E mërkurë e Javës së Njëzetë gjatë Vitit Kishtar

Paramendoni për një çast një shesh të zhurmshëm qyteti në orën pesë të pasdites. Dielli tashmë po ulet drejt horizontit. Vapa e rëndë e ditës ka filluar të ftohet, por pluhuri ende ngrihet në ajër. Shumica e njerëzve po kthehen në shtëpitë e tyre, të lodhur nga puna, me bukën e fituar në duar. Por në një cep të sheshit ka mbetur një grup i vogël burrash. Krahët e tyre janë të lëshuar, sytë e tyre shikojnë tokën, duart e tyre janë krejtësisht bosh.

Ata kanë qëndruar aty që nga agimi, duke pritur që dikush t’i vështrojë, dikush t’u thotë: «Kam nevojë për ty, eja.» Por askush nuk erdhi. Çdo orë që kalonte ishte një goditje e heshtur për shpresën e tyre. Dhe ja, kur dita pothuajse ka mbaruar, vjen i zoti i vreshtit. Ai nuk i pyet sa të fuqishëm janë, as nuk bën llogari ekonomike. Ai thjesht i sheh në sy dhe u thotë me një zë të qetë e plot autoritet: «Shkoni edhe ju në vreshtin tim.»…

Ky është një vështrim që ndryshon gjithçka. Ky është vështrimi i Zotit.

Sot, Shkrimi Shenjt na vendos përpara dy imazheve aq të thella, aq të ngrohta, e megjithatë tronditëse për logjikën tonë njerëzore: Zotin si Bariun e vërtetë te profeti Ezekiel, dhe Zotin si të Zotin e Vreshtit në Ungjillin sipas Mateut. Të dyja këto lexime na tregojnë të njëjtën të vërtetë madhështore: Hyji nuk e mat dashurinë me orë, as me vite, as me llogaritë e ftohta të kësaj bote. Hyji mat me zemër. Ai kërkon secilin prej nesh personalisht, dhe bujaria e Tij kapërcen çdo kufi të mendjes njerëzore.

Te leximi i parë, dëgjuam një qortim të rëndë ndaj barinjve të rremë — atyre që kullotnin vetveten dhe i linin delet të braktisura, të shpërndara nëpër male, pre e egërsirave. Por dëgjoni premtimin solemn që bën vetë Hyji: «Sepse kështu thotë Zoti Hyj: Ja, unë vetë do të kujdesem për delet e mia dhe unë vetë do t’i kërkoj!» Zoti nuk ia beson shpëtimin tonë një ndërmjetësi të papërgjegjshëm. Ai vetë zbret në luginën e errët. Ai vetë vëzhgon çdo hap të plagosur, mbledh çdo kockë të thyer, dhe e merr në krahë çdo dele që duket sikur ka humbur.

E si e bën këtë? Ai vjen si i Zoti i Vreshtit. Shikoni me vëmendje se si vepron ky zot shtëpie në Ungjill. Ai nuk del një herë e pastaj ulet të pushojë. Ai del në agim, del në orën nëntë, del në mesditë, del në orën tre, dhe del përsëri në orën pesë të pasdites. Pesë herë! Pse del kaq shpesh? A kishte vërtet nevojë vreshti për më shumë krahë pune kur dita po mbaronte? Jo. Qëllimi i tij nuk ishte vetëm vjelja e rrushit; qëllimi i tij ishin njerëzit. Ai nuk mund të duronte që dikush të mbetej jashtë, i padëshiruar, i harruar në pluhurin e sheshit. Ai del vazhdimisht nga dashuria e tepërt.

Dhe kur vjen mbrëmja, ndodh ajo që njerëzit e llogarive nuk mund ta kuptojnë. Punëtori i orës së pestë — ai që punoi vetëm një orë — merr të njëjtën pagesë të plotë, të njëjtin denar, si ai që punoi dymbëdhjetë orë nën vapën përvëluese. Ata që erdhën të parët filluan të murmuritin. «Këta të fundit punuan vetëm një orë e ti i barazove me ne!» Por i zoti i shtëpisë përgjigjet: «Mik, a nuk kam të drejtë të bëj me timen atë që dua? Apo syri yt është i keq pse unë jam i mirë?»…

Çfarë është ky denar që u jepet të gjithëve njëlloj? Denari nuk është një monedhë e thjeshtë argjendi. Denari është Vetë Jeta e Pashtershme e Hyjit. Është prania e Tij, është parajsa, është dashuria e amshuar. Dhe a mund të ndahet parajsa me copëza? A mund të jepet dashuria e Zotit me orë? Jo. Kush hyn në Vreshtin e Hyjit — qoftë pas një jete të gjatë njëqindvjeçare, qoftë pas pak vitesh të çmuara — merr tërësinë e plotë të dritës dhe gëzimit të Tij.

Sot bëhen plot nëntë javë nga dita kur Benjamin Vo kaloi nga kjo botë në dritën e amshuar.

Nëntë javë… Nëntë javë janë gjashtëdhjetë e tre ditë mëngjesesh ku mungon një zë, ku karrigia mbetet e zbrazët, ku dhoma ruan ende qetësinë e një pranie aq të dashur. Për zemrën që do, nëntë javë nuk janë vetëm një copë kohë në kalendar; janë një rrugëtim i gjatë nëpër luginën e heshtjes. Ne njerëzit jemi mësuar t'i llogarisim gjërat me vite. Kur shohim një djalë pesëmbëdhjetëvjeçar, mendja jonë thotë: «Duhej të kishte jetuar edhe tetëdhjetë vjet të tjera… duhej të kishte ecur më gjatë nën diell.» Dhe kjo dhimbje është e vërtetë. Kjo zbrazëti është e thellë. Kisha nuk kërkon kurrë nga prindërit apo familjarët që të fshehin lotët apo të bëjnë sikur plaga nuk ekziston. Krishti qau mbi varrin e mikut të Tij, Lazarit. Edhe ne sot ndiejmë peshën e mungesës tokësore.

