Петок од триесеттата седмица во секојдневното време

Кога човек ќе се загледа во некоја стара, изгорена тетратка или во парче хартија оставено на работ од масата, на кое со прецизни, детски раце се испишани ред по ред некои сложени алгоритми и координати за лет, светот некако застанува. За нашиот драг Бен, тие цртежи и кодови не беа само обични училишни задачи. Тие беа отворени прозорци кон едно небо што тој со сета своја душа сакаше да го допре. Се сеќаваме на онаа негова страст кон авијацијата, на начинот на кој со искрени насмевки зборуваше за создавање на сопствена авиокомпанија, наречена со многу нежност „con chim airlines“. Тој ги гледаше машините, ги следеше линиите на небото, но во секој негов збор имаше една чиста, детска радост што го исполнуваше целиот дом.

И токму таму, во срцето на денешното послание на свети Павле до Филипјаните, наоѓаме една мисла што како да е испишана токму за овој живот, за ова момче: „Уверен сум во ова, дека Тој што започна добро дело во вас, ќе го доврши сè до денот на Исус Христос“. Павел зборува од затворот, опкружен со тежина, но неговото срце прелева од благодарност и радост за луѓето што ги носеше во градите. Тој зборува за љубов што расте, за умножување на вистинското познавање и на секој вид разбирливост, сè додека душата не стане чиста и беспрекорна за денот на Господа.

Замислете го сега Бен во еден од оние светли семејни моменти – кога седеше заедно со неговиот татко Алан, мајката Тао и братот Рајан, обвиткани во топлината на секојдневниот живот, споделувајќи ги приказните што татко му со љубов му ги раскажуваше вечерно време. Бен сакаше да слуша приказни. Тој сакаше да го слуша тој познат глас, да ги набљудува деталите, да учи и да се смее. И во исто време, во тоа исто момче живееше една неверојатна, тивка великодушност. Се сеќаваме кога тој, на своите петнаесет години, сосема неочекувано и од чисто срце им кажа на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне на својот чичко Вилијам, кој страдаше од мозочни удари. Тој не ја скрши таа касичка, не ја испразни – тоа не беше ни потребно, бидејќи имаше други средства – но самата понуда, таа подготвеност на едно момче да го понуди сето своје мало богатство за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за златното срце што го носеше во градите. Тоа е слика на љубов што не бара ништо за возврат.

Ама кога ќе го отвориме Евангелието според Лука, влегуваме во една сосема поинаква соба. Исус е на сабота во домот на еден од првите фарисеи, на вечера. Луѓето го набљудуваат внимателно, меркајќи го секој негов чекор, секој негов поглед. А пред Него стои еден човек што боледува од тешка болест – вода во телото, отечен, притиснат од мака. Фарисеите молчат. Тие се затворени во своите правила, во своите стравови, во своите огради. И тогаш Исус го поставува она прашање кое го сече воздухот како меч: „Дали е дозволено да се исцелува во сабота или не?“ Ниеден од нив не смее да проговори. Исус го зема човекот, го исцелува и го отпушта во мир. Потоа им се обраќа со една едноставна слика од секојдневниот живот: „Кој од вас, ако неговиот син или вовче падне во бунар, нема веднаш да го извлече во саботен ден?“ Ниту тогаш тие не можат да најдат збор за одговор.

Во оваа средба гледаме како Божјата милост ги руши сите законски ѕидови. Исус не чека дозвола за да спасува; Неговата љубов е посилна од секој пропис, од секоја тежина. Но токму тука, кога го гледаме овој човек што е исцелен, кога го слушаме повикот на милосрдието, моравме да застанеме и да погледнеме во длабочината на сопствените срца.

Алан и Тао, знам дека овие четири месеци по разделбата со Бен се време на тешка, тишина што ги пара градите. Знам дека во тие моменти кога сенките паѓаат врз вашиот дом, кога ќе се сетите на неговиот глас, на неговата брилијантност, на неговата насмевка, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што ви шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања по светските метрополи, од Рим и Lourdes сè до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој сложен и паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост.

Зашто животот што Бен го живееше не е изгубен. Тој е прифатен во онаа совршена светлина за која пишуваше свети Павле. Бен сега е ослободен од секоја болка. Замислете го како стои во небесниот дом, таму каде што неговите омилени авиони летаат во бесконечноста, каде што неговите соништа за летање се претворени во една божествена реалност, заедно со свети Карло Акутис и со сите светии. Тој гледа одозгора со онаа своја светла, топла насмевка и им шепоти на своите родители: „Не плашете се, јас сум добро, јас ве чувам“.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост и љубов од вечноста. Не плаши се да се насмевнеш, да сонуваш, да одиш напред, знаејќи дека секој чекор што го правиш е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога. Ти не си сам.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот свет, земете го со себе ова едно мало потсетување: останете во љубовта, простувајте си еден на друг како што Бог ни прости нам во Христа, и носејќи го во срцата споменот на Бен – момчето чија насмевка и чија чистота сè уште светат како ѕвезда на нашиот пат. Нека Мајката Марија, која стоеше под крстот и ја знае секоја човечка болка, ги спушти своите мајчински раце врз вашите раменици и ви даде длабок, непоколеблив мир. Амин.