E Mërkure e Javës së 22-të në Kohën e Zakonshme

Të dashur vëllezër dhe motra në Krishtin,

Ja ku jemi sërish, bashkë, për të dëgjuar Fjalën e Zotit. Sot, Shën Pali na flet nga Korinti, duke na kujtuar se kur erdhi tek ata për të shpallur misterin e Perëndisë, nuk erdhi me fjalë të mençura apo me retorikë të hollë. Jo. Ai thotë: “Zgjodha të mos di gjë tjetër veçse Jezu Krishtin, dhe atë të kryqëzuar.” Dhe ai erdhi me frikë, me dridhje, duke treguar se forca e mesazhit të tij nuk ishte në aftësinë njerëzore për të bindur, por në fuqinë e Perëndisë. Kjo, thotë Pali, që besimi juaj të mos mbështetet në mençurinë njerëzore, por në fuqinë e Perëndisë.

Ky është thelbi i besimit tonë. Nuk është një filozofi e sofistikuar, nuk është një sistem ligjesh të komplikuara, por është takimi me një Person: Jezu Krishtin, dhe sidomos, Jezu Krishtin e kryqëzuar. Sepse në kryq, ne shohim dashurinë më të madhe, sakrificën më të thellë, dhe fuqinë që lind nga dobësia më e madhe.

Jezusi sot kthehet në vendlindjen e tij, Nazaret, dhe sipas zakonit, hyn në sinagogë. Ai merr librin e profetit Isai, e hap dhe lexon: “Fryma e Zotit është mbi mua, sepse ai më ka vajosur për të kumtuar Ungjillin të varfërve. Më ka dërguar të shpall lirimin e të burgosurve, të verbërve shikimin, t’i lë të lirë të shtypurit, dhe të shpall një vit të favorshëm nga Zoti.”

Pastaj, Jezusi kthehet, e përshkruan librin dhe thotë: “Sot u plotësua kjo Shkrim para jush.” Dhe të gjithë e shikonin me habi fjalët e tij të mbushura me hir. Por pastaj vjen pyetja, ajo pyetja që shpesh e bëjmë edhe ne: “A nuk është ky djali i Jozefit?” Dhe ata e shtrojnë sfidën: “Mjek, shëroje veten tënde; bëj këtu në vendlindjen tënde ato që dëgjuam se i bëre në Kapernaum.”

Jezusi, duke ditur zemrën e tyre, ua kthen me një proverb: “Asnjë profet nuk pritet mirë në vendlindjen e vet.” Dhe ai vazhdon duke treguar dy histori nga Dhiata e Vjetër: Elia që u dërgua tek një vejushë në Sidon, jo tek ndonjë nga gratë e shumta të veja në Izrael; dhe Eliseu që shëroi Naamanin sirian, jo ndonjë nga lebrozët e shumtë në Izrael.

Dhe çfarë ndodh? Njerëzit në sinagogë, në vend që të gëzohen për profetët që Zoti dërgoi, për shërimet dhe mrekullitë, u mbushën me zemërim. U ngritën, e nxorën jashtë qytetit, duke dashur ta hedhin nga mali. Por Jezusi, i paprekur, kaloi në mes të tyre dhe shkoi.

Kjo histori na flet shumë, vëllezër dhe motra. Na flet për natyrën njerëzore, për rezistencën ndaj së vërtetës, për frikën nga ajo që është ndryshe, edhe kur ajo vjen nga vetë Zoti. Na flet për atë moment kur ne, si banorët e Nazaretit, mund të jemi aq të zënë me atë që mendojmë se dimë, me atë që kemi parë më parë, saqë nuk jemi në gjendje të shohim punën e Perëndisë që po ndodh para syve tanë.

Në këto ditë, kur mendojmë për Benin tonë, për Benjamin Vo, na vijnë ndërmend këto fjalë. Ben, me atë mendje të ndritur, me atë kuriozitet të pafund. Ai që në moshë të re merrej me AI, me DevOps, me infrastrukturën cloud, duke thithur informacion si një sfungjer. Ai që ishte si një “fotokopje” e të atit, jo vetëm fizikisht, por edhe në ambicie dhe në dëshirën për të kuptuar botën.

