E shtunë e javës së njëzet e katërt gjatë vitit

Shpesh herë, në shtëpitë tona, ka objekte që duken krejtësisht të zakonshme, por që mbajnë brenda tyre një histori të tërë. Mendoni për një farë gruri, një kokërr e vogël, e thatë, që duket sikur nuk ka jetë në të. Nëse e mbani në dorë, ajo nuk thotë asgjë. Por Pali na kujton sot diçka thelbësore: 'Çfarë mbjell ti, nuk merr jetë nëse nuk vdes'. Kjo kokërr e vogël duhet të bjerë në tokë, duhet të zhduket nga pamja, duhet të 'vdesë' në errësirën e dheut, që të mund të shpërthejë në një jetë të re, në një kërcell që kërkon diellin.

Ky është misteri që na fton ta shohim sot në dritën e jetës së Benjamin Vo-së. Beni ishte si një farë e mbjellë në një tokë të pasur me kureshtje dhe dashuri. Ju e dini mirë, ju që e keni dashur, se sa shumë jetë kishte në atë djalosh. Mendja e tij, ajo logjikë e ndritur që e çonte të kuptonte AWS-në dhe infrastrukturat e cloud-it ndërsa ishte ende në moshën e lojërave, ishte vetëm një pjesë e asaj bukurie. Ai ishte një djalë që ëndërronte për 'Con Chim Airlines', që buzëqeshte kur fliste për avionët, që shihte botën si një vend ku gjithçka mund të ndërtohej dhe të përmirësohej. Ai ishte një djalë që, në thjeshtësinë e tij, mbante një forcë të jashtëzakonshme.

Por sot, ndërsa jemi këtu, tre muaj pas kthimit të tij në shtëpinë e Atit, ndoshta ajo që ndiejmë më shumë është pikërisht ajo 'vdekje' e farës. Shtëpia është më e qetë. Karrigia ku ai ulej, librat e tij, ëndrrat e tij – ato duken si kokrra gruri të mbjella në tokë, të padukshme. Dhe dhimbja, ajo dhimbje që ju mbërthen në mëngjes kur zgjoheni ose në mbrëmje kur heshtja bëhet e rëndë, është toka që duket e ftohtë dhe e errët.

Alan, Thao, Ryan, unë e di se si është kjo. E di që ndonjëherë, kur shihni fotot e tij – si atë ku Beni qëndron zbathur në një stol të vogël në oborr, duke shikuar me atë shprehje të ëmbël dhe të qetë – ju pyesni veten: 'Pse kjo farë nuk u rrit këtu në tokë? Pse duhej të ndodhte kështu?'. Dhe në ato çaste, shpesh futet ai guri i rëndë i fajit. Ai gur që thotë: 'A munda të bëja më shumë? A ishte diçka që unë, si baba apo si nënë, nuk e vura re?'.

Dua t'ju them sot, me gjithë autoritetin e dashurisë së Zotit: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim që bëtë së bashku, në atë dashuri të madhe që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme. Ju jeni të lirë.

Jezusi në Ungjill na flet për mbjellësin që hedh farën. Disa bien në rrugë, disa në gurë, disa mes gjembave, e disa në tokë të mirë. Beni ishte toka e mirë. Ai e pranoi Fjalën e Zotit me një zemër bujare. A e mbani mend atë moment kur, pa u nxitur nga askush, ai ofroi të jepte kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William? Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht e ofroi. Ishte një gjest i një zemre që tashmë ishte 'tokë e mirë'. Kjo dashuri e tij nuk ishte e rastësishme; ajo ishte fryti i një shpirti që i përkiste Zotit.

Dhe kjo dashuri vazhdon të japë fryt. Ajo vazhdon të rrjedhë në atë 'Pus të Dashurisë' në Cà Mau, duke u dhënë ujë të pastër atyre që kanë etje. Ajo vazhdon të jetë e gjallë në çdo gjest të fshehtë që bëhet në emër të tij. Beni nuk është një ëndërr që u shua; ai është një farë që u mbjell në tokën e qiellit dhe që tani po lulëzon në një mënyrë që ne nuk mund ta shohim ende, por që mund ta ndiejmë në paqen që na jep Zoti.

Ryan, vëllai i tij, ti je pjesa e gjallë e kësaj toke të mirë. Ti që ke ëndërruar me të, që ke ndarë me të çdo aventurë, ti je thirrur të vazhdosh këtë rrugë. Kur ndihesh i vetmuar, kujto se Beni është atje, duke të pritur, duke të mbështetur. Ai nuk është larg. Ai është në atë 'trup shpirtëror' për të cilin flet Pali, i fuqishëm, i lavdishëm, i lirë nga çdo dobësi.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mos kërkoni përgjigje të mëdha për pyetjet e pafundme të jetës. Kërkoni vetëm praninë e Jezusit. Ai është Ai që 'i dëgjon britmat tona' dhe 'na fsheh nën hijen e krahëve të Tij'. Beni është atje, në atë hije të sigurt të dashurisë së Zotit. Ai është i lirë. Ai është i lumtur. Dhe ai ju pret, me atë buzëqeshje që ju e njihni aq mirë, për t'ju treguar se në fund të gjithçkaje, ajo që mbetet është dashuria. Kjo është e vetmja gjë që mund ta merrni me vete, dhe kjo është e vetmja gjë që Beni ju la si trashëgimi. Ecni me shpresë, sepse dashuria është më e fortë se vdekja. Amen.