E Premte e Javës së Njëzet e Dytë gjatë Vitit

Vëllezër dhe motra, shpeshherë në jetë, ne ndihemi si njerëz që përpiqen të qepin një copë të re në një rrobë të vjetër. Ne duam që gjithçka të qëndrojë siç ishte, duam që koha të ndalet, duam që rrobat e vjetra të mos grisen kurrë. Beni ynë, me atë mendjen e tij të ndritur, e njihte mirë këtë dëshirë për saktësi dhe rend. Ai ishte një djalë që ndërtonte sisteme, që kodonte lojëra, që vëzhgonte rrjedhën e avionëve në qiell me një logjikë që tejkalonte moshën e tij. Ai e donte botën e qartë, ku çdo gjë kishte vendin e vet, ku çdo problem kishte një zgjidhje në AWS apo në infrastrukturën cloud.

Por sot, Ungjilli na thotë diçka që duket se thyen çdo logjikë të botës sonë: ‘Askush nuk derdh verë të re në kacekë të vjetër’. Jezusi na fton në një realitet tjetër. Ai na fton të pranojmë se jeta është një lëvizje e vazhdueshme, një verë e re që kërkon një zemër të re, një kacek të ri. Dhe kjo, në mes të dhimbjes suaj, mund të duket si një ftesë e pamundur.

Alan dhe Thao, unë e di që kjo verë e re, ky realitet pas largimit të Benit, ndjehet si diçka që nuk mund ta mbani. Ju keni qenë prindërit që keni mbajtur çdo detaj të jetës së tij, që keni qenë aty në çdo hap, në çdo udhëtim, në çdo ëndërr. Kur mendoni për ato momente kur Beni, i vogël, rrinte i lidhur në karrigen e makinës me atë buzëqeshje të ëmbël, ose kur si 15-vjeçar, me atë zemër të madhe, ofroi kursimet e tij për xhaxhain William – pa i thyer, pa i zbrazur, thjesht duke i ofruar – ju po shihnit shpirtin e tij që ishte tashmë gati për qiellin. Ai nuk kishte nevojë ta thyente atë arkë për të qenë bujar; ai ishte bujar në thelb.

Ndaluni pak këtu me mua. Dua t’ju them diçka që ka peshë të madhe: mos e akuzoni veten. Nëse ndonjëherë mendja juaj kthehet prapa dhe pyet: ‘A mund të kisha bërë më shumë? A mos kam lënë diçka pa parë?’, ju lutem, lëreni atë mendim të shkojë. Jezusi, kur u përball me ata që kërkonin fajtorë, nuk u dha përgjigje akuzuese. Sëmundja e Benit, ajo betejë e guximshme që ai bëri, nuk ishte as dënimi juaj, as dështimi juaj. Ju keni qenë prindër të përkryer. Asnjë vigjilencë njerëzore, asnjë shkencë, asnjë vëmendje më e madhe nuk do ta kishin ndryshuar rrjedhën e atij misteri që është përtej nesh. Zoti nuk ju akuzon. Ai ju përqafon. Lëreni atë gur të fajit të bjerë, sepse nuk i përket shpatullave tuaja.

Shën Pali na kujton sot: ‘Ai që më gjykon mua është Zoti’. Ne shpesh gjykojmë veten tonë me ashpërsi, duke u përpjekur të kuptojmë pse rruga mori këtë kthesë. Por Zoti nuk na gjykon me standardet tona të zbrazëta. Ai na sheh në thellësi. Ai e sheh Benin, djalin tuaj, si një thesar që Ai e ka marrë në shtëpi. Ai e sheh Benin, atë djalë që donte të krijonte ‘Con Chim Airlines’, si një shpirt që tani fluturon me lirinë e vërtetë, larg çdo kufiri, larg çdo sëmundjeje, në atë ‘Banquet të Qiellit’ ku ai takohet me Shën Karlon, ku ai është i lirë dhe i plotë.

Ryan, vëllai i tij, ti je ai që mban gjallë atë lidhje që as vdekja nuk mundi ta ndante. Ti e pe Benin në çdo moment, në çdo lojë, në çdo udhëtim. Kur ndihesh i vetmuar, kujto se ti je pjesa e gjallë e asaj dashurie. Beni është me ty. Ai është në çdo buzëqeshje që ti ndan, në çdo përpjekje që ti bën për të qenë i mirë. Ti je i fortë, dhe ti je i dashur përtej asaj që mund të shprehësh.

Sot, Ungjilli na thotë se ‘askush që ka pirë verë të vjetër nuk dëshiron të re, sepse thotë: e vjetra është më e mirë’. Ne shpesh ngjitemi pas së vjetrës, pas asaj që dimë, pas asaj që na bën të ndihemi të sigurt. Por Jezusi na thotë: ‘E reja është e nevojshme’. Kjo ‘verë e re’ është hiri i Tij që hyn në zemrat tona të thyera. Nuk është se e vjetra ishte e keqe – jeta juaj me Benin ishte e bukur, e shenjtë, e mbushur me dashuri – por tani, Zoti po ju fton në një lloj tjetër lidhjeje me Benin. Ai nuk është më në atë karrige makine, nuk është më në spital, nuk është më në ëndrrat ku ju përpiqeni ta shpëtoni. Ai është në dritën e Zotit, duke ju pritur, duke ju dashur, duke ju thënë: ‘Ba, Ma, unë jam mirë. Unë jam aty ku nuk ka më lot’.

E dini, në ëndrrën që pati babai, kur Beni i tha: ‘Ba, testet i kalova të gjitha’, ai po ju jepte një konfirmim të paqes së tij. Ai nuk ka më nevojë për asnjë provë, për asnjë luftë. Ai ka kaluar në përjetësi. Ai është i lirë. Dhe ai dëshiron që edhe ju të jeni të lirë nga pesha e fajit, nga pesha e pyetjeve pa përgjigje.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mbani me vete këtë: nuk jeni ju që duhet ta mbani botën në shpatulla. Zoti është Ai që e mban. Beni është në duart e Tij. Dhe dashuria e tij, ajo dashuri që e bëri atë të ofrojë kursimet e tij për të tjerët, vazhdon të rrjedhë përmes jush. Ajo vazhdon të ujisë tokën përmes atij pusi në Cà Mau, përmes çdo gjesti të vogël të fshehtë që ju bëni në emër të tij. Kjo është vera e re që Zoti po derdh në kacekët tuaj: dashuria që nuk shuhet me vdekjen, por që shndërrohet në shërbim, në dhembshuri, në shpresë.

Beni, djaloshi ynë i ndritur, ti që na mësove se ‘të provosh është gjithçka që ka rëndësi’, na ndihmo sot të provojmë të besojmë. Na ndihmo të mos kemi frikë nga e reja, nga kjo rrugë që na duket e panjohur. Na mbaj për dore, derisa të gjithë të takohemi atje, ku nuk ka më ‘rroba të vjetra’, as ‘kacekë të thyer’, por vetëm gëzimi i përjetshëm në praninë e Atit.

Alan, Thao, Ryan, ju nuk jeni vetëm. Beni është drita juaj. Zoti është forca juaj. Mbajeni këtë shpresë si një dritë të vogël në xhep, dhe ecni përpara, me guxim, duke ditur se dashuria e Zotit është më e fortë se çdo gjë. Amen.