E Premtja e Javës së Njëzet e Nëntë të Kohës së Zakonshme

E shihni atë njollë të bardhë që lëviz lart në qiell, një vijë e hollë tymi a avulli që shuhet ngadalë mes reve? Kur jemi në tokë, ne shpesh shikojmë poshtë. Shikojmë te hapat tanë, te guri që mund të na pengojë, te rruga e gjatë që na ka mbetur për të bërë. Por ka njerëz që e kanë shikimin tjetër. I kthejnë sypër, sepse e dinë se bota nuk mbaron te ky horizont i ngushtë, te këto mure dhomash ku ndonjëherë ndihemi kaq të vetmuar.

Në Ungjillin e sotëm, Jezusi u flet njerëzve për diçka shumë të thjeshtë, diçka që çdo bujk, çdo udhëtar e di pa pasur nevojë për libra: reja që ngrihet në perëndim, era e jugut që fryn. Njerëzit dinë t'i lexojnë shenjat e motit. E dinë kur do të bjerë shi e kur do të vijë vapë. Dhe megjithatë, Jezusi u thotë një fjalë që na lë pa frymë: 'Përse nuk dini të lexoni kohën e sotme? Përse nuk gjykoni vetë se çfarë është e drejtë?'.

Çfarë do të thotë të lexosh kohën, brënda nesh? Do të thotë të mos jetosh si i verbër përpara asaj që ndodh në shpirtin tënd. Do të thotë të kuptosh se jeta nuk është një seri ngjarjesh të rastësishme, por një ftesë e përhershme për t'u kthyer tek Ai.

Në këtë rrugëtim të jetës sonë, ne takojmë shpirtra që e kanë kuptuar këtë gjuhë shumë më mirë se ne. Mendoni për Benjamin Vo-në tonë. Beni ishte një djalë që e donte qiellin. Jo vetëm si poezi, por në mënyrën e tij të veçantë, si një inxhinier i vogël dhe një vëzhgues i apasionuar. Atij i pëlqente të ndiqte avionët, të njihte modelet, të kërkonte atë lëvizje të saktë që e ngjit një trup të rëndë metalik mbi re. Ai fliste me atë buzëqeshje të ëmbël për ëndrrën e tij, për atë kompani fluturimi që e quante me gaz 'Con Chim Airlines'. Nuk ishte thjesht një lojë fëmije; ishte dëshira e një shpirti që nuk donte të mbetej i lidhur vetëm me tokën, por donte të fluturonte.

Ai kishte një mendje të mprehtë, nga ato që rrallë takohen, duke u zhytur në logjikë, në matematikë, në teknologji, atje ku të tjerët shihnin vetëm shkronja të panjohura. Por ajo që e bënte të veçantë nuk ishte sa lart arrinte mendja e tij, por sa i butë ishte zemra e tij. Një djalë pesëmbëdhjetëvjeçar, i cili, kur Xhaxhai William kaloi atë periudhë të vështirë shëndetësore, pa bërë zhurmë, pa kërkuar duartrokitje, tha se ishte i gatshëm të jepte gjithçka që kishte në arkën e tij të vogël për ta ndihmuar. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë. Ishte vetëm oferta e një zemre që nuk dinte të mbante asgjë për vete kur dikush kishte nevojë.

Alan dhe Thao, unë e di se çfarë do të thellë do të thotë të kërkosh një shenjë në qiell kur karrigia në shtëpi mbetet bosh. E di se si janë këto katër muaj prej atij 13 qershori. Netët janë të gjata. Heshtja ka një zë të saj vrarës. Dhe shpesh, në ato orë të vona, kur gjumi ikën, mendja kthehet pas, kërkon, pyet, rrotullon çdo sekondë të asaj kohe që iku aq shpejt.

Ka një gur të fshehtë që shumë prindër në dhimbjen e tyre e mbajnë pa e thënë, guri i fajit të rremë. Pyetjet vijnë si hije: 'A mund të kisha bërë diçka ndryshe? A mos e humba ndonjë shenjë? A ishte diçka që nuk e pashë në kohë?'. Dua t'ju shikoj në sy sot dhe t'ju them me gjithë fuqinë e Ungjillit dhe me dhembshurinë e Zotit: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar. Sëmundja që mori Benin nuk ishte pasojë e asgjëje që keni bërë ose keni lënë pa bërë; nuk është një ndëshkim, nuk është një dështim i dashurisë suaj. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të pastër. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një fëmijë mund të ëndërronte: streha e tij, sytë e tij, krahët e tij. Ai nuk u largua sepse dashuria juaj u ndal; ai shkoi në shtëpi sepse atje e prisnin. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Lëreni këtë barrë të bjerë në tokë.

Jezusi në Ungjill na fton të bëjmë paqe me kundërshtarin tonë para se të mbërrijmë te gjykatësi, të zgjidhim gjërat ndërkohë që jemi në rrugë. Çfarë do të thotë kjo për ne që vuajmë? Do të thotë të bëjmë paqe me dhimbjen tonë, të mos luftojmë kundër saj me hidhërim, por ta lëmë që të shndërrohet në dashuri. Ben nuk ka ikur larg. Ai është atje ku nuk ka më sëmundje, ku frymëmarrja është e lirë, ku ai nuk ka më nevojë të pyesë pse, sepse e sheh dritën në burimin e saj.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke ndarë me të lojërat, udhëtimet nëpër botë, buzëqeshjet në kuzhinë dhe rrugët e jetës. Ti e di se vëllai yt të do ende në një mënyrë që nuk ka nevojë për fjalë. Kur të ndjesh se të mungon ai partner lojrash, ai zë, kujto se Beni është tani ai që të mbron nga lart. Vazhdo të ëndërrosh për të dy. Bëjini ato gjëra që ai do t'i kishte pëlqyer.

Shën Pali në leximin e parë na lutet të ecim 'me gjithë përulësi, butësi e durim, duke duruar njëri-tjetrin në dashuri, duke u kujdesur të ruajmë unitetin e Shpirtit me lidhjen e paqes'. Kjo është thirrja jonë. Të mbajmë lidhjen gjallë.

Kur të dilni nga kjo lutje sot, mos kërkoni përgjigje të ndërlikuara. Bëni vetëm një gjest të vogël mirësie për dikë që ka nevojë – një ushqim i dhënë fshehurazi, një buzëqeshje për një fëmijë, një ndihmë për dikϫ që është vetëm. Bëjeni këtë në emër të Benit. Kështu 'Con Chim Airlines' do të vazhdojë fluturimin e saj, jo në qiellin e kësaj toke, por në zemrat e atyre që nuk e harrojnë kurrë. Zoti ju bekoftë, dhe ju dhëntë paqen që asnjë stuhi nuk mund ta shuajë. Amen.