E Enjte e Javës së Njëzet e Katërt në Kohën e Zakonshme

Ka diçka jashtëzakonisht të prekshme te mënyra se si një fëmijë afrohet për të ndarë atë që ka, pa llogari e pa rezerva. Mendoni për atë djalosh pesëmbëdhjetëvjeçar, Benjaminin tonë, i cili, kur xhaxhai i tij William u godit nga sëmundja, u tha prindërve se ishte gati të jepte gjithë kursimet e tij të vogla nga arka e tij, për ta ndihmuar. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht e ofroi. Ishte një gjest i pastër, i pashoq, i diktuar nga një zemër që nuk dinte të mbante llogari për vete.

Në Ungjillin e sotëm, ne hyjmë në shtëpinë e një fariseu ku një grua e njohur si mëkatare bën gjithashtu një ofertë të heshtur, por të pamatë. Ajo nuk flet. Ajo vjen nga prapa, qëndron te këmbët e Jezusit, qan derisa lotët e saj i lagin këmbët e Tij, i fshin me flokët e saj, i puth dhe i lyen me vaj parfumi. Fariseu shikon me dyshim e me llogari në zemër: 'Sikur ky të ishte profet, do ta dinte se çfarë gruaje është kjo'. Por Jezusi sheh krejt diçka tjetër. Ai sheh dashuri. Aty ku njerëzit e kësaj bote bëjnë llogari, numërojnë borxhe dhe peshojnë gabime, Zoti sheh një zemër që është falur shumë dhe prandaj dashuron shumë.

Kjo është e vërteta që na godet të gjithëve, sidomos kur rrugët e jetës na sjellin përballë humbjeve që nuk i kuptojmë dot. Janë bërë rreth tre muaj që kur Ben u kthye në shtëpinë e Atit qiellor. E di se si është kjo heshtje, Alan dhe Thao. E di se si nata sjell shpesh ato hije të rënda dhe ato pyetje që djegin pa lënë shenjë. Në ato momente, kur dhimbja të pushton, mund të futet lehtësisht ai guri i ftohtë i fajit në zemër: 'A munda të bëja më shumë? A mund ta kisha parandaluar?'. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Zotit që fal dhe shëron: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Sëmundja e Benit nuk ishte faji juaj. Zoti nuk dërgon kurrë sëmundje për të ndëshkuar askënd, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm, të përkushtuar deri në frymën e fundit. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo udhëtim që bëtë së bashku, në çdo buzëqeshje, në atë dashuri të madhe që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme.

Shën Pali, në leximin e parë drejtuar korintasve, na kujton themelin e besimit tonë: 'Krishti vdiq për mëkatet tona sipas Shkrimeve, u varros, dhe u ngjall të thetin ditë'. Kjo nuk është një teori teologjike e ftohtë; është ngjarja që ndryshon çdo gjë. Kur Pali flet për veten e tij si 'më i vogli i apostujve', ai thotë diçka që kumbon aq bukur me shpirtin e Benit: 'Por me hirin e Zotit unë jam ai që jam, dhe hiri i tij në mua nuk ka qenë i kotë'. Beni ishte një djalë i jashtëzakonshëm, një mendje e ndritur që interesohej për gjithçka, nga teknologjia e lartë te ëndrra e ëmbël e asaj kompanie fluturimesh që ai e quante me aq gëzim 'Con Chim Airlines'. Ai nuk jetoi gjatë në vite, por jetoi thellë. Ai la pas një dritë që nuk shuhet dot.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti e di më mirë se kushdo tjetër këtë prani. Ti që ke ndarë me të çdo aventurë, çdo lojë, çdo çast nën diell, nuk je vetëm. Lidhja mes vëllezërve nuk prishet kurrë nga vdekja. Beni është atje, në atë Banquet të Qiellit, i shëndetshëm, i lirë, duke u kujdesur për ju dhe duke buzëqeshur ashtu si në ato foto ku shfaqej plot jetë. Çdo herë që kujton ëndrrat e tij, çdo herë që ndien atë guxim për të ecur përpara, ti po mban gjallë një pjesë të shpirtit të tij këtu mbi tokë.

Dhe kjo dashuri nuk ndalet vetëm brenda mureve të shtëpisë. Ajo vazhdon të rrjedhë fshehurazi në botë. Ashtu si ai pus uji i pastër i dedikuar në emër të tij në Cà Mau – atje ku emri i tij i mesëm, Đại Dương, 'Oqeani i Madh', është bërë burim jete për ata që kanë etje – dashuria e Benit vazhdon të shuajë etjen e të varfërve përmes gjesteve të vogla të fshehura që bëhen në emër të tij. Ai dha gjithçka që kishte në zemër, dhe tani ai po jep nga qielli.

Sot, vëllezër dhe motra, kur të ktheheni në jetën tuaj të përditshme, mbani me vete këtë: mos mbani llogari të rënda me veten tuaj. Lëreni mëshirën e Zotit t'ju mbështjellë. Beni është në paqen e Atit, dhe ai ju pret me atë buzëqeshje të pastër. Ecni me shpresë, sepse dashuria është më e fortë se vdekja. Amen.