Përkujtimi i Shën Bernardit, Abat dhe Doktor i Kishës

Paramendoni për një çast një tryezë të shtruar në oborrin e një pallati mbretëror. Drita e pasdites bie mbi pëlhurat e bardha, mbi kupat e argjendit, mbi gjelbërimin e pemëve rreth e qark. Gjithçka është gati. Ushqimi është përgatitur me kujdes, gostia pritëse pret vetëm zërat e atyre që janë ftuar. E megjithatë, kur lamëtarët shkojnë t’i thërrasin, përgjigjja që kthehet është një boshllëk i ftohtë. Njëri shkoi në arën e tij, tjetri te tregtia e tij; të tjerë madje kapën shërbëtorët dhe i fyenë. Mbreti mbetet vetëm në mes të bollëkut të tij, ndërsa sallat zbrazen nga ata që kishin vendin e parë…

Kjo është skena që Jezusi na vë përpara në Ungjillin e sotëm, një parabollë që duket se fillon si histori refuzimi, por që shndërrohet papritur në një thirrje të pafund përtej çdo llogarie njerëzore. Mbreti nuk mbyll dyert e pallatit të tij; ai dërgoj shërbëtorët e tij në udhëkryqe, në rrugët e mëdha, për të mbledhur kë të gjejnë — të këqij e të mirë bashkë. Salla u mbush plot.

Sot, në këtë përkujtim të Shën Bernardit, Shkrimi Shenjt na sjell njëkohësisht premtimin e mrekullueshëm të profetit Ezekiel: «Unë do t'ju marr prej kombeve, do t'ju mbledh nga të gjitha viset e do t'ju sjell në tokën tuaj. Do të spërkat mbi ju ujë të pastër… Do t'ju jap një zemër të re dhe do të fus në ju një shpirt të ri.» Këto nuk janë fjalë të thjeshta; janë gjesti i Hyjit që heq nga gjoksi ynë gurin e rëndë të ftohtësisë dhe na jep një zemër mishi, një zemër që ndjen, që rreh, që di të dashurojë.

E megjithatë, ndërsa dëgjojmë për këtë ftesë në gostinë e mbretit dhe për ujin e pastër që pastron shpirtin, mendja jonë nuk mund të mos ndalet te njerëzit që mbajnë mbi supe një mungesë të rëndë. Janë bërë plot nëntë javë nga dita kur Benjamin Vo u nis për në atë shtëpi të amshuar.

Nëntë javë… Për ata që e deshën, gjashtëdhjetë e tre ditë nuk janë thjesht numra në kalendar; janë një hapësirë e pamatë kohe ku shtëpia ruan jehonën e një zëri, ku vendi i tij në tavolinë mbetet i paprekur, ku çdo cep i dhomës flet për atë prani aq të ëmbël. Ne njerëzit jemi mësuar t'i masim gjërat me kohë të gjatë. Kur shohim një djalë pesëmbëdhjetëvjeçar, mendja jonë e brishtë thotë: «Ai kishte përpara gjithë jetën… kishte ëndrra, plane, kaq shumë vende për të parë, kaq shumë fjalë për të thënë.» Dhe kjo dhimbje është e vërtetë, është e thellë, është krejtësisht njerëzore. Kisha nuk kërkon kurrë nga ju që të shtireni sikur plaga nuk është aty; edhe Krishti qau pranë varrit të mikut të Tij.

Por le të dëgjojmë se si Ungjilli i sotëm flet në këtë dhomë të heshtur…

Mbreti i parabollës nuk thërret vetëm ata që kanë bërë llogari të gjata në këtë tokë. Ai mbledh njerëz nga udhëkryqet, pa kushte, pa pyetur se sa gjatë ecën nën diell. Jeta e Beniaminit nuk ishte një libër i mbyllur para kohe; në sytë e Hyjit, ishte një kryevepër e plotë, e mbushur me dritë, me buzëqeshje dhe me një shpirt të jashtëzakonshëm.

