E martë e javës së njëzet e pestë gjatë vitit

Shpesh herë, ne e imagjinojmë shenjtërinë si diçka që ndodh në distancë, në ndonjë mal të lartë apo në një kohë shumë të largët. Por Ungjilli i sotëm na sjell një imazh krejt tjetër, një imazh që na prek drejtpërdrejt. Jezusi është i rrethuar nga turma. Njerëzit janë kudo. Në mes të këtij zhurmimi, dikush i thotë: 'Nëna jote dhe vëllezërit e tu po rrinë jashtë dhe duan të të shohin'. Dhe Jezusi, me një qartësi që na ndal frymën, përgjigjet: 'Nëna ime dhe vëllezërit e mi janë ata që e dëgjojnë fjalën e Zotit dhe e zbatojnë atë'.

Ndaluni pak këtu. Jezusi nuk po mohon dashurinë e tij për familjen; ai po zgjeron përkufizimin e asaj që do të thotë t'i përkasësh dikujt. Ai po na tregon se familja e vërtetë e Zotit nuk ndërtohet vetëm mbi gjak, por mbi dëgjimin e zemrës. Kjo është ajo 'tokë e mirë' për të cilën flet Shkrimi. Dhe kjo më sjell ndërmend djaloshin tonë, Benjaminin.

Beni ishte një djalë që e dëgjonte botën me një kureshtje të jashtëzakonshme. Ju e dini se si ai, me atë mendjen e tij të ndritur, zhytej në botën e teknologjisë, duke koduar lojëra, duke ndërtuar sisteme, duke ëndërruar për 'Con Chim Airlines'. Ai nuk ishte thjesht një djalë që mësonte; ai ishte një djalë që dëgjonte ritmin e jetës. A e mbani mend atë imazh të tij, kur qëndronte para një kulle tempulli, duke bërë shenjën e paqes me gishtat e tij, veshur me atë fanellën e verdhë të Lakers? Ai nuk ishte thjesht duke pozuar; ai ishte duke u përpjekur të përthithte botën, të lidhej me të, të ishte pjesë e diçkaje më të madhe.

Sot, ndërsa jemi këtu, tre muaj pas kthimit të tij në shtëpinë e Atit, ndoshta ndiheni sikur jeni 'jashtë', si ata njerëzit në Ungjill që nuk mund të arrinin te Jezusi për shkak të turmës. Dhimbja është një turmë e madhe që na ndan nga të tjerët. Ajo na bën të ndihemi të izoluar, sikur jemi përjashtuar nga gëzimi i zakonshëm i botës. Alan, Thao, Ryan, e di që kjo heshtje në shtëpi është shurdhuese. E di që çdo gjë – një kartë avioni, një lojë që ai krijoi, një moment i thjeshtë në mbrëmje – ju kujton se ai nuk është më fizikisht aty.

Por dëgjoni fjalët e Jezusit sot: 'Ata që e dëgjojnë fjalën e Zotit dhe e zbatojnë atë'. Beni e bëri këtë. Ai e bëri këtë me atë zemër të butë, me atë gatishmëri për të ndihmuar, si atëherë kur, pa u nxitur, donte të dhuronte të gjithë kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William. Ai nuk e theu arkën, nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht e ofroi. Kjo është 'zbatimi' i Fjalës. Ai nuk e dinte se do të largohej kaq shpejt, por ai e jetoi jetën e tij si një ofertë. Dhe kjo ofertë është e gjallë. Ajo vazhdon të rrjedhë në atë 'Pus të Dashurisë' në Cà Mau, duke u dhënë ujë të pastër atyre që kanë etje. Kjo është mënyra se si Beni, tani, 'dëgjon dhe zbaton' Fjalën e Zotit në përjetësi.

Dua të ndalem pak te një gur që shumë prindër e mbajnë në zemër, shpesh pa e thënë me zë. Është ai guri i rëndë i fajit. Në heshtjen e orëve të vona, shpesh vjen ajo pyetje helmuese: 'A munda të bëja më shumë? A ishte diçka që më shpëtoi?'. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Zotit që shëron çdo plagë: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim që bëtë së bashku, në atë dashuri të madhe që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme. Ju jeni të lirë.

Ryan, vëllai i tij, ti je pjesa e gjallë e kësaj dashurie. Ti që ke ëndërruar me të, që ke ndarë me të çdo aventurë, ti je thirrur të vazhdosh këtë rrugë. Kur ndihesh i vetmuar, kujto se Beni është atje, duke të pritur, duke të mbështetur. Ai nuk është larg. Ai është në atë 'trup shpirtëror' për të cilin flet Pali, i fuqishëm, i lavdishëm, i lirë nga çdo dobësi. Ai është ai 'zog' që fluturon në qiellin e Zotit, duke u lutur për ty, duke të dhënë forcë që ti të vazhdosh të ëndërrosh, të ndërtosh, të jetosh.

Sot, vëllezër dhe motra, kur të dilni nga kjo lutje, mos kërkoni përgjigje të mëdha për pyetjet e pafundme të jetës. Kërkoni vetëm praninë e Jezusit. Ai është Ai që 'i dëgjon britmat tona' dhe 'na fsheh nën hijen e krahëve të Tij'. Beni është atje, në atë hije të sigurt të dashurisë së Zotit. Ai është i lirë. Ai është i lumtur. Dhe ai ju pret, me atë buzëqeshje që ju e njihni aq mirë, për t'ju treguar se në fund të gjithçkaje, ajo që mbetet është dashuria. Kjo është e vetmja gjë që mund ta merrni me vete, dhe kjo është e vetmja gjë që Beni ju la si trashëgimi. Ecni me shpresë, sepse dashuria është më e fortë se vdekja. Amen.