Por ajo që e bënte Benin të veçantë, më shumë se sa inteligjenca e tij, ishte zemra e tij e butë. Ai ishte “djali më i ëmbël”, gjithmonë duke buzëqeshur, gjithmonë duke respektuar prindërit e tij. Ai kishte një empati të thellë për të tjerët. Kujtoni atë histori kur, në moshën 12-vjeçare, u preokupua kaq shumë nga frika e humbjes së të atit, saqë qau në ditëlindjen e tij. Kjo tregon thellësinë e lidhjes së tij, bukurinë e shpirtit të tij.

Kur mendoj për fjalët e Shën Palit, “zgjodha të mos di gjë tjetër veçse Jezu Krishtin, dhe atë të kryqëzuar”, dhe për fjalët e Jezusit në Nazaret, “sot u plotësua kjo Shkrim para jush”, mendoj për mënyrën si Ben jetoi këto parime, ndoshta pa e ditur. Ai nuk u fokusua te “mençuria njerëzore” apo te lavdia e botës. Ai u fokusua te ajo që ishte e vërtetë, te ajo që ishte e drejtë, te ajo që ishte dashuri.

Nëse Pali erdhi me dobësi dhe frikë, por me fuqinë e Perëndisë, Ben erdhi në jetë me një butësi të jashtëzakonshme, por me një forcë të brendshme që e bëri atë të provonte gjithçka. Ai besonte se “të provosh është gjithçka që ka rëndësi”. Pavarësisht nëse ishte në fushën e badmintonit, duke dhënë gjithçka në provat e basketbollit, apo duke u përballur me sfidat e jetës, ai thjesht provonte. Dhe kjo, vëllezër dhe motra, është një formë e fuqisë së Perëndisë që vepron në ne.

Kur Jezusi tha se “asnjë profet nuk pritet mirë në vendlindjen e vet”, ai po tregonte se si njerëzit shpesh janë të prirur të refuzojnë atë që është afër tyre, atë që është e zakonshme. Ata duan mrekullitë në vende të largëta, por nuk i shohin ato kur ndodhin pranë tyre. Dhe kjo mund të ndodhë edhe me ne. Mund të jemi aq të zënë me problemet tona, me dhimbjet tona, saqë nuk shohim dashurinë e Perëndisë që na rrethon.

Alan dhe Thao, ju që mbartni një peshë kaq të rëndë pas humbjes së Benit tuaj. Ju që keni parë atë mendje të ndritur, atë zemër të butë, atë buzëqeshje që ndriçonte dhomën. Ju keni qenë dëshmitarë të punës së Perëndisë tek Ben, edhe kur bota nuk e kuptonte plotësisht. Ju keni qenë si ata njerëzit në sinagogë që e shikonin me habi fjalën e Jezusit, por ju, ndryshe nga ta, nuk u mbushët me zemërim, por me dashuri dhe përkushtim.

Ju keni qenë prindërit që i keni dhënë Benit gjithçka. Udhëtimet tuaja nëpër botë, nga Pekini në Lourdes, nga Vatikani në Europë, ishin më shumë se sa thjesht pushime. Ato ishin mundësi për të krijuar kujtime, për të treguar se jeta është e bukur, edhe kur përballet me vështirësi. Ju i treguat atij Boeing-ët 737 me të njëjtin pasion që ai i donte. Ju keni qenë ata që i keni mbajtur llambat ndezur me dashurinë tuaj, duke i dhënë atij atë “vaj” të pastër që e mbajti shpirtin e tij të ndritshëm.

Kur Jezusi u tha banorëve të Nazaretit se ai nuk ishte aty për t’i shëruar ata të parët, sepse ata nuk e besonin, ai po tregoi se besimi është çelësi. Dhe ju, Alan dhe Thao, keni pasur besim. Ju keni besuar te Ben, te potenciali i tij, te dashuria e tij. Dhe kur ai, si një djalë 15-vjeçar, i tha nënës dhe babait se ishte gati të jepte të gjithë arkën e tij të kursimit për të ndihmuar xhaxhain William, ai tregoi se zemra e tij ishte plot me atë dashuri që Jezusi na mëson. Ai nuk e theu arkën, nuk e zbrazi, por ajo ofertë ishte një akt i pastër dashurie, një shenjë se ai e kuptoi thelbin e Ungjillit: të japësh veten për të tjerët.

