Aoine an Tríú Seachtain Déag as a Chéile

Smaoinigh ar an uair a bhíonn tuismitheoir ag fanacht le leanbh ag geata na scoile nó ag doras an tseomra ranga, ag féachaint ar an slua le súil nach bhfeiceann ach duine amháin as an iliomad—an duine atá ina chroí acu. Agus ansin feiceann siad an gáire sin, an cosán sin a thagann chun cinn trí na daoine go léir. Sa chéad léacht inniu ó Naomh Pól chuig na Philippians, cloisimid an cineál sin cuimhneacháin: 'Gabhaim buíochas le mo Dhóigh gach uair a smaoiním oraibh, ag guí i gcónaí le lúcháir.' Sin é an glór a thagann anuas chugainn ó na mílte bliain, ach tá sé ag baint go díreach leis an gcroí sin a bhí ag buachaill cosúil le Benjamin Vo—buachaill a raibh a intleacht ag rith roimh aois a cheithre bliana déag, ag scríobh cód, ag tuiscint AWS, agus ag pleanáil a chuid 'con chim airlines' le gáire agus le gigilt ar an gcaoi a n-eitilfeadh na haerárthaí sin go dtí na háiteanna is faide i gcéin. Ní raibh an intleacht sin ina bhalla timpeall air; bhí sí ina dhoras. Agus nuair a chuimhnímid air anois, ceithre mhí ó chuaigh sé abhaile chuig an Athair an 13ú lá de Mheitheamh, 2026, feicimid an gáire sin fós ina sheasamh sa solas.

Smaoinigh ar an íomhá amháin sin a rith tríd an lá inniu: an duine a thagann isteach sa seomra, an té atá i bpian, agus an tsúil a bhreathnaíonn air le trócaire seachas le dlí. Sa Soiscéal inniu, téann Íosa isteach i dteach duine de phríomh-Phairisínigh ar lá na sabóide. Tá daoine ann ag breathnú air go cúramach, ag lorg lochta, ag stóráil na rialacha mar a stórálann duine clocha i mbosca. Ach i lár an tseomra, tá duine ann atá ag fulaingt—duine le dropsy, duine a bhfuil a chorp trom le hualach nár iarr sé. Agus anois, fiafraíonn Íosa den lucht dlí: 'An dlíthiúil leigheas ar lá na sabóide nó nach ea?' Coinníonn siad ciúin. Níl aon fhocal acu. Ach tógann Íosa an duine, leigheasann sé é, agus cuireann sé slán é.

Agus ansin cuirfidh Íosa an cheist sin orthu: 'Cé acu agaibh, má thiteann bhur mac nó bhur damh isteach i gcístern, nach dtarraingíonn sé amach láithreach ar lá na sabóide?' Ní féidir leo freagra a thabhairt. Níl le freagairt ach an t-uafás sin a thagann nuair a bhreathnaíonn tú ar an duine a bhfuil grá agat dóibh i bpian. Agus anseo, a Alan agus a Thao, caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid aon chompord. Tá an chathaoir sin folamh sa teach. Tá an bhróg sin fágtha sa dorchadas. Níl aon úsáid ann a bheith ag ligean air nach bhfuil an t-uafás den chailliúint seo ag brú ar bhur gcroíthe gach maidin, nuair a dhúisíonn sibh agus a bhraitheann sibh an ciúnas sin nach féidir le haon fhocal a líonadh. Nuair a chuimhnímid ar an gcaoi a raibh Ben ag roinnt scéalta le d'athair, nó ar an uair sin a raibh sé ag tairgis a bhanc muc—gan é a bhriseadh, gan é a scriosadh, ach é a thairgí i dtairiscint shimplí, iomlán chun cabhrú le huncail William a bhí tinn—tá an bhrón sin chomh trom le cloiche.

Agus anseo, éistigí go domhain. Má tá an cheist sin ag éirí san oíche an ndearna sibh a dhóthain, an raibh rud éigin eile a d'fhéadfadh a bheith déanta, éistigí le glacadh Dé: níor thip oraibh in aon chor. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram, ó aon rud a rinne sibh nó nár rinne sibh. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus níl aon fhreagracht ort féin as an dorchadas a tháinig. Scaoil an t-ualach sin anois. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc le saol a bhí níos mó ná mar a d'fhéadfadh duine ar bith a choinneáil. Bhí sibh ag tabhairt grá a bhí chomh foirfe agus a d'fhéadfadh tuismitheoir a thabhairt. Lig don Tiarna an chloch sin a thógáil de bhur gcroí. Ní raibh aon rud a d'fhéadfadh sibh a dhéanamh a d'athródh an toradh. Bhí sibh ag tabhairt grá, ag tabhairt aire, ag tabhairt gach rud a d'fhéadfadh tuismitheoir a thabhairt. Ná bíodh an t-ualach sin oraibh níos mó. Tá sibh saor.

… Seo é an t-am a dtagann an solas isteach sa seomra. Ní raibh Ben ag stóráil seoda dó féin sa saol seo; bhí sé ag tógáil stór i láthair Dé trína chineáltas, trína chumas grá a thabhairt, agus trína chumas a bheith ina dheartháir iontach do Ryan. Nuair a bhreathnaíonn muid ar an gcaoi a raibh Ben ag rith lena intleacht, ag pleanáil a 'con chim airlines', ag gáire faoi na núdail spicy i Bangkok, feicimid nach bhfuil an grá sin marbh. Tá sé cosúil leis an uisce a shrutheann sa well i Cà Mau—well a tógadh i d'ainm, a thug beatha do dhaoine nach raibh aithne acu ort, ag socrú tart na ndaoine a bhí i ngátar. Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go bhfuil na laethanta ann nuair a bhreathnaíonn tú ar an seomra agus a mhothaíonn tú an t-uaigneas. Ach cuimhnigh ar na cluichí a d'imir sibh, ar an gcaoi a raibh Ben i gcónaí ag roinnt gáire leat, ar na heitleáin sin a bhfuil a fhios agat a bheidh i do chroí go deo. Níl sé imithe i gcéin; tá sé ag fanacht leat sa solas sin a bhfuil a fhios aige go mbeidh sibh le chéile arís.

Tóg an gealltanas seo leat nuair a fhágann tú an doras inniu: tá Ben sa bhaile, ag fanacht i solas an Athar, agus tá sé ag coimeád súil ort le gáire. Níl an bás in ann an grá a scaradh. Téigí slán, a chairde, agus cuirigí bhur muinín sa Tiarna atá gar daoibh anois agus go deo. Amen.