Përkujtimi i Mbretëreshës së Bekuar Virgjëreshës Mari

Në emër të Atit e të Birit e të Shpirtit të Shenjtë. Amen.

Sot Kisha na fton të mendojmë për Mbretëreshën tonë, Nënën Mari. Dhe ndërsa mendojmë për të, mendja jonë shpeshherë shkon te ajo pamje e mrekullueshme që profeti Ezekiel na e përshkruan në leximin e parë: pamja e lavdisë së Hyjit që kthehet në Tempull, duke e mbushur atë me praninë e Tij të shenjtë. «Zoti Hyj thotë: Ky është vendi ku do të jetë froni im, ky është vendi ku do të vendos shputat e këmbëve të mia; këtu do të banoj përgjithmonë në mesin e bijve të Izraelit.»

Kjo është një pamje e fuqishme. Është pamja e Hyjit që zgjedh të banojë në mesin tonë. Është premtimi i një pranie të përhershme, një pranie që mbush gjithçka me shenjtëri. Dhe kjo pamje na sjell ndërmend edhe atë që na ka ndodhur para më pak se dy muajsh, kur djali ynë i dashur, Benjamin Vo, u kthye në shtëpinë e Atit.

Benjamin… Ben… një djalë me një mendje aq të ndritur, aq kurioze, aq plot jetë. Një djalë që, edhe pse u largua nga ne kaq shpejt, la gjurmë të thella në zemrat tona. Sot, kur dëgjojmë për lavdinë e Hyjit që mbush Tempullin, mendojmë edhe për atë dritë që Beni na solli ne, dhe për dritën që ai tani e gëzon në praninë e Hyjit.

Jezusi në Ungjillin e sotëm na flet për vendin e nderit, për ata që ulen në «katedrën e Moisiut». Ai na tregon për hipokrizinë e atyre që predikojnë por nuk veprojnë, që ngarkojnë barrë të rënda mbi njerëzit, por nuk i ndihmojnë të ngrihen. Dhe pastaj na jep një mësim kaq të qartë, kaq thelbësor: «Më i madhi ndër ju qoftë shërbëtori juaj. Kushdo që e ngre veten, do të përulihet; kushdo që e ul veten, do të ngrihet.»

Këto fjalë të Jezusit na kujtojnë një gjest të Benit, një gjest kaq të natyrshëm për të, saqë ndoshta nuk i kushtuat rëndësi të madhe në atë kohë. Por sot, kur e mendojmë nga kjo perspektivë, ai gjest merr një kuptim të thellë. Beni, kur ishte vetëm pesëmbëdhjetë vjeç, dëgjoi për vështirësitë e xhaxhait të tij William pas dy goditjeve në tru. Dhe pa u pyetur, pa u nxitur nga askush, ai u tha prindërve të tij se ishte gati të jepte gjithë paratë që kishte në arkën e tij të kursimit për ta ndihmuar. Nuk e bëri realisht, sepse xhaxha William kishte sigurimin dhe nuk pati nevojë për ato para. Por çfarë rëndësie ka ajo? Ajo që ka rëndësi është ajo ofertë. Ajo dëshirë e pastër për të dhënë, për të ndarë atë pak që kishte, për të ndihmuar dikë në nevojë. Ishte një gjest përulësie, një gjest dashamirësie që tregonte zemrën e vërtetë të Benit.

Kjo është ajo që Jezusi kërkon nga ne. Jo vendin e parë, jo titujt, jo lavdinë e botës. Ai kërkon zemrën e përulur, dorën e gatshme për të shërbyer. Dhe pikërisht në këtë përulësi, ne gjejmë ngritjen e vërtetë, atë ngritje që na sjell më afër Hyjit.

Ezekieli na flet për lavdinë e Hyjit që mbush Tempullin. Ai Tempull, në mënyrën më të thellë, jemi ne. Ne, bashkësia e besimtarëve, jemi Tempulli i Frymës së Shenjtë. Dhe Nënë Maria, Mbretëresha jonë, është modeli më i përsosur i këtij Tempulli. Ajo, në përulësinë e saj të plotë, u bë vendbanimi i Hyjit bir. Ajo nuk kërkoi kurrë vendin e parë, por ia la vendin e parë Hyjit në jetën e saj.

Kur shikojmë fotografinë e Benit në Sheshin Tiananmen, me mamin dhe vëllain Ryan, me atë buzëqeshjen e tij të ndritshme me aparatin e dhëmbëve, ne shohim një djalë që ishte i pranishëm në jetën e familjes së tij. Ai nuk ishte aty thjesht për të parë monumentet; ai ishte aty për të qenë me ta, për të ndarë momente të thjeshta, por kaq të çmuara. Ai ishte aty, duke i vënë dorën rreth shpatullave të së ëmës, duke treguar lidhjen e fortë që kishte me familjen e tij. Ky është shërbimi më i madh: të jesh i pranishëm për ata që të duan, të ofrosh mbështetjen tënde, të ndash gëzimin dhe dhimbjen.

Prindërit e Benit, Alan e Thao, ju keni dhënë gjithçka për të. Ju keni qenë streha e tij, drita e tij. Dhe tani, në këtë kohë dhimbjeje të thellë, e di që ndjeni një boshllëk të madh. Por mbani mend fjalët e Jezusit: «Kushdo që e ul veten, do të ngrihet.» Ju jeni ulur në rolin e prindërve, të kujdestarëve, dhe keni bërë çmos. Nuk ka nevojë për fajësi. Zoti ju ka parë, ju ka parë përkushtimin tuaj, dashurinë tuaj të pafund. Beni e dinte këtë. Ai e dinte që ishte i dashur.

Edhe ti, Ryan, vëllai i dashur, miku më i mirë i Benit. Ju keni ndarë kaq shumë momente së bashku. Kujtoni atë fotografi të thjeshtë, ku Ben buzëqesh me aparatin e dhëmbëve, dhe ti, me atë shikim të mrekullueshëm të një djali të vogël, kërkon të afrohesh pranë tij. Ky është thelbi i lidhjes vëllazërore: të jesh pranë njëri-tjetrit, të ndash hapësirën, të ndash jetën. Beni nuk është larg. Ai është me ty, duke të parë, duke të inkurajuar të ecësh përpara, të jetosh me atë gëzim që ai aq shumë e donte.

Nëse shikoni foton e Benit brenda atij avioni lodër blu, me atë buzëqeshje të ndritshme dhe kapuçin gri, ju shihni një djalë plot jetë, plot dëshirë për të eksploruar, për të fluturuar. Ai donte të krijonte kompaninë e tij, «con chim airlines». Kjo ishte një ëndërr, një dëshirë për të parë diçka më të bukur, më të lartë. Ai donte të arrinte lart. Dhe sot, Beni ka arritur atje ku gjithmonë ka dashur të jetë: në shtëpinë e Atit Qiellor, në praninë e Hyjit, duke fluturuar në lirinë e amshuar.

Ezekieli na flet për lavdinë e Hyjit që kthehet në Tempull. Kjo lavdi nuk është thjesht një pamje e largët. Ajo është prania e Hyjit në jetën tonë, në zemrat tona. Kur ne jetojmë sipas mësimeve të Krishtit, kur përulësisht shërbejmë njëri-tjetrin, kur e duam Hyjin mbi çdo gjë dhe afërmin tonë si vetveten, ne bëhemi Tempull i pranisë së Tij. Dhe kjo është Mbretëresha jonë, Nënë Maria, që na tregon rrugën. Ajo, në përulësinë e saj, u bë njeriu më i madh në historinë e njerëzimit, sepse ia dorëzoi veten plotësisht vullnetit të Hyjit.

Prandaj, sot, ndërsa mendojmë për Mbretëreshën tonë të përjetshme, le të marrim nga ajo dy gjëra: përulësinë dhe shërbimin. Le të përpiqemi të jetojmë si Ben, duke ofruar dashurinë tonë pa llogari, duke qenë të pranishëm për familjet tona, duke u kujdesur për ata që janë më të vegjël, më të dobët, më të varfër. Le të kujtojmë se mënyra më e sigurt për t’u ngritur është të përulim veten në shërbim të të tjerëve.

Ben, djali ynë i dashur, ti na tregove se si një jetë e shkurtër, por e jetuar me dashuri dhe përulësi, mund të ndriçojë botën. Tani ti gëzon në praninë e Hyjit, në atë Tempull të përjetshëm ku nuk ka më lot, as dhimbje, por vetëm lavdi dhe paqe. Ne të duam, Ben, dhe të kërkojmë të na ndërmjetësosh pranë Zotit.

Le të lutemi për të gjithë ata që mbartin sot një barrë të rëndë, për të gjitha familjet që kanë humbur një të dashur. Le të kërkojmë nga Nënë Maria, Mbretëresha jonë, forcë dhe ngushëllim. Ajo e di se çfarë do të thotë të humbasësh një Bir, por ajo e di gjithashtu çfarë do të thotë të jetosh në lavdinë e Hyjit. Le të na udhëheqë ajo drejt Krishtit, Zotit tonë, i cili jeton e sundon përjetë. Amen.