Вторник од дваесет и петтата недела во обичното време

Понекогаш, најдлабоките вистини за нашиот живот не се наоѓаат во големите филозофски расправи, туку во еден сосема обичен, секојдневен момент. Замислете го Бен, нашиот драг Бенџамин, како стои пред еден од оние високи, сложено изработени храмови во Азија, со онаа негова препознатлива, мирна насмевка и со прстите кренати во знак на мир. Тој не бараше внимание, тој не се обидуваше да докаже ништо. Тој едноставно беше таму, присутен, во својата љубопитност и во својата нежна природа. Тој момент, фатен во фотографија, е како прозорец низ кој денес можеме да погледнеме во она што Бог ни го зборува преку Светото Писмо.

Денес, во првото читање од книгата на Изреките, слушаме нешто што може да нè зачуди: „Како поток е царското срце во раката на Господа; каде што ќе посака, таму го насочува“. Оваа слика за потокот е толку живописна. Потокот не се бори против својот тек; тој се препушта на теренот, на гравитацијата, на мудроста на земјата која го води кон морето. Колку често ние се обидуваме да го запреме потокот на нашиот живот? Колку често се обидуваме да ги изградиме сопствените брани, мислејќи дека ако доволно силно се спротивставиме, ќе можеме да ја смениме насоката на она што ни се случува?

Алан, Тао, Рајан, знам дека овие три месеци по заминувањето на Бен, тишината во вашиот дом понекогаш е како суво корито на поток што некогаш изобилувал со живот. Знам дека болката не е нешто што доаѓа и си оди, туку нешто што живее во ѕидовите, во предметите што тој ги допирал, во спомените што ве пречекуваат секое утро. Се прашувате, можеби, зошто потокот на неговиот живот пресуши толку рано. Се прашувате дали нешто сте пропуштиле, дали сте можеле да го насочите поинаку. Слушајте ме сега, многу внимателно: тој глас што ве испрашува, тој глас што ви шепоти дека не сте направиле доволно — тој глас не е од Бога. Бог е Оној кој го насочува потокот, а вие бевте, и останувате, совршени родители. Болеста што го однесе Бен не беше ваша вина. Немаше ништо што можевте да направите поинаку. Некои страдања во овој паднат свет доаѓаат како бура, надвор од контролата на секој човек, надвор од дофатот на секоја родителска љубов. Бог не ве обвинува. Ве молам, отпуштете го тој камен од вашите срца. Вие не сте виновни за она што беше надвор од човечката моќ.

Погледнете го Евангелието денес. Исус е опкружен со толпа. Неговата мајка и браќата стојат надвор и не можат да стигнат до Него. И во тој момент, Исус ја менува перспективата. Тој не ги дефинира своите блиски според крвта или физичката близина, туку според нешто многу подлабоко: „Мојата мајка и моите браќа се оние кои го слушаат словото Божјо и го извршуваат“. Што значи тоа за нас? Значи дека Бен, кој толку многу го сакаше светот, кој сонуваше за „Con Chim Airlines“, кој ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на својот чичко, не е далеку од нас. Тој е во срцето на Словото. Тој е дел од она семејство што Исус го опишува — семејство на оние кои живеат во љубовта.

Бен беше момче со неверојатен интелект, момче кое ги разбираше сложените системи на AWS и AI, но она што го дефинираше беше неговата способност да биде „добра почва“. Тој не беше затворен во себе. Тој беше отворен за светот. Се сеќавате ли на неговата желба за „Con Chim Airlines“? Тоа не беше само детска игра; тоа беше израз на неговата желба да се поврзе, да се издигне, да биде дел од нешто што ги спојува луѓето. Тој ја задржа таа љубопитност до крај. И сега, кога тој е во Банкетот на Небото, тој ја задржува таа иста љубов. Кога таткото го сонуваше Бен како му вели „Не е важно, јас ќе ве следам“, тоа не беше само сон. Тоа беше ехо на вистината дека љубовта не може да биде заробена од смртта. Бен е жив во Бога. Тој е присутен во секој ваш спомен, во секоја ваша молитва, во секој чин на добрина што го правите во негово име, како што е бунарот во Виетнам што сега им носи вода на оние кои немаа.

Рајан, ти си помладиот брат. Твојот живот е продолжение на онаа радост што ја делевте со Бен. Кога ќе се сетиш на него, кога ќе го погледнеш небото, знај дека тој е таму, дека те чува. Ти си неговиот глас овде. Не плаши се да бидеш радосен. Не плаши се да сонуваш. Твојот брат би сакал да те види како леташ, како ги остваруваш сопствените соништа, како растеш во љубовта. Ти си неговото продолжение на оваа земја. Живеј храбро, со онаа иста љубопитност што ја имаше и тој.

Кога ќе излезете од оваа црква денес, не барајте големи одговори. Направете само едно едноставно дело во името на Бен. Бидете нежни кон себе. Кога болката ќе ве притисне, сетете се дека сте видени и сакани од Оној кој го воскресна Својот Син. Бог не ве остава сами. Тој е со вас во секој чекор, во секоја солза, во секоја тишина. И Бен ве чека. Тој ве чека со онаа иста нежност, со онаа иста љубов што ја даваше секој ден. Доверувајте Му се на Бога. Оставете го вашето срце да биде добра почва, прифаќајќи ја Неговата утеха. Вие сте држени во Неговите раце. И во тие раце, вие сте засекогаш поврзани со вашиот драг Бен. Амин.