მამისა და ძისა და სულიწმიდის სახელით. მშვიდობა თქვენდა, ძვირფასო მეგობრებო, უფალმა გაგვამხნევოს ამ წმინდა დროში.
უფალო, შეგვიწყალე. ქრისტე, შეგვიწყალე. უფალო, შეგვიწყალე.
წარმოიდგინეთ სახლის ზღურბლი, სადაც სტუმარი მოდის. ძველ დროში, სტუმართმოყვარეობა არ იყო მხოლოდ წეს-ჩვეულება, ეს იყო პატივისცემის უმაღლესი გამოვლინება: წყალი ფეხების დასაბანად, ზეთი თავის საცხებად, კოცნა მისალმებისას. იესო შედის ფარისევლის სახლში, მაგრამ იქ ხვდება არა სითბო, არამედ სიცივე, არა მისალმება, არამედ განსჯა. და სწორედ ამ სიცივეში, ჩრდილებიდან გამოდის ქალი, რომელსაც საზოგადოება ცოდვილად თვლის. მას არ აქვს სიტყვები, მას აქვს მხოლოდ ცრემლები და სურნელოვანი ნელსაცხებელი. ის არ საუბრობს, ის უბრალოდ ეცემა იესოს ფეხებთან და თავისი ცრემლებით ბანს მათ.
ამ სცენაში ჩვენ ვხედავთ კონტრასტს: ფარისეველი, რომელიც თავის გონებაში ითვლის ვალებს და განსჯის სხვებს, და ეს ქალი, რომელიც არაფერს ითვლის, არამედ გასცემს ყველაფერს. იესო ეუბნება სიმონს: „ვისაც ცოტა მიეტევება, ცოტა უყვარს“. ეს სიტყვები დღეს ჩვენს გულებში უნდა ჩავუშვათ. ჩვენ ხშირად ვართ ფარისევლები საკუთარი ტკივილის წინაშე. ჩვენ ვცდილობთ დავითვალოთ, რატომ მოხდა ასე, რა იყო მიზეზი, ვეძებთ ლოგიკას იქ, სადაც მხოლოდ საიდუმლოა. მაგრამ იესო გვეპატიჟება სრულიად სხვა გზისკენ: სიყვარულის გზისკენ, რომელიც არ ითვლის, არ აანალიზებს, არამედ უბრალოდ იტევს.
ჩვენი საყვარელი ბენჯამინი, ჩვენი ბენი, იყო სწორედ ასეთი სიყვარულის მატარებელი. გახსოვთ, როგორი იყო ის? ბიჭი, რომელიც თავისი გონებით ტექნოლოგიების სიღრმეებს წვდებოდა, მაგრამ გულით ყოველთვის სხვებზე ფიქრობდა. მახსენდება ის მომენტი, როცა ბენმა, სრულიად უნებურად, შესთავაზა თავისი მთელი ყულაბა თავისი ბიძის, უილიამის დასახმარებლად. მან არ დაამსხვრია ის, არც დაუცლია — მან უბრალოდ შესთავაზა. ეს იყო ბავშვის გული, რომელიც არ ითვლის, არ ზოგავს და არ ეშინია. ეს იყო „Con Chim Airlines“-ის ოცნების სუფთა გამოხატულება — სურვილი, რომ აფრინდე და სხვებსაც გაუზიარო სიმაღლე. ბენის სიყვარული არ იყო ლოგიკური გათვლა; ეს იყო მისი არსება.
ალან, თაო, რაიან, ვიცი, რომ თქვენი გულები ახლა მძიმეა. სამი თვე გავიდა იმ დღიდან, რაც ბენი უფალთან წავიდა, და ეს სიცარიელე ხანდახან აუტანელი ხდება. ვიცი, რომ ღამით, როცა სახლი ჩუმდება, გონებაში გიტრიალებთ კითხვები: „რაიმე ხომ არ გამომრჩა? რამე ხომ არ შეიძლებოდა სხვაგვარად ყოფილიყო?“. მინდა, დღეს ეს ქვა მოგაშოროთ გულიდან. იესომ, როცა ჰკითხეს ბრმადშობილზე, ვინ შესცოდა — მან თუ მისმა მშობლებმა — უპასუხა: „არც მან და არც მისმა მშობლებმა“. თქვენ არაფერი დაგიშავებიათ. თქვენი მზრუნველობა არ იყო არასაკმარისი. ბენის წასვლა არ იყო არც თქვენი ბრალი და არც სასჯელი. ღმერთი არ გსაჯით; ის გიხუტებთ. თქვენ იყავით და ხართ მშობლები, რომლებმაც ბენს მისცეს სამყარო, სიყვარული და თავისუფლება. თქვენი სიყვარული არ იყო ვალდებულება, ის იყო საჩუქარი. და ეს საჩუქარი ბენმა მიიღო და გაამრავლა.
პავლე მოციქული დღევანდელ პირველ კითხვაში ამბობს: „მე ვარ ყველაზე მცირე მოციქულთა შორის... მაგრამ ღვთის მადლით ვარ ის, რაც ვარ“. ეს არის ჩვენი იმედის საფუძველი. ჩვენ არ ვართ ჩვენი ტკივილის შედეგი; ჩვენ ვართ ღვთის მადლის შედეგი. ბენი ახლა არის იმ მადლის სისავსეში. ის, ვინც ყოველთვის ცნობისმოყვარეობით უყურებდა ცას, ვინც აეროპორტებში თვითმფრინავებს აკვირდებოდა მამასთან ერთად, ახლა თვითონ არის იმ მარადიულ სიმაღლეზე, სადაც აღარ არის ავადმყოფობა, აღარ არის ტკივილი, აღარ არის „Con Chim Airlines“-ის შეფერხება. ის არის ღვთის გულში.
რაიან, ძმაო, შენთვის ეს ალბათ ყველაზე რთულია. შენ დაკარგე შენი საუკეთესო მეგობარი, ადამიანი, ვისთან ერთადაც გეგმავდი მომავალს. მაგრამ გახსოვდეს: შენს ძარღვებში მიედინება იგივე სიყვარული. როდესაც შენ იღიმი, როდესაც შენ აგრძელებ ცხოვრებას, შენ აგრძელებ ბენის სიყვარულის ისტორიას. ის არ არის შორს. ის არის შენს გულში, შენს მოგონებებში. ნუ ეცდები იყო ძლიერი ყოველ წამს. შეგიძლია იტირო, შეგიძლია იყო სუსტიც. მაგრამ არასოდეს დაივიწყო, რომ შენ გაქვს ძმა, რომელიც გიყვარს და გიცავს.
ალან და თაო, თქვენი ოჯახი არის სიყვარულის მტკიცე ციხესიმაგრე. ის სიკეთე, რასაც თქვენ აკეთებთ ბენის სახელით — ის ჭა ვიეტნამში, ის დახმარება, რაც სხვებს მიეწოდება — ეს არის ბენის სიცოცხლის გაგრძელება. ბენი არ არის წარსული. ის არის თქვენი სხეულის ნაწილი, რომელიც ახლა ზეცაშია, მაგრამ მაინც თქვენთან ერთად სუნთქავს. ღმერთი არ ივიწყებს არცერთ ცრემლს. ის აგროვებს მათ თავის თასში.
როდესაც ვუყურებ ბენის ფოტოებს — როგორ ზის რაიანთან ერთად ყვითელ ნავზე, ან როგორ უყურებს ცას აეროპორტში — მე ვხედავ ბიჭს, რომელიც მზად იყო სამყაროსთვის. ის იყო მამაცი. ის იყო გულწრფელი. ის იყო ბენი. და ეს სიყვარული, რომელიც მან დატოვა, არის ცოცხალი მოწმობა იმისა, რომ სიკვდილი არ არის დასასრული. ეს არის მხოლოდ გადასვლა, როგორც თვითმფრინავი, რომელიც ღრუბლებს არღვევს და გამოდის სინათლეში.
დღეს, როდესაც სახლში დაბრუნდებით, გააკეთეთ ერთი პატარა რამ: ნუ ეცდებით ტკივილის გაქრობას. უბრალოდ, გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, მისი ცნობისმოყვარეობა, მისი სიყვარული. და როდესაც გული დაგიმძიმდებათ, უთხარით: „უფალო, ბენის სიყვარულით, დამეხმარე, რომ მეც შევძლო დღევანდელი დღის გატარება“. იგრძენით, როგორ გიპასუხებთ ის თავისი სიყვარულით, რომელიც არასოდეს მთავრდება. ბენი არ არის შორს; ის არის ღვთის გულში, და რადგან თქვენც ღვთის გულში ხართ, თქვენ ყოველთვის ერთად ხართ. უფალი არის თქვენი მწყემსი. ის არ მიგატოვებთ. ის თქვენთანაა, ახლა და სამუდამოდ. ამინ.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა. პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს და მომიტევენ ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა, და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ.
უფალმა დაგლოცოთ და გაგაძლიეროთ. მშვიდობით წადით მის სიყვარულში.
✝ დაგლოცოთ ყოვლისშემძლე ღმერთმა: მამამ და ძემ და სულიწმიდამ. ამინ.