Festa e Shën Bartolomeut, Apostull

Imagjinoni për një çast një portë. Jo një portë të zakonshme druri apo hekuri që kërcet kur mbyllet, por një portë që qëndron gjithmonë e hapur, e larë nga një dritë që nuk perëndon kurrë. Në leximin e parë të sotëm nga Libri i Zbulesës, Shën Gjoni na përshkruan një qytet të mrekullueshëm, Jerusalemin e Ri. Ai na thotë se ky qytet ka dymbëdhjetë porta, dhe në secilën prej tyre qëndron një engjëll. Ky imazh i portave nuk është aty për të mbajtur njerëzit jashtë, por për të treguar se nga çdo anë e botës — nga lindja, veriun, jugu dhe perëndimi — ka një rrugë që të çon te Hyji.

Sot, ndërsa festojmë Shën Bartolomeun, ne jemi të ftuar të shikojmë përtej mureve të kësaj bote. Kanë kaluar rreth dy muaj që nga ajo ditë e 13 qershorit, kur Benjamin Vo kaloi përmes njërës prej këtyre portave. Për ne që mbetemi këtu, ajo portë duket e mbyllur. Ne shohim vetëm anën e pasme të saj. Ne shohim dhomën e heshtur, karrigen e zbrazët përpara kompjuterit ku ai kodonte me aq pasion, dhe ndiejmë peshën e tmerrshme të asaj që mungon. Dy muaj janë një kohë e çuditshme në rrugëtimin e zisë. Zhurma e parë e ngushëllimeve ka rënë. Bota vazhdon të rrotullohet, njerëzit qeshin në rrugë, por për ju, Alan, Thao dhe Ryan, koha sikur ka ngrirë në një pasdite qershori.

Duhet ta themi të vërtetën përpara se të kërkojmë ngushëllim: dhimbja nuk është zvogëluar. Ndoshta është bërë më e mprehtë, sepse tani mungesa e tij është bërë pjesë e përditshmërisë. Mungesa e zërit të tij, e buzëqeshjes së tij të butë, e atij mendimi brilant që mund të zgjidhte problemet më të vështira të matematikës sikur të ishin lojëra fëmijësh. Kjo është e vërteta e hidhur. Dhe pikërisht në këtë të vërtetë, Ungjilli i sotëm vjen si një dritë që hyn në një dhomë të errët.

Në Ungjill, Filipi gjen Natanaelin — që ne e njohim si Bartolomeun — dhe i thotë: 'E kemi gjetur atë për të cilin shkroi Moisiu'. Natanaeli është skeptik. Ai pyet: 'A mund të dalë gjë e mirë nga Nazareti?' Sa herë në këta dy muaj keni pyetur edhe ju në heshtje: 'A mund të dalë ndonjë gjë e mirë nga kjo dhimbje? A mund të ketë kuptim një jetë që u këput në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare?'

Por dëgjoni çfarë ndodh kur Natanaeli afrohet te Jezusi. Jezusi e shikon dhe thotë diçka tronditëse: 'Para se të të thërriste Filipi, unë të pashë kur ishe nën fik'.

'Unë të pashë'.

Ky është imazhi që dua të mbani me vete sot: Guximi i të qenit i parë nga Hyji. Nën fik, në traditën izraelite, ishte vendi i lutjes, i meditimit, vendi ku njeriu ishte i vetëm me mendimet e tij më të thella. Jezusi po i thoshte Natanaelit: 'Unë i njoh momentet e tua të fshehta. Unë e njoh zemrën tënde kur askush tjetër nuk po shikon'.

Zoti e pa Benjaminin. Ai nuk e pa vetëm si një djalë me një inteligjencë të jashtëzakonshme që studionte arkitekturën e cloud-it apo mjediset AWS në moshën 14-vjeçare. Ai nuk e pa vetëm si një sportist të zotë në badminton apo si një adhurues të avionëve Boeing 737. Ai e pa zemrën e tij nën 'fikun' e jetës së tij të shkurtër. Ai e pa atë djalë që, pa asnjë shtysë nga të tjerët, ishte gati të hapte arkën e tij të kursimit — gjithçka që kishte — për të ndihmuar xhaxhain e tij William pas goditjes në tru.

Ai gjest i Benit, ajo ofertë e thjeshtë dhe e pastër, ishte momenti i tij 'nën fik'. Ai nuk e theu arkën, sepse paratë nuk u deshën, por në sytë e Hyjit, arka ishte tashmë e hapur. Dashuria nuk matet me atë që arrijmë të japim fizikisht, por me gatishmërinë e zemrës për t'u zbrazur për tjetrin. Beniamini ishte një 'izraelit i vërtetë, në të cilin nuk ka hile', ashtu siç tha Jezusi për Natanaelin. Kishte një transparencë në shpirtin e tij, një mirësi që nuk kërkonte duartrokitje, por që rridhte natyrshëm si uji i pastër i atij pusi që tani mban emrin e tij në Cà Mau.