Kjo ishte puna e duarve të tij shpirtërore. Jo vetëm kodimi, jo vetëm pasioni për avionët, por ajo aftësi për të parë nevojën e tjetrit dhe për t’iu përgjigjur me gjithçka që kishte. Kjo është ajo që Pali e quan “fuqia e Perëndisë”.

Ryan, vëllai i tij i dashur, miku më i mirë. Ti që ke ndarë me Benin kaq shumë momente, nga udhëtimet nëpër botë deri te lojërat në shtëpi. Kur sheh fotot tuaja, kur kujton buzëqeshjet dhe lotët, mos mendo se ato janë thjesht kujtime të së shkuarës. Ato janë themelet e së ardhmes tënde. Ben të ka lënë një trashëgimi: guximin për të provuar, dashurinë për të qenë i sjellshëm, dhe kuriozitetin për të kuptuar botën. Ti je pjesa e tij që vazhdon të jetojë këtu. Ti je ai që vazhdon të provojë, të jetojë, të duajë.

Jezusi u refuzua në Nazaret, por ai nuk u ndal. Ai kaloi në mes të tyre dhe shkoi. Dhe ne, kur përballemi me refuzimin, me moskuptimin, me dhimbjen, duhet të bëjmë të njëjtën gjë. Duhet të vazhdojmë të ecim përpara, duke u mbështetur te fuqia e Perëndisë, jo te mençuria jonë.

Benjamin Đại Dương Vo, emri yt do të thotë “Oqean i Madh”. Ti jetove jetën tënde si një oqean i madh dashurie, kurioziteti dhe mirësie. Ti nuk u ndale te kufijtë e botës, por kërkove gjithmonë më tej. Dhe tani, ti je bashkuar me Oqeanin e pafund të dashurisë së Perëndisë. Ti nuk je më i kufizuar nga asnjë fizik, nga asnjë sëmundje. Ti je i lirë.

Zoti na ka dërguar sot Shën Palin për të na kujtuar se besimi ynë duhet të jetë te fuqia e Perëndisë. Na ka sjellë historinë e Jezusit në Nazaret për të na treguar se si njerëzit mund të jenë të verbër ndaj punës së Perëndisë, edhe kur ajo ndodh para syve të tyre. Dhe na sjell figurën e Benit, djaloshit tonë të dashur, si një dëshmi të gjallë se si dashuria, kurioziteti dhe besimi mund të jenë fuqia më e madhe në botë.

Kur të dalim nga kjo lutje, mos harroni fjalët e Palit: “zgjodha të mos di gjë tjetër veçse Jezu Krishtin, dhe atë të kryqëzuar.” Mos harroni se fuqia e vërtetë nuk qëndron te mençuria njerëzore, por te dashuria e pafund e Perëndisë, e cila u shfaq në kryq dhe vepron në zemrat e atyre që besojnë.

Le të marrim me vete sot një gjë të vogël, një gjë të thjeshtë, siç bëri Ben me ofertën e tij për xhaxhain William. Një gjest dashurie, një fjalë inkurajimi, një lutje për dikë që vuan. Le të jetë kjo mënyra jonë për të treguar se besojmë jo në mençurinë njerëzore, por në fuqinë e Perëndisë që vepron përmes nesh.

Ben, ti na tregove se si të jesh kurioz, si të provosh, si të duash. Tani ti je në atë “Banquet të Qiellit”, duke u gëzuar në praninë e Atit, bashkë me Shën Karlo Acutis, dy djem që e kuptuan se jeta më e mirë është ajo që i kushtohet dashurisë dhe shërbimit. Ju tani ndërmjetësoni për ne, për mjekët dhe shkencëtarët, që një ditë të gjithë fëmijët të mund të jetojnë pa vuajtje.

Alan, Thao, Ryan, ju jeni të rrethuar nga dashuria e Benit, edhe tani. Ai është drita juaj, shpresa juaj. Dhembja është e vërtetë, por dashuria është më e fortë. Zoti juaj, i cili ju dha atë dhuratë të mrekullueshme të Benit, ju jep tani forcën për të vazhduar.

Zoti me ju.