E Enjte e Javës së Vjetëdhjetë e Tretë në Kohën e Zakonshme

E shihni atë copë letre të shkruar me ngxitje, apo atë dhomë ku sendet e dikujt kanë mbetur pa lëvizur prej dy muajsh? Jeta jonë shpesh matet me dije, me atë që mendojmë se e kuptojmë, me rregullat që vendosim për të mbajtur gjithçka nën kontroll. Shën Pali na e thotë hapur sot, me një fjalë që të pret si brisk: 'Dija krenohet, kurse dashuria ndërton'. Ka diçka kaq të brishtë në këtë fjali. Ne mund të dimë aq shumë, mund të analizojmë çdo detaj të një sëmundjeje, të një humbjeje, të një sprucoje kohe që ikën, e megjithatë të mbetemi të zbrazur.

E mbani mend atë imazh kur Benjamin Vo uëndërronte për aviacionin dhe skiconte linjën e tij të ardhshme të fluturimit, 'Con Chim Airlines'? Ai buzëqeshte me atë thjeshtësinë e tij fëminore, duke folur për aeroplanët, për pjesët e motorëve, për cloud-in, me një mendje që kapërcente vitet e tij. Por kur vinte puna te zemra, te njerëzit, te lidhja me babanë e tij Alan, me nënën e tij Thao, dhe me vëllain e tij të vogël Ryan, Beni nuk përdorte llogari. Ai përdorte vetëm një gjë: praninë, butësinë dhe atë buzëqeshje të ëmbël që nuk kërkonte shpjegime. Ai ishte një djalë që, kur xhaxhai i tij William u sëmur, tha me një sinqeritet që të trondit se ishte gati të jepte gjithë arkën e tij të kursimeve. Ai nuk e theu, nuk e zbrazi; ai thjesht e ofroi.

Sot, ndërsa po mbushim dy muaj që kur Beni u kthye te Ati në atë qershor të vitit 2026, kjo fjalë e Paulit na godet në zemër: 'Nëse dikush kujton se di diçka, ende nuk e di si duhet ta di'. Ne përpiqemi të kuptojmë pse. Pse një djalë kaq i zgjuar, me një të ardhme kaq të ndritur, duhej të largohej kaq shpejt? Pse kjo heshtje ka rënë mbi shtëpinë tuaj, Alan dhe Thao? Dhe në atë heshtje, shpesh futet ai guri i rëndë i fajit. E di se çfarë mbani në shpatulla. Ajo pyetje e mbytur në mesnatë: 'A munda të bëja diçka ndryshe? A e humba ndonjë shenjë?'

Pranojeni këtë të vërtetë nga altari i Zotit sot: ju nuk keni humbur asgjë që ishte në fuqinë tuaj për ta mbajtur. Sëmundja e Benit nuk ishte faji juaj. Zoti nuk dërgon vuajtje për të ndëshkuar askënd, dhe askush nuk mund të kishte parandaluar atë që ndodhi. Lëreni atë gur të rëndë të bjerë në tokë. Ju jeni prindër të përkryer për Benin. Ai e dinte këtë në çdo sekondë të jetës së tij, në çdo histori që babai i tregonte para gjumit, në çdo ëndërr ku ai kthehet për t'ju thënë se është mirë.

...

Dhe pastaj, Ungjilli vjen dhe na hedh dritë në këtë natë të gjatë. Jezusi nuk na jep një teori filozofike për vuajtjen. Ai thotë: 'Duani armiqtë tuaj, bëni mirë... Bëjini mëshirëbërës, siç është i mëshirshëm Ati juaj'. Mëshira. Kjo është kthesa e Ungjillit. Kur bota na shtyp me padrejtësinë e saj, kur dhimbja na bën të mbyllemi në vete, Krishti na fton të hapim duart. Një masë e mirë, e shtypur, e tundur dhe e derdhur tepër do t'ju jepet në gji.

Alan, Thao, Ryan, ju e keni parë këtë mëshirë të gjallë te Beni. Ai ishte mishërimi i kësaj dhurate. E dini, kur babai i tij pa atë ëndërr më 25 qershor – ku Beni ecte i shëndetshëm me pantallona të shkurtër jeshilë jashtë dhomës 419, duke thënë: 'Ba, testet i kalova të gjitha, unë mund të marr frymë lirisht' – kjo nuk ishte thjesht një prodhim i kujtesës. Ishte një dritë nga përjetësia. Beni ka kaluar çdo provë të kësaj toke. Ai është i lirë. Ai tani është në atë 'Banket të Qiellit', duke ndarë gëzimin e tij me shenjtorë të rinj si Carlo Acutis, duke u lutur që asnjë fëmijë tjetër të mos kalojë atë që kaloi ai.

Dhe dashuria e tij nuk ka mbaruar. Ajo vazhdon të rrjedhë. Në atë pus uji të ngritur në Cà Mau – në atë 'Giếng Gioan Baotixita' që mban shpresën gjallë – uji i pastër që shuan etjen e të varfërve është vazhdimi i zemrës së Benit. Great Ocean – Đại Dương – emri i tij i mesit është bërë një oqean mëshire për ata që kanë nevojë.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që qëndroje me të te gardhi i aeroportit duke parë avionët të ngrihen, mos harro kurrë: ti nuk je vetëm. Beni është me ty në çdo hap. Vazhdo të kesh guxim, vazhdo të ëndërrosh, mbaj gjallë atë buzëqeshje që ai aq shumë e deshi.

Këtë ditë, dilni nga kjo lutje duke mbajtur vetëm një gjë të vogël: një dorë të shtrirë për të ndihmuar dikë në fshehtësi, një lutje e lehtë kur nata të bëhet e gjatë, dhe sigurinë se Beni është mirë. Ai po ju pret, me atë buzëqeshje të ëmbël, në paqen e Zotit që nuk merr fund kurrë.