cabhrú le huncail William a bhí tinn. Níor chaith sé airgid le hardán ná le mórchúis; níor thairg sé ach a chuid go léir, go simplí, go hiomlán. Sin é an cineál síol a chuireann Dia i gcroí an duine—síol a fhásann go ciúin ach a thugann scáth do dhaoine nach raibh súil acu leis.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid aon chompord. Nuair a bhreathnaíonn Alan agus Thao thart ar an teach seo anois, ceithre mhí taréis don lá sin i Mí Mheithimh 2026 teacht agus Ben dul abhaile go dtí an tAthair, tá an ciúnas sin ann nach féidir le haon fhocal a líonadh. Tá an chathaoir sin folamh. Tá an bhróg sin fágtha sa dorchadas. Níl aon úsáid ann a bheith ag ligean air nach bhfuil an t-uafás den chailliúint seo ag brú ar bhur gcroíthe gach maidin, nuair a dhúisíonn sibh agus a bhraitheann sibh an t-uaigneas. Tá an phian sin fíor, agus tá an t-ualach trom. Nílimid anseo chun an bhrón sin a ghlanadh le focail éadroma; b’fhearr leat a bheith ag éisteacht lena gháire, leis na scéalta a roinn sé le d'athair, leis an gcaoi a raibh sé ag caint faoina chuid smaointe faoi aerárthaí agus faoi theicneolaíocht.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, éistigí go domhain. Má tá an cheist sin ag éirí san oíche an ndearna sibh a dhóthain, an raibh rud éigin eile a d'fhéadfadh a bheith déanta, éistigí le glacadh Dé: níor thip oraibh in aon chor. Níor tháinig antinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram, ó aon rud a rinne sibh nó nár rinne sibh. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus níl aon fhreagracht ort féin as an dorchadas a tháinig. Scaoil an t-ualach sin anois. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc le saol a bhí níos mó ná mar a d'fhéadfadh duine ar bith a choinneáil. Bhí sibh ag tabhairt grá a bhí chomh foirfe agus a d'fhéadfadh tuismitheoir a thabhairt. Lig don Tiarna an chloch sin a thógáil de bhur gcroí.

Feicimid sa Soiscéal freisin an giosta a ghlac an bhean agus a mheasc sí i dtrí mhéid plúir go dtí gur ardaigh an taos ar fad. Ní fheiceann tú an giosta ag obair nuair a chuirtear sa phlúr é; téann sé i bhfolach, oibríonn sé ón taobh istigh, agus de réir a chéile athraíonn sé an t-iomlán. Seo an t-am a dtagann an solas isteach sa seomra. Tá Ben anois i láthair an Athar, ach níl a ghrá imithe. Tá sé cosúil leis an ggiosta sin—ag obair fós i gcroí Ryan, a dheartháir, sa chineáltas a dhéantar go ciúin, san uisce a shrutheann sa well i gCà Mau a thug beatha do dhaoine nach raibh aithne acu air. Ryan, tá a fhios agam go bhfuil na laethanta ann nuair abhíonn an t-uaigneas ag teacht, ach cuimhnigh ar na cuimhní ar fad a roinn sibh, ar an gcaoi a raibh Ben i gcónaí ag roinnt gáire leat. Níl sé imithe i gcéin; tá sé ag fanacht leat sa solas sin a bhfuil a fhios aige go mbeidh sibh le chéile arís.

Tóg an gealltanas seo leat nuair a fhágann tú an doras inniu: tá Ben sa bhaile, ag fanacht i solas an Athar, agus tá sé ag coimeád súil ort le gáire. Téigí slán, a chairde, agus cuirigí bhur muinín sa Tiarna atá gar daoibh anois agus go deo. Amen.