Përkujtimi i Shën Gregorit të Madh, Papë dhe Doktor i Kishës

Shpesh herë, ne e shohim jetën si një projekt që duhet ta menaxhojmë me saktësi, si një kod që duhet shkruar pa gabime, ose si një avion që duhet të ngrihet pa u lëkundur. Beni ynë, me mendjen e tij të ndritur, e njihte mirë këtë gjuhë të saktësisë. Ai ishte një djalë që kërkonte logjikën në botën e AI dhe infrastrukturës cloud, një djalë që gjente gëzim në detajet e një Boeing 737, duke imagjinuar ‘Con Chim Airlines’ me atë buzëqeshje që ju ngrohte zemrat. Për Benin, bota ishte një sistem që mund të kuptohej, një vend ku ‘të provosh është gjithçka që ka rëndësi’. Por sot, Ungjilli na çon në brigjet e Liqenit të Gjenecaret, ku Simon Pjetri, një peshkatar me përvojë, përballet me dështimin e tij më të madh. Ai ka punuar gjithë natën, ka hedhur rrjetat aty ku duhej, ka përdorur gjithë ‘logjikën’ e zanatit të tij, dhe prapëseprapë, rrjetat janë bosh.

Ndaluni pak këtu me mua. Mendoni për atë moment kur Pjetri kthehet në breg, me duart e lodhura dhe rrjetat e zbrazëta. A nuk është kjo ndjenja që shpesh ju pushton në këto dy muaj pas largimit të Benit? Ju keni bërë gjithçka, keni qenë vigjilentë, keni dashur, keni shpresuar, dhe tani, në heshtjen e mëngjesit, ndiheni si Pjetri: me rrjeta që duken bosh. Dua t’ju them diçka thelbësore: mos e akuzoni veten. Kur Jezusi i kërkon Pjetrit të hedhë rrjetat përsëri, Ai nuk e bën këtë sepse Pjetri ishte i dështuar, por sepse Ai donte që Pjetri të shihte se forca nuk vjen nga përpjekja njerëzore, por nga bindja ndaj Tij. Sëmundja nuk është dënimi juaj, as faji juaj. Ju keni qenë prindër të përkryer, dritat e jetës së Benit. Asnjë vigjilencë, asnjë kujdes më i madh nuk do ta kishin ndryshuar atë që ndodhi. Ju lutem, lëreni këtë gur të rëndë të fajit të bjerë nga supet tuaja. Zoti nuk ju akuzon, Ai ju mban.

Shën Pali na kujton në leximin e parë: ‘Le të mos gënjejë askush veten. Nëse dikush prej jush mendon se është i urtë në këtë shekull, le të bëhet i marrë që të bëhet i urtë’. Kjo nuk do të thotë të heqësh dorë nga mendja, por të pranosh se ka një mister që tejkalon çdo logjikë. Beni e kuptonte këtë në mënyrën e tij të pastër. Ju kujtohet kur ai ofroi të gjithë kursimet e tij për xhaxhain William? Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi, por e ofroi. Ai e kuptoi se dashuria është më e vlefshme se çdo llogari. Ai ishte një djalë që, edhe pse ishte i ri, e dinte se jeta është një dhuratë që duhet shpenzuar për të tjerët. Ai nuk ishte i marrë, ishte i urtë me urtësinë e Zotit.

Kur Pjetri sheh rrjetat që mbushen aq shumë sa varkat rrezikojnë të fundosen, ai nuk gëzohet thjesht për peshkun. Ai bie në gjunjë para Jezusit dhe thotë: ‘Largohu prej meje, o Zot, sepse jam njeri mëkatar’. Ai ndjen shkëlqimin e shenjtërisë së Zotit që depërton në errësirën e tij. Dhe çfarë i përgjigjet Jezusi? ‘Mos ki frikë’. Këto janë fjalët që Beni po ju thotë sot, nga ‘Banquet i Qiellit’. Mos ki frikë nga kjo zbrazëti që ndjeni. Mos ki frikë nga heshtja. Jezusi nuk po largohet; Ai po hyn në varkën tuaj, pikërisht aty ku keni më shumë nevojë për të.

Alan dhe Thao, unë e di që ëndrrat tuaja janë plot me Benin. Babai që e sheh Benin duke paguar akulloren, ose Ben që thotë: ‘Ba, testet i kalova të gjitha, unë jam mirë’. Këto nuk janë thjesht ëndrra; ato janë pëshpëritje të përjetësisë. Beni është i lirë. Ai është i plotë. Ai është aty ku nuk ka më sëmundje, ku nuk ka më ‘netë pa gjumë’ duke hedhur rrjeta bosh. Ai po ju shikon me atë buzëqeshjen e tij që ndriçonte gjithçka, dhe po ju thotë: ‘Ba, Ma, unë jam mirë, unë jam në dritë’.

Ryan, vëllai i tij, ti je trashëgimia e gjallë e kësaj dashurie. Ti e pe Benin në çdo moment, në çdo lojë, në çdo udhëtim. Kur ndihesh i vetmuar, kujto se ti je pjesa e gjallë e asaj dashurie që Beni ndau me ty. Ai është me ty, në çdo hap. Ti je i fortë, dhe ti je i dashur.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mbani me vete këtë: nuk jeni ju që duhet të mbushni rrjetat me forcën tuaj. Zoti është Ai që e bën rritjen. Beni, me emrin e tij Đại Dương, është bërë pjesë e atij Oqeani të pafund të dashurisë së Hyjit. Ai po ndërmjetëson për ju, për mjekët, për të gjithë ata që vuajnë. Mbajeni këtë shpresë si një dritë të vogël në xhep. Ajo do t’ju udhëheqë kur nata të bëhet e gjatë. Beni është atje, duke pritur në dritë, duke buzëqeshur, duke ju dashur si gjithmonë. Zoti ju bekoftë, ju forcoftë dhe ju mbajttë gjithmonë pranë zemrës së Tij.