E mërkurë e javës së njëzet e dytë gjatë vitit

Vëllezër dhe motra, shpesh në jetë ne përpiqemi të ndërtojmë gjëra të mëdha. Ne duam të lëmë gjurmë, të krijojmë struktura, të shkruajmë kode që do të zgjasin, të ndërtojmë kompani si ajo ‘Con Chim Airlines’ që Beni ynë e imagjinonte me aq gëzim. Kemi këtë dëshirë të thellë për të qenë arkitektë të fatit tonë. Por sot, Shën Pali na kthen në një realitet shumë më të thjeshtë, por edhe shumë më të thellë. Ai u thotë korintasve: ‘Unë mbolla, Apoloni ujiti, por Hyji bëri që të rritet’.

Ndaluni pak këtu. Mendoni për këtë imazh të fushës së Zotit. Ne jemi bashkëpunëtorë, por rritja – ajo e vërteta, ajo që mbetet përtej kohës – i përket vetëm Atit. Beni, me mendjen e tij të ndritur, e kuptonte këtë në mënyrën e tij. Ai ishte një djalë që kërkonte saktësinë, që zhytej në botën e AI dhe infrastrukturës cloud, por në thelb, ai ishte një fushë ku Zoti kishte mbjellë shumë dashuri. Ju kujtohet ajo foto ku ai mban dorën e një të afërmi të vogël, duke ecur nëpër dyqan? Ai nuk po përpiqej të ishte i madh; ai thjesht po ndante atë që kishte: një zemër mbrojtëse, një prani të butë. Kjo është rritja që Zoti kërkon nga ne.

E di që për Alan dhe Thao, kjo fushë e jetës suaj ndjehet tani si një tokë ku diçka është korrur para kohe. Dy muaj pa Benin. E di që ka mëngjese ku heshtja është shurdhuese. E di që ka momente kur pyetja ‘pse’ ju godet si një valë e ftohtë. Dua t'ju them diçka thelbësore: mos e akuzoni veten. Asnjëherë. Kur Jezusi u pyet për të verbërin, Ai nuk kërkoi fajtorë. Ai thjesht ndërhyri me mëshirë. Sëmundja nuk është dënimi juaj, as dështimi juaj. Ju keni qenë prindër të përkryer, keni ujitur këtë fushë me një dashuri që rrallë shihet. Asnjë vigjilencë njerëzore, asnjë kujdes më i madh, nuk do ta kishin ndryshuar rrjedhën e asaj që ndodhi. Ju lutem, lëreni këtë gur të rëndë të fajit të bjerë nga supet tuaja. Zoti nuk ju akuzon; Ai ju mban në krahët e Tij.

Sot, Ungjilli na çon në shtëpinë e Simonit. Jezusi hyn, gjen vjehrrën e Simonit me temperaturë, dhe çfarë bën? Ai qëndron mbi të, e qorton temperaturën, dhe ajo shërohet. Dhe ajo, menjëherë, ngrihet për t’u shërbyer. Ky është hiri: Zoti vjen në mes të dhimbjes sonë, jo për të na shpjeguar misterin, por për të na dhënë jetë. Beni ynë, tani në ‘Banquetin e Qiellit’, është në atë gjendje ku temperatura e kësaj bote, ku çdo ethe dhe çdo lodhje, ka marrë fund. Ai është i lirë. Ai është i plotë. Ai, që aq shumë donte të shihte botën nga lart, tani e sheh atë nga perspektiva e përjetësisë.

Ryan, vëllai i tij, ti je trashëgimia më e çmuar. Ti je ai që e pa Benin në çdo moment të zakonshëm, në çdo lojë, në çdo udhëtim. Kur ndihesh i vetmuar, kujto se ti je pjesa e gjallë e asaj dashurie që Beni ndau me ty. Ai është me ty, në çdo hap, në çdo ëndërr, në çdo moment kur ti zgjedh të jesh i sjellshëm, siç ishte ai.

Beni na mësoi diçka të mrekullueshme me ofertën e tij për xhaxhain William. Ai nuk e theu, nuk e zbrazi arkën e tij, por e ofroi. Kjo është ajo që Zoti kërkon nga ne: jo që të jemi të përsosur, por që të jemi të gatshëm të dhurohemi. Ai ‘Pus i Dashurisë’ në Cà Mau, ai ujë që rrjedh për të eturit në emër të tij, është një shenjë që dashuria e Benit nuk ka ndaluar. Ajo vazhdon të ujisë fushën e Zotit, duke u dhënë jetë të tjerëve.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mbani me vete këtë mendim: ju jeni fusha e Zotit. Edhe kur toka duket e thatë, Zoti po punon në thellësi. Mos kërkoni të kuptoni gjithçka. Thjesht qëndroni në dashurinë e Tij. Beni është atje, duke pritur në dritë, duke buzëqeshur me atë buzëqeshjen e tij që na kujton se, në fund, gjithçka është në duart e Atit. Mbajeni këtë shpresë si një dritë të vogël në xhep. Ajo do t’ju udhëheqë kur nata të bëhet e gjatë. Zoti ju bekoftë, ju forcoftë dhe ju mbajttë gjithmonë pranë zemrës së Tij.