Sot, unë po ju flas juve, Alan dhe Thao. E di që në vetminë e natës, prindërit shpesh fajësojnë veten. Pyetni nëse keni humbur ndonjë shenjë, nëse mund të kishit bërë diçka më shumë, nëse kishte ndonjë rrugë tjetër. Ju lutem, dëgjoni zërin e Jezusit që ju thotë: 'Unë ju pashë'. Ai ju pa kur kujdeseshit për të me çdo grimë të forcës suaj. Ai ju pa kur e shoqëruat në dhjetë qytete të Evropës, duke krijuar kujtime që as vdekja nuk mund t'i fshijë. Sëmundja nuk është ndëshkim. Ajo nuk erdhi sepse ju dështuat në diçka. Ajo është një mister i dhimbshëm i kësaj bote të thyer, por nuk është kurrë fjala e fundit e Hyjit. Ju nuk keni asnjë faj. Ju keni qenë pasqyra e dashurisë së Atit për Benin, dhe ai u largua nga kjo botë duke e ditur se ishte i dashur pafundësisht.

Kthesa e madhe e kësaj feste ndodh në fjalët e fundit të Ungjillit: 'Do të shihni qiellin e hapur dhe engjëjt e Hyjit duke u ngjitur e duke zbritur mbi Birin e njeriut'.

Ky është premtimi për Benin. Ky është premtimi për ne.

Beniamini, i cili e donte aq shumë qiellin, që ndiqte me sy çdo avion që ngrihej drejt reve, tani e ka parë qiellin e hapur. Ai nuk ka më nevojë për 'airport spotting', sepse ai është në vendin ku fillon çdo fluturim i shpirtit. Ai është në atë qytet me dymbëdhjetë porta, ku drita nuk vjen nga dielli, por nga shkëlqimi i Hyjit.

E imagjinoni dot Benin atje? Me atë buzëqeshjen e tij të ëmbël, ndoshta duke diskutuar me engjëjt për logjikën e krijimit apo duke shpjeguar me pasion se si funksionon një motor Boeing, por këtë herë me njohurinë e plotë të atij që sheh Krijuesin ballë për ballë. Ai nuk është i humbur. Ai është thjesht 'në fluturim' përpara nesh.

Ryan, vëllai im i dashur, ti që ishe shoku i tij më i mirë. Kur shikon qiellin, mos mendoni se vëllai yt është larg. Ai është pjesë e asaj 'ngjitjeje dhe zbritjeje' të engjëjve. Ai zbret pranë teje kur ti mëson, kur ti luan, kur ti ndihesh vetëm. Dashuria e tij për ty nuk u ndal më 13 qershor; ajo thjesht mori një formë të re, më të fortë, më mbrojtëse.

Në këtë festë të Shën Bartolomeut, ne shohim se si emrat e apostujve janë shkruar në themelet e qytetit të shenjtë. Edhe emri i Benjamin Vo është shkruar në zemrën e Hyjit. Jeta e tij, megjithëse e shkurtër në vite, ishte e gjatë në dashuri. Ai na mësoi se 'të provosh është gjithçka që ka rëndësi'. Ai provoi të donte, provoi të krijonte, provoi të ishte një bir dhe vëlla i shkëlqyer. Dhe ai ia doli.

Çfarë mund të marrim me vete sot, kur të dalim nga kjo derë?

Merrni me vete imazhin e 'fikut'. Gjeni sot një moment heshtjeje, një 'fik' tuajin, dhe thjesht thoni: 'Zot, faleminderit që më sheh'. Dhe pastaj, bëni një gjest të vogël mirësie, pa e marrë vesh askush, ashtu si Beniamini që ofroi arkën e tij. Ndoshta një fjalë e mirë për një të panjohur, ndoshta një lutje për një fëmijë tjetër që vuan në spital. Le të jetë jeta jonë një portë e hapur për të tjerët, ashtu siç ishte jeta e Benit.

Alan, Thao, Ryan — mos kini frikë nga heshtja e shtëpisë. Në atë heshtje, Zoti po ju thotë: 'Unë ju shoh. Unë e njoh dhimbjen tuaj dhe unë e mbaj atë bashkë me ju'. Beniamini po ju pret te porta e dritës, dhe deri atëherë, ai do të vazhdojë të fluturojë mbi ju me krahët e paqes.

Qielli është i hapur. Drita po vjen. Dhe dashuria nuk do të ketë kurrë fund.

Amen.