Dé hAoine den Seachtú Seachtain Déag as an gCoraint

Smaoinigh ar an gcaoi a seasann mac léinn óg os comhair cláir dhaghdha, a shúile ag taitneamh agus é ag rianú línte cód ar a ríomhaire, nó ag faire ar scáthchruth eitleáin i bhfad i gcéin ag gearradh na spéire le cruinneas socair. Do Benjamin Vo, ní raibh an domhan ina áit chaotic le cur isteach air, ach ina fhadhb álainn le tuiscint, ina thuras lán d'fhiosracht agus de scéalta nua a bhí le insint. Bhí intleacht aige a d'fhéadfadh fadhbanna a réiteach i bhfad roimh a aois, ach is é an rud a d'fhág a lorg ar chroíthe gach duine a bhí timpeall air ná a chineáltas i bhfolach, an gáire beag sin a bhíodh air nuair a labhraíodh sé fa a 'con chim airlines' le do thoil agus le simplíocht linbh. Ní raibh sé ag iarraidh ach an domhan a thabhairt níos gaire, eitleán ar eitleán, gaol ar ghaol.

Sa chéad léacht inniu, cloiseann muid Naomh Pól ag scríobh chuig na Galataigh, ag labhairt faoin gcreideamh a shaorann sinn, ag cur in iúl dúinn gurb iad siúd a bhíonn i mbun creidimh clann Abrahám. Ní bhaineann sé le scrupail an dlí, ach le croí atá fosaithe i nDia, croí a ghlacann le gealltanas an Spioraid. Agus ansin feicimid sa Soiscéal conas a bhreathnaíonn an slua ar obair Íosa— cuid acu ag rá gurb é prionsa na ndéimhin atá ina dhiaidh, agus cuid eile ag iarraidh comhartha a fháil ó neamh. Ach téann Íosa go croí an scéil: nuair a thagann an t-aon duine atá níos láidre chun an láidir a chaitheamh anuas, nuair a thagann an méar ó Dhia, tá ríochta Dé curtha i láthair.

Cá bhfaighimid an solas sin inniu, nuair a bhíonn an teach ciúin agus nuair a bhíonn an chathaoir sin folamh? Tá sé thart ar thrí mhí anois ó d’fhág Benjamin an saol seo an 13ú lá de Mheitheamh, 2026. Do Alan agus Thao, agus do Ryan, tá an phian sin chomh tinn sin go mbriseann sí tríd an lá gan rabhadh. Ní féidir linn an brón sin a mhaolú le focail éadroma, toisc go raibh grá chomh domhain sin ann, grá nár tháinig deireadh leis nuair a d'fhág a chorp an seomra seo. Tá an bhrón sin féin ina theist ar an méid a bhí sé ciallach agus álainn.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, caithfimid an chloch throm sin a bhaint de bhur gcroíthe, an chloch sin a chuireann an milleán oraibh féin san uair is dorcha den oíche. Éistigí go han-chúramach: Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an cosán sin, agus ní raibh aon easnamh i bhur gcúram. Uaireanta, tagann na rudaí seo thar ár n-acmhainn, gan aon locht ar aon duine. Ná cuir an ciontacht sin oraibh féin; tá sibh glan, tá sibh saor, agus tá grá Dé ag coinneáil gach uile nóiméad den méid a thug sibh do Ben. Bhí sibh ann dó go hiomlán, mar a bheadh fíor-athair agus fíor-mháthair ann.

Smaoinigh ar an gcineáltas a bhí i Ben féin—an uair sin a raibh sé réidh a bhanc muc ar fad a thairiscint chun cabhrú lena uncail William, gan choinníoll, gan a bheith ag smaoineamh air féin ar chor ar bith. Níor ghá dó an banc a bhriseadh, ach ba leor an tairiscint, an croí sin a bhí sásta gach rud a thabhairt suas ar son duine eile. Sin é an spiorad a thugann Íosa dúinn inniu: croí nach bhfuil roinnte ina dhá leath, ach atá dírithe go hiomlán ar an nGrá.

A Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go bhfuil an saol uaigneach uaireanta gan do chara, gan na cainteanna sin faoi na eitleáin agus na pleananna a bhí agaibh. Ach cuimhnigh nach bhfuil an nasc sin caillte. Tá sé beo i ngach cuimhne, i ngach gníomh beag cineáltais, agus san fhaire sin a choinníonn sibh le chéile sa Spiorad. Nuair a théann sibh amach an doras inniu, lig do Ben a bheith mar chuid den ghaire sin a thugann lúcháir ar ais isteach sa saol. Tóg bhur gcuid céimeanna le muinín. Tá Ben sa bhaile anois, ag feitheamh sa solas suthain, ag gáire mar a rinne sé riamh, agus ag guidí ar son a bhí grámhar dó.

Tugaimis ár n-aghaidh anois ar an altóir le croí athnuaite, ag lorg síocháin an Tiarna do gach teaghlach atá ag iompar croise. Amen.