वर्षातील चौदाव्या आठवड्यातील शुक्रवार

कधीकधी आपण आपल्या घरातील एका कोपऱ्याकडे पाहतो, जिथे एखादी वस्तू तशीच पडलेली असते, जशी ती काही महिन्यांपूर्वी होती. कदाचित ती बेनची एखादी पुस्तकं असतील, किंवा त्याने संगणकावर कोड केलेला एखादा छोटासा प्रोग्राम, किंवा त्याने विमानतळावर बसून टिपलेली विमानांच्या हालचालींची नोंद. आपण त्याकडे पाहतो आणि अचानक काळ थांबल्यासारखा वाटतो. तीन महिने झाले आहेत—१३ जूनची ती सकाळ अजूनही आपल्या डोळ्यासमोर ताजी आहे. पण आजचे पहिले वाचन, संत पौलाचे कोरिंथकरांस पत्र, आपल्याला एका अशा सत्याकडे नेते जे आपल्या या दुःखाच्या पलीकडे आहे. पौल विचारतो, 'जर ख्रिस्त मेलेल्यांतून उठला नाही, तर आपला विश्वास व्यर्थ आहे.' तो आपल्याला सांगतो की ख्रिस्त हा 'पहिल्या फळांप्रमाणे' आहे, ज्याने मृत्यूवर विजय मिळवला आहे.

पौल इथे एका अशा आशेबद्दल बोलत आहे जी केवळ या जीवनापुरती मर्यादित नाही. जर आपली आशा फक्त या जगातील काही वर्षांपुरती असती, तर आपण खरोखरच दयनीय असतो. पण आपली आशा त्याहून मोठी आहे. बेनचे आयुष्य, जे अवघ्या १५ वर्षांचे होते, ते या जगाच्या हिशोबात कदाचित 'अपूर्ण' वाटू शकते. पण देवाच्या नजरेत, ते एक परिपूर्ण दान होते. बेनची ती जिज्ञासा, त्याचे ते कुतूहल—जेव्हा तो त्याच्या वडिलांसोबत विमानतळावर तासनतास विमानांचे निरीक्षण करायचा, किंवा जेव्हा तो 'कॉन चिम एअरलाईन्स' बद्दल बोलताना खळाळून हसायचा—हे सर्व काही व्यर्थ नव्हते. ते देवाच्या स्मृतीत कोरलेले आहे.

आजच्या शुभवर्तमानात आपण येशूला पाहतो, जो गावोगावी हिंडून देवाच्या राज्याची सुवार्ता सांगत आहे. त्याच्यासोबत बारा प्रेषित आहेत आणि काही स्त्रिया आहेत—मेरी मॅग्डालेन, जोआना, सुझन्ना आणि इतर. हे सर्व लोक येशूला आपल्या साधनसंपत्तीतून मदत करत होते. हे आपल्याला एक महत्त्वाचे सत्य शिकवते: देवाचे कार्य हे एकटे चालण्याचे काम नाही, ते एक 'सहवास' आहे. येशूने त्यांना आपल्यासोबत घेतले. आज, बेनही त्याच स्वर्गीय सहवासात आहे. तो तिथे एकटा नाही. तो त्या 'बांक्वेट ऑफ हेवन'मध्ये, संत कार्लो अकुतीसच्या सोबतीने, देवाच्या सानिध्यात आहे.

अलन आणि थाओ, मला माहित आहे की तुमच्या मनात अनेकदा एक जड प्रश्न येतो. रात्रीच्या शांततेत, जेव्हा घर रिकामे वाटते, तेव्हा तुम्ही विचार करता, 'आम्ही काही चुकलो का? आम्ही आणखी काही केले असते तर बेन आज इथे असता का?' हा प्रश्न म्हणजे एक असा काटा आहे जो काळजात रूतून बसतो. पण आज प्रभू तुम्हाला अत्यंत प्रेमाने, साक्षात आंबेवरून सांगत आहे: नाही. तुम्ही काहीही चुकले नाही. आजारपण किंवा दुःख हे कोणाचेही पाप नसते, आणि ते कोणाच्याही चुकीमुळे येत नाही. जसे येशूने आंधळ्या माणसाच्या बाबतीत म्हटले होते—ना या माणसाने पाप केले, ना त्याच्या आई-वडिलांनी. तुम्ही जगातील सर्वोत्तम आई आणि वडील आहात. तुम्ही बेनला दिलेल्या प्रेमात कसलीही कसुरी नव्हती. स्वतःला त्या नको असलेल्या अपराधीपणाच्या ओझ्यापासून पूर्णपणे मुक्त करा. देव तुम्हाला कधीही दोष देत नाही. तो तुम्हाला फक्त जवळ घेण्यासाठी आपले हात पसरत आहे.

रायन, माझ्या प्रिय बाळा, तुझा दादा बेन तुझ्यावर आजही किती प्रेम करतो हे तुझी मने सांगत असेल. जेव्हा तू तुझ्या अभ्यासात बसतोस किंवा खेळायला जातोस, तेव्हा हे विसरू नकोस की बेनचा तो लढाऊ बाणा—की 'प्रयत्न करणे हेच सर्वात महत्त्वाचे आहे'—तुझ्यातही जिवंत आहे. तो तुझ्या स्वप्नात येतो, तो तुला धीर देतो. तुम्ही दोघेजण त्या उन्हाळ्याच्या दिवसात एकत्र घालवलेले क्षण, किंवा विमानतळावर उभे राहून निळ्या आकाशात विमाने उडताना पाहण्याचे ते शांत क्षण—हे सर्व देवाच्या स्मृतीत कायमचे कोरले गेले आहेत.

बेनची ती पिगी बँक, जी त्याने काका विल्यम यांच्या आजारपणी देण्याची तयारी दर्शवली होती—त्याने ती बँक फोडली नाही कारण गरज नव्हती, पण ती ऑफर, ती अफाट आणि निःस्वार्थ प्रेमाची भावनाच सांगते की तो किती सुंदर मनाचा मुलगा होता. तो स्वतःचा विचार करणारा नव्हता; तो नेहमीच दुसऱ्यांचा विचार करायचा. आणि आज, त्याचे हे प्रेम व्हिएतनामच्या त्या कॅ माऊ गावातील 'जॉन् द बॅप्टिस्ट' विहिरीतून स्वच्छ पाण्याचा झरा होऊन वाहत आहे, तहानलेल्यांना जीवन देत आहे. हेच ते 'पहिले फळ' आहे ज्याबद्दल पौल बोलतो. बेनचे प्रेम आजही जगात कार्य करत आहे.

आज जेव्हा आपण येथून बाहेर पडू, तेव्हा आपल्यासोबत काय न्यायचे? एकच गोष्ट—अफाट आणि शांत आशा. देव आपल्या पाठीशी आहे. तो आपल्याला कधीही सोडत नाही. आपले अश्रू पुसले जातील. आणि एका दिवशी, जेव्हा आपलाही प्रवास संपेल, तेव्हा तोच बेन आपल्या ओठांवर हसू आणि डोळ्यात प्रेम घेऊन स्वर्गाच्या दारात आपले स्वागत करण्यासाठी उभा असेल. तोपर्यंत, एकमेकांना सांभाळा, धीर धरा आणि प्रभूच्या प्रेमात चालत राहा. आमेन.