E shtunë, java e njëzet e dytë gjatë vitit

Vëllezër dhe motra, në Ungjillin e sotëm, ne shohim Jezusin duke ecur përmes një fushe me grurë. Është dita e shtunë, një ditë pushimi dhe shenjtërimi. Dishepujt e Tij, të uritur, fillojnë të këpusin kallinj, t'i fërkojnë në duar dhe t'i hanë. Për farisenjtë, kjo është një shkelje e rëndë e ligjit, një detaj që duhet ndëshkuar. Por Jezusi u përgjigjet me një qetësi që shpon zemrën: 'Biri i njeriut është Zot i së shtunës'. Ai na kujton se ligji është bërë për njeriun, e jo njeriu për ligjin. Ai na kujton se dashuria dhe nevoja e njeriut janë përparësia e Tij e parë.

Ndaluni pak këtu me mua. Mendoni për atë gjest të thjeshtë të dishepujve: fërkimi i grurit në duar. Është një gjest njerëzor, një gjest i dikujt që ka nevojë, që kërkon ushqim, që është thjesht i gjallë. Beni ynë, Benjamin Vo, e kuptonte këtë thjeshtësi të jetës më mirë se shumë prej nesh. Ai ishte një djalë i ndritur, me një mendje që lundronte në botën e AI, të infrastrukturës cloud dhe të kodimit, por në zemër, ai ishte gjithmonë ai djali i thjeshtë që donte të ishte pranë familjes. A e mbani mend atë imazh të Benit, kur në një mbrëmje të ftohtë, ai qëndronte i mbështjellë në kapuçin e tij të errët, duke mbajtur një pjatë të vogël me ëmbëlsirë, me atë buzëqeshje të qetë pranë prindërve të tij? Nuk kishte asnjë logjikë komplekse aty, asnjë kod për t'u zgjidhur. Ishte thjesht një moment i pastër, një moment i jetuar në praninë e atyre që donte.

Sot, dy muaj pas largimit të tij, unë e di se shumë prej jush, veçanërisht Alan dhe Thao, ndiheni si ata dishepuj në fushën e grurit. Ndiheni të uritur, jo për bukë, por për praninë e tij, për zërin e tij, për atë 'Mirëmëngjes, Ba' që nuk mungonte kurrë. Kjo uri është e vërtetë. Ajo është e thellë. Dhe dua t'ju them diçka që ka peshë të madhe: Zoti nuk ju gjykon për këtë uri. Ai nuk ju gjykon për lotët që derdhni në heshtje. Ai është afër atyre që e thërrasin, siç thotë Psalmi i sotëm. Ai është afër jush në këtë 'të shtunë' të gjatë të dhimbjes suaj.

Shën Pali, në leximin e parë, na fton të mos mburremi me atë që kemi, sepse gjithçka është dhuratë. 'Çka ke që nuk e ke marrë?' – na pyet ai. Beni ishte një dhuratë e tillë. Një dhuratë që ndriçoi jetën tuaj për pesëmbëdhjetë vjet. Ai nuk ishte një projekt për t'u menaxhuar, as një problem për t'u zgjidhur. Ai ishte një shpirt i lirë, një djalë që ëndërronte për 'Con Chim Airlines', që donte të fluturonte, që donte të eksploronte botën me ju. Ai ishte një djalë që, në një moment bujarie të pashoqe, ofroi të gjithë kursimet e tij për xhaxhain William. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi, por e ofroi. Kjo është ajo që mbetet: jo ajo që ne mbajmë, por ajo që ne ofrojmë me dashuri.

Dua të ndalem te një mendim që shpesh i mundon prindërit në këtë udhëtim të vështirë: ndjenja e fajit. Ajo pyetja e heshtur: 'A mund të kisha bërë më shumë? A e humba ndonjë shenjë?'. Ju lutem, dëgjoni këtë: Beni ishte i dashur, i kujdesur dhe i mbështetur me një dashuri që rrallë shihet. Sëmundja e tij nuk ishte faji juaj, as dënimi juaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar askënd. Ka gjëra në këtë botë që ndodhin përtej çdo kontrolli njerëzor, përtej çdo vigjilence, përtej çdo shkence. Ju keni qenë prindër të përkryer. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo përqafim, në çdo udhëtim, në çdo ëndërr që ndanit bashkë. Lëreni atë gur të fajit të bjerë, sepse ai nuk i përket shpatullave tuaja të lodhura. Ju jeni të falur, ju jeni të dashur, dhe ju jeni të lirë.

Beni tani është në atë 'Banquet të Qiellit' ku nuk ka më sëmundje, ku nuk ka më 'testet' që duhet kaluar, ku nuk ka më frikë. Në ëndrrën që pati babai, kur Beni i tha: 'Ba, testet i kalova të gjitha, unë jam mirë', ai po ju jepte sigurinë e përjetshme. Ai është i plotë. Ai është i lirë. Ai po ju shikon nga lart, me atë buzëqeshjen e tij që ndriçonte çdo foto, nga udhëtimet në Bangkok deri tek momentet e thjeshta në shtëpi. Ai është me ju, Ryan, vëllai i tij, në çdo hap që hedh. Ti je pjesa e gjallë e dashurisë së tij. Ti je ai që mban gjallë atë lidhje që as vdekja nuk mundi ta thyejë.

Jezusi, në Ungjill, na thotë se Ai është Zot i së shtunës. Kjo do të thotë se Ai është Zot i kohës sonë, i dhimbjes sonë, i çdo momenti kur ndihemi të zbrazët. Ai nuk na lë vetëm në këtë fushë gruri. Ai vjen dhe ulet me ne. Ai na ndihmon të fërkojmë ato kokrra të vogla gëzimi që kemi ende – një kujtim, një buzëqeshje, një ëndërr – dhe na ushqen me to.

Alan, Thao, Ryan, Beni është atje, në dritën e Zotit. Ai vazhdon të jetë gjallë përmes jush. Ai është gjallë në atë pus që ujit tokën në Cà Mau, në atë dashuri që vazhdon të japë pa u ndalur. Ai është gjallë në çdo gjest mirësie që ju bëni në emër të tij. Mos kini frikë të jetoni. Mos kini frikë të jeni të lumtur përsëri, sepse kjo është ajo që Beni do të donte. Ai do që ju të jeni të fortë, ashtu siç ishte ai në përpjekjet e tij në badminton, ashtu siç ishte ai kur ëndërronte për 'Con Chim Airlines'.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mbani me vete këtë: nuk jeni vetëm. Beni është drita juaj e vogël, dhe Zoti është Oqeani i pafund që ju mban. Beni, djaloshi ynë i ndritur, na ndihmo të kemi atë guxim për të provuar, atë thjeshtësi për të dashur, dhe atë besim se Zoti është gjithmonë me ne. Na mbaj për dore, derisa të gjithë të takohemi atje, ku nuk ka më lot, vetëm gëzimi i përjetshëm në praninë e Atit. Amen.