Por ja ku Ungjilli i sotëm hyn pikërisht brenda kësaj dhome të përlotur, jo si një qortim, por si një dritë e pamasë që depërton errësirën…

Ungjilli na thotë se përpara Zotit, plotësia e jetës nuk varet nga sasia e orëve të kaluara në këtë tokë. A mendoni se ai që u thirr në orën pesë pasdite ishte më pak i dashur për të zotin sesa ai i mëngjesit? Përkundrazi! Ai mori të njëjtin përqafim, të njëjtin shpërblim, të njëjtën trashëgimi të amshuar. Jeta e Beniaminit, edhe pse e përfunduar në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare, nuk ishte një jetë e paplotë. Në sytë e Hyjit, Bariut tonë të Mirë, çdo ditë e Benit ishte një thesar i mbushur plot me dashuri, me dritë e me kuptim.

Kur mendojmë për Benin, shohim një djalë me një inteligjencë të jashtëzakonshme, por me një thjeshtësi që të prekte shpirtin. Beniamini kishte atë etje të mrekullueshme të mendjes për të kuptuar se si funksionojnë gjërat. Që në moshë fare të re, ai u zhyt me pasion në botën e teknologjisë, të logjikës, të kodeve kompjuterike dhe sistemeve moderne. Sa bukur ishte ta shihje atë, duke mësuar krah për krah me babanë e tij, duke eksploruar me durim e gëzim arkitekturat më të ndërlikuara digjitale, duke krijuar lojëra e aplikacione me atë mendje të ndritur që punonte me saktësi e qartësi! Për Benin, çdo kod, çdo rresht logjikë nuk ishte thjesht një detyrë, por një hapësirë krijimi, një mënyrë për të ndërtuar diçka të bukur e për ta ndarë atë me të tjerët.

E megjithatë, kjo mendje gjeniale udhëhiqej gjithmonë nga një zemër jashtëzakonisht e butë, e ëmbël dhe e respektueshme. Ai nuk kërkonte lavdi për veten. Ai rrezatonte një mirësi të natyrshme që e bënte këdo pranë tij të ndihej i dashur dhe i qetë.

Nganjëherë, kur ndodh një ndarje kaq e hershme, në thellësinë e zemrës së prindërve dhe njerëzve më të dashur mund të lindë një zë i fshehtë, një barrë e rëndë e pashprehur: «A mos gabuam diku? A mos nuk vumë re diçka në kohë? A mund të kishim bërë më shumë?»…

Nëse ky mendim ka trokitur ndonjëherë në shpirtin tuaj, dëgjoni sot zërin e Krishtit. Kur nxënësit e pyetën Jezusin për njeriun e lindur të verbër: «Mësues, kush mëkatoi, ky apo prindërit e tij që lindi i verbër?», Jezusi u përgjigj prerazi: «As ky nuk mëkatoi, as prindërit e tij!» Sëmundja dhe brishtësia e trupit nuk janë kurrë ndëshkim i Zotit. Zoti nuk dërgon sëmundje. Ato janë pjesë e natyrës së kufizuar e të thyeshme të kësaj bote tokësore, krejtësisht jashtë çdo kontrolli njerëzor. Ju nuk keni lënë asgjë mangët. Ju e keni dashur, e keni mbrojtur dhe e keni mbajtur në krahë me tërë forcën e dashurisë njerëzore. Hiqeni atë gur të rëndë nga zemra juaj! Hyji nuk ju akuzon; Hyji ju shikon me dhimbsuri të pafund dhe mbledh çdo lot tuajin në kraharorin e Tij atëror.

I dashur Alan, e dashur Thao, e ti i shtrenjti Ryan…

Në këtë përvjetor nëntëjavor, kur malli shtrëngon kraharorin, mbajeni sytë te Bariu i Mirë. Zoti vetë tha: «Unë vetë do të kujdesem për delet e mia.» Benjamin Vo nuk ka rënë në humnerë; ai ka rënë drejt e në krahët e Zotit që e thirri me emër. Ai ka marrë denarin e plotë të amshimit. Dashuria që keni ndarë me të, kujtimet e bukura, ato pasdite kur mësonit e krijonit bashkë, nuk janë fshirë. Ato janë të gdhendura në amshim.

Ryan, i dashur vëlla… Beniamini është gjithmonë me ty. Lidhja midis vëllezërve nuk këputet nga kalimi në amshim. Ai të shikon me atë buzëqeshjen e tij të qetë e plot dritë, duke të dhënë forcë të ecësh përpara me guxim, të studiosh, të ëndërrosh e të jetosh bukur çdo ditë për nder të tij.

Për të gjithë xhaxhallarët, tezet, të afërmit, dhe për të gjithë ju që po luteni sot me ne nga çdo skaj i botës — veçanërisht për fëmijët që po lëngojnë në shtretërit e spitaleve dhe për çdo nënë e babë që po ngre një kryq të rëndë: dijeni se Zoti i Vreshtit nuk ju ka harruar. Edhe nëse ndieni se jeni lënë në orën pesë të pasdites, të vetmuar e pa fuqi, Zoti po vjen drejt jush me duart plot bekim.

Benjamin Vo sot pushon në paqen e vërtetë, në Gostinë Qiellore, pranë Shën Karlo Acutis