सामान्य काळातील चोविसाव्या आठवड्याचा गुरुवार

कधीकधी आपण सकाळी उठतो आणि आपल्या घरात चहाचा कप हातात धरून खिडकीतून बाहेर पाहतो. हवा शांत असते, पाने हलत असतात आणि कशामध्येच कसलाही आवाज नसतो. अशा वेळी मनात एक जुनी आठवण अशीच येऊन उभी राहते जी आपल्याला हसवते आणि एकाच वेळी डोळ्यात पाणी आणते. जसे बेनचे ते हसणे, जेव्हा तो त्याच्या वडिलांसोबत बँकॉकच्या एका गजबजलेल्या बाजारात गेला होता आणि त्याला खात्रीने Pad Thai नुडल्स खायचे होते. तुम्ही आणि अलनने त्याला आधीच सावध केले होते—'बेटा, ते खूप तिखट आहे, तुला सहन होणार नाही.' पण बेन तो मुलगा नव्हता जो नुसता ऐकून मागे हटेल. त्याला प्रत्येक गोष्टीचा अनुभव घ्यायचा होता, स्वतः तपासून पाहयचे होते. तो एक असा जोखीम पत्करणारा मुलगा होता जो प्रत्येक नवीन गोष्टीकडे कुतूहलाने पाहत असे. तो नुडल्स खाल्ल्यावर डोळ्यातून पाणी येत असतानाही, तो एकाच वेळी हसत होता आणि गालातल्या गालात गिचमिच करत होता. तो स्वतःच्याच या निष्पाप धाडसावर मनापासून खुश होत असे…

आजचे पहिले वाचन संत पौलाचे कोरिंथकरांस पत्र आहे. पौল तिथे अतिशय साध्या शब्दांत सांगतो की त्याने जे काही सुरुवातीला स्वीकारले आणि जे पुढे दिले, तेच केंद्रस्थानी आहे. तो सांगतो की ख्रिस्त आपल्या पापांसाठी मरण पावला, पुरला गेला आणि तिसऱ्या दिवशी उठला. पौल स्वतःला सर्वात लहान मानतो, ज्याला प्रेषित म्हणवून घेण्याचीही पात्रता नाही कारण त्याने देवाच्या चर्चचा छळ केला होता. पण तो पुढे म्हणतो, 'पण देवाच्या कृपेने मी जे काही आहे ते आहे, आणि माझ्यासाठी त्याची कृपा निष्फळ ठरलेली नाही.' अलन आणि थाओ, आज मला माहीत आहे की गेल्या तीन महिन्यांपासून, विशेषतः या जूनच्या १३ तारखेपासून, तुमच्या घरात प्रत्येक कोपरा त्या आठवणींनी भरलेला आहे. जेव्हा तुम्ही बेनच्या त्या सुंदर खोलीकडे पाहता, जिथे त्याने त्याच्या संगणकावर स्वतः गेम्स आणि ॲप्लिकेशन कोड केले होते, किंवा जिथे त्याने त्याच्या मनात एका एअरलाईनचे स्वप्न रंगवले होते—ज्याला तो प्रेमाने 'कॉन चिम एअरलाईन्स' म्हणायचा आणि त्याबद्दल बोलताना तो नेहमीच गोड हसत असे—तेव्हा तुम्हाला वाटते की तो फक्त दुसऱ्या खोलीत आहे, किंवा विमानांच्या वेळेची वाट पाहत आहे. पण कधीकधी वेदना अशी येते की ती छातीवर दगड ठेवल्यासारखी वाटते.

आपण आजच्या शुभवर्तमानात एका वेगळ्याच खोलीत जातो. तो एक मोठा डाइनिंग टेबल आहे जिथे एक परूसी जेवायला बसला आहे. आणि तिथे एक स्त्री येते—एक अशी स्त्री जिच्याबद्दल लोक वाईट बोलतात, जी पापांच्या ओझ्याखाली दबलेली आहे. ती कसलाही शब्द न बोलता येशूच्या पायाशी येऊन बसते. तिचे अश्रू येशूच्या पायांवर पडतात, ती आपल्या केसांनी ते पुसते, त्यांना चुंबन देते आणि सुवासिक तेलाने त्यांचा अभिषेक करते. परूसी मनातल्या मनात विचार करतो, 'जर हा माणूस खरा προφήτης (प्रेषित) असता, तर त्याला कळले असते ही स्त्री कोण आहे.' पण येशू माणसाच्या मनातील विचार ओळखतो. तो त्याला ऋणको आणि कर्जाची एक साधी गोष्ट सांगतो. एक जण पाचशे दिवस कमावणार्या रकमेच्या कर्जात होता, तर दुसरा पन्नासच्या. दोघांचेही कर्ज माफ झाले. येशू विचारतो, 'या दोघांपैकी कोण त्याच्यावर जास्त प्रेम करेल?' उत्तर सोपे आहे—ज्याला जास्त क्षमा मिळाली.

अलन आणि थाओ, मला माहीत आहे की अनेकदा रात्रीच्या शांततेत, जेव्हा घर पूर्णपणे झोपलेले असते, तेव्हा मनात एक अतिशय जड विचार येतो. तो विचार म्हणजे एका जाळ्यासारखा आहे जो मानवाला गुंडाळून धरतो. तुम्ही कदाचित स्वतःला विचारत असाल, 'आम्ही कुठे कमी पडलो का? आम्ही काही चुकलो का? जर आम्ही आणखी काही केले असते, तर बेन आज इथे असता का?' हा प्रश्न म्हणजे एक असा काटा आहे जो काळजात रूतून बसतो. पण आज प्रभू तुम्हाला अत्यंत प्रेमाने, साक्षात आंबेवरून सांगत आहे: नाही. तुम्ही काहीही चुकले नाही. आजारपण किंवा दुःख हे कोणाचेही पाप नसते, आणि ते कोणाच्याही चुकीमुळे येत नाही. जसे येशूने आंधळ्या माणसाच्या बाबतीत म्हटले होते—ना या माणसाने पाप केले, ना त्याच्या आई-वडिलांनी. तुम्ही जगातील सर्वोत्तम आई आणि वडील आहात. तुम्ही बेनला दिलेल्या प्रेमात कसलीही कसुरी नव्हती. तुम्ही त्याला लूर्ड्सच्या पवित्र गुहेपासून ते जगातल्या अनेक सुंदर शहरांपर्यंत घेऊन गेलात, त्याच्या आयुष्याला प्रेमाने भरून टाकले. स्वतःला त्या नको असलेल्या अपराधीपणाच्या ओझ्यापासून पूर्णपणे मुक्त करा. देव तुम्हाला कधीही दोष देत नाही. देव तुम्हाला फक्त जवळ घेण्यासाठी आपले हात पसरत आहे.

आणि रायन, माझ्या प्रिय बाळा, तुझा दादा बेन तुझ्यावर आजही किती प्रेम करतो हे तुझी मने सांगत असेल. जेव्हा तू तुझ्या अभ्यासात बसतोस किंवा बाहेर खेळायला जातोस, तेव्हा हे विसरू नकोस की बेनचा तो लढाऊ बाणा—की 'प्रयत्न करणे हेच सर्वात महत्त्वाचे आहे'—तुझ्यातही जिवंत आहे. तो तुझ्या स्वप्नात येतो, तो तुला धीर देतो. तुम्ही दोघेजण त्या उन्हाळ्याच्या दिवसात पिवळ्या बोटीवर बसून पाण्यात फेरफटका मारतानाचे ते क्षण, किंवा विमानतळावर उभे राहून निळ्या आकाशात विमाने उडताना पाहण्याचे ते शांत क्षण—हे सर्व देवाच्या स्मृतीत कायमचे कोरले गेले आहेत. बेन आता कोणत्याही तापाविना, कोणत्याही वेदनेविना, त्या बोईंग ७३७ पेक्षाही उंच ठिकाणी, देवाच्या अनंत प्रकाशात विहार करत आहे.

बेंजामिन व्हो चे आयुष्य म्हणजे एक असे दान होते जे देवाने जगात काही काळासाठी पाठवले. जसे त्याने वयाच्या अवघ्या पंधरा वर्षाみ असताना, आपल्या आजारी काका विल्यम यांच्यासाठी आपली संपूर्ण पिगी बँक देण्याची तयारी दर्शवली होती—त्याने ती बँक फोडली नाही कारण गरज नव्हती, पण ती ऑफर, ती अफाट आणि निःस्वार्थ प्रेमाची भावनाच सांगते की तो किती सुंदर मनाचा मुलगा होता. तो स्वतःचा विचार करणारा नव्हता; तो नेहमीच दुसऱ्यांचा विचार करायचा. आणि आज, त्याचे हे प्रेम व्हिएतनामच्या त्या कॅ माऊ गावातील 'जॉन् द बॅप्टिस्ट' विहिरीतून स्वच्छ पाण्याचा झरा होऊन वाहत आहे, तहानलेल्यांना जीवन देत आहे.

आज जेव्हा आपण येथून बाहेर पडू, तेव्हा आपल्यासोबत काय न्यायचे? एकच गोष्ट—अफाट आणि शांत आशा. देव आपल्या पाठीशी आहे. तो आपल्याला कधीही सोडत नाही. बेन आज स्वर्गाच्या मेजवानीत संत कार्लो अकुतीससोबत बसून आपल्यासाठी प्रार्थना करत आहे. आपले अश्रू पुसले जातील. आणि एका दिवशी, जेव्हा आपलाही प्रवास संपेल, तेव्हा तोच बेन आपल्या ओठांवर हसू आणि डोळ्यात प्रेम घेऊन स्वर्गाच्या दारात आपले स्वागत करण्यासाठी उभा असेल. तोपर्यंत, एकमेकांना सांभाळा, धीर धरा आणि प्रभूच्या प्रेमात चालत राहा. आमेन.