E hëna e javës së tetëmbëdhjetë e kohës së zakonshme

A e keni vënë re ndonjëherë se si një fëmijë shikon një hartë apo një qiell të hapur? Nuk ka dyshime tek ai, nuk ka frikë nga e panjohura; ka vetëm atë dëshirë të pastër për të zbuluar se çfarë fshihet pas malit të radhës, pas reve, pas horizontit. Benjamin Vo e njihte atë horizont. Ai ishte një djalë që e donte qiellin, që ndiqte me sy avionët dhe ngjitej në mendje drejt lartësive, duke ëndërruar madje edhe për një linjë fluturimi që e quante me atë çiltërsi fëminore 'Con Chim Airlines'. Kur Ben fliste për ëndrrat e tij, sytë i shkëlqenin. Ai nuk shikonte kufizime; ai shikonte hapësirë. Ai ishte një djalë me një mendje të mprehtë, që merrej me logjikë, me teknologji e matematikë, por mbi të gjitha ishte një shpirt i mbushur me një butësi të jashtëzakonshme. A ju kujtohet, Alan dhe Thao, ajo buzëqeshje e tij e lehtë kur tregonte për botën, kur ndante gëzimet e udhëtimeve me vëllain e tij Ryan dhe me të gjithë familjen? Por sot, në këtë ditë, Shkrimi i Shenjtë na çon në një thellësi tjetër të këtij udhëtimi. Na fton të kuptojmë se çfarë do të thotë të jesh vërtet i lirë, dhe ku bazohet ajo shpresë që nuk vdes kurrë.

Le të ndalemi te ajo fjalë e fortë që Shën Pali u drejton galatasve në leximin e parë: 'Për liri Krishti na foli; prandaj qëndroni fort dhe mos u jepni përsëri në zgjedhën e robërisë'. Pali flet për dy gra, për dy rrugë. Njëra lind fëmijë për skllavëri, si Hagara në malin Sinai; kurse tjetra, Jerusalemi i lartë, është e lirë dhe është nëna jonë. Shpeshherë, ne pa e kuptuar kthehemi te ajo skllavëri e vjetër e frikës dhe e ankthit. Kur jeta na trondit, kur ajo karrige në tryezë mbetet bosh dhe shtëpiza mbushet me një heshtje që rëndon si gur, ne robërohemi nga pyetjet e pafundme. Ne pyesim pse-të, kërkojmë shenja të dëshpëruara, bëjmë llogari të pamundura në mendjet tona sikur të mund të kthenim kohën pas. Jemi si gjenerata për të theksuar Ungjilli i Lukës sot, ajo gjeneratë që kërkon shenja të jashtzakonshme, që kërkon një provë të prekshme përpara se t'i besojë Zotit.

Jezusi u thotë atyre se nuk do t'i jepet asnjë shenjë tjetër përveç shenjës së Jonit. Çfarë ishte shenja e Jonit? Ishte thirrja për t'u kthyer, për të dëgjuar zërin e Zotit në errësirë, për të lënë mënjanë kërkesat tona të ngurta dhe për t'u hedhur në mëshirën e Tij. Mbretëresha e Jugut erdhi nga skaji i tokës për të dëgjuar urtësinë e Solomonit, kurse banorët e Ninevesë u penduan me predikimin e Jonit. Dhe Jezusi thotë: 'Këtu është dikush më i madh se Solomoni, më i madh se Joni'. Këtu është Krishti vetë. Por për ta ndjerë këtë prani, ne duhet të heqim nga supet tona atë barrë të rëndë që shumë prindër dhe njerëz të dashur e mbajnë në heshtje. Është guri i rremë i fajit. Është ai mendim i errët që të vjen në orët e vona të natës: 'A munda të bëja më shumë? A mos gabova diku?'.

Dua t'ju them sot, Alan dhe Thao, me gjithë butësinë e Atit Qiellor dhe nën dritën e kësaj fjalë: hiqeni atë gur nga zemra juaj. Sëmundja e Benit nuk ishte një dënim, nuk ishte asnjë dështim i kujdesit tuaj, nuk ishte diçka që mund të parandalohej me ndonjë vigjilencë njerëzore. Disa dhimbje në këtë botë vijnë përtej çdo kontrolli, jashtë çdo faji, dhe Zoti nuk ju akuzon për asgjë. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm. Beni e ka ndjerë këtë dashuri në çdo sekondë të jetës së tij, në çdo udhëtim, në çdo përqafim. Ju jeni të absoluar nga çdo dyshim dhe nga çdo peshë e rreme. Zoti ju sheh me dashuri të pafundme dhe ju jep lirinë të qani, të kujtoni dhe të jetoni pa u shtypur nga faji. Ben ishte një djalë i bekuar, sepse kishte ju.

E dini, kur mendoj për atë shpirt të butë të Benjamin Vo-së, më kujtohet një çast i bukur i zemrës së tij. Kur xhaxhai William po vuante nga pasojat e goditjeve në tru, Ben, pa i thënë njeri, në moshën e tij të re, u tha prindërve se ishte gati të jepte gjithçka që kishte në arkën e tij të kursimeve për ta ndihmuar. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e bëri me bujë; ai thjesht e ofroi. Kjo është liria e vërtetë e bijve të Zotit për të cilën flet Shën Pali. Të jesh i lirë nuk do të thotë të kesh jetë pa dhimbje; do të thotë të kesh një zemër që di të japë gjithçka, një zemër që nuk mbrohet nga egoizmi, por që hapet plotësisht për të tjerët. Ben jetoi kështu. Në pesëmbëdhjetë vitet e tij, ai nuk mbajti asgjë për vete; ai ndau buzëqeshje, kuriozitet, ëndrra dhe një dashuri që nuk shuhet.

Dhe tani, ku është Ben? Psalmi i sotëm na thotë: 'Ai i ngrë të përunjurit nga pluhuri, nga mbeturinat e ngre të varfërin'. Ben është atje, në atë Banket të Qiellit, i lirë nga çdo lëngim, nga çdo kufizim i trupit. Ai nuk është larg jush. Ai është në atë fllad që prek shtëpinë tuaj, në kujtimet e atyre udhëtimeve ku ai shijonte botën me kureshtjen e një engjëlli. Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke ndarë me të aq shumë ëndërra dhe lojra, ti nuk je vetëm. Beni është vëllai yt në amshim. Sa herë që shikon qiellin, sa herë që shikon një avion që ngrihet lart, kujto se ai të do dhe të buzëqesh nga lartësitë e paqes së Zotit.

Le të falënderojmë Zotin për dhuratën e jetës së Benit. Dhe le të dalim nga kjo lutje me një mendim të vetëm në zemër: të mos kemi frikë të duam, të mos kemi frikë të besojmë. Zoti ynë është Zoti i jetës dhe i lirisë. E gjithë dashuria jonë për Ben, e gjithë dhimbja jonë e kthyer në lutje, është e sigurt në duart e Tij. Le të ecim përpara me këtë shpresë, duke e mbajtur Benin gjallë në veprat e mirësisë dhe në dashurinë që vazhdon të rrjedhë. Amen.