Kur mendojmë për Benin, çfarë kujtojmë? Jo vetëm atë mendje brilante që lundronte me aq lehtësi në botën e teknologjisë dhe të shkencës, apo atë djalë që me pasion krijonte lojëra dhe aplikacione, duke u zhytur në rreshta kodesh me saktësinë e një mendjeje të rritur. Kujtojmë mbi të gjitha atë buzëqeshje të lehtë, atë sjellje prej engjëlli, atë ëmbëlsi të pastër që nuk kërkonte kurrë vëmendje për vete, por vetëm donte t'i shihte të tjerët të lumtur.

E dini… ka momente kur në zemrën e atyre që mbesin pas, në heshtjen e natës, ngrihet një pyetje e rëndë, një gur i fshehtë që askush tjetër nuk e sheh: «A mund të kishim bërë diçka ndryshe? A mos liruam diçka nga dora?»…

Nëse ky mendim ka kaluar ndonjëherë në shpirtin tuaj, dëgjoni sot Ungjillin dhe zotin e vreshtit që pastron me ujë të pastër çdo brengë. Kur dishepujt pyetën për njeriun e lindur të verbër nëse kishte bërë faj ai apo prindërit e tij, Jezusi tha prerazi: «As ky nuk mëkatoi, as prindërit e tij!» Sëmundja dhe dhimbja nuk janë kurrë ndëshkim i Zotit, dhe nuk janë kurrë faji i atyre që dhanë çdo pikë të forcës së tyre për ta mbrojtur. Ju e keni dashur Benin me çdo atom të shpirtit tuaj. Ju keni qenë streha e tij, drita e tij, familja e tij e përsosur. Hiqeni atë gur nga kraharori juaj; Zoti nuk ju akuzon për asgjë. Ai ju sheh me sytë plot dhimbsuri dhe mbledh çdo lot tuajin në tenxheren e Tij të amshimit.

I dashur Alan, e dashur Thao, e ti i shtrenjti Ryan…

Në këtë nëntëjavor, kur malli ju shtrëngon, mendoni për atë ftesë të mbretit në gostinë e qiellit. Benjamin Vo nuk është larguar në errësirë; ai është ulur në atë tryezë të pafund ku nuk ka më lot, ku çdo frymëmarrje është vetëm gëzim. Ai, që aq shumë e donte bukurinë e qiellit dhe avionët që ngriheshin lart, tashmë fluturon në paqen e vërtetë të Krijuesit.

Ryan, vëlla i dashur… Beniamini të shikon me atë dashuri vëllazërore që nuk prishet kurrë. Ai buzëqesh kur të sheh të studiosh, kur të sheh të vazhdosh rrugën tënde me guxim. Jeto për të, jeto bukur, mbaje zemrën të hapur për jetën, sepse ai dëshiron të të shohë të lumtur.

E për të gjithë ju që po na ndiqni nga larg — veçanërisht fëmijët që po lëngojnë në shtretërit e bardhë të spitaleve, dhe çdo nënë e babë që mban një kryq të rëndë — dijeni se Zoti nuk ju ka harruar. Edhe në skajin më të errët të rrugës, Ai dërgon shërbëtorët e Tij për t'ju thënë: «Eja, gjithçka është gati për ty.»

Kur të dilni sot nga kjo lutje, mbani me vete një gjë të vetme: mos lejoni që trishtimi t'ju thajë shpirtin. Bëni sot një gjest të vogëlsisë, një akt të fshehtë mirësie për dikë që ka nevojë — një gotë ujë, një fjalë ngushëllimi, një buzëqeshje — ashtu si Beniamini do ta kishte bërë.

Sepse në fund, kur të mbërrijmë të gjithë në shtëpinë e Atit, do të kuptojmë se asnjë dashuri nuk humbet, dhe se ata që i deshëm nuk kanë ikur larg; ata vetëm na presin në derën tjetër të dritës.

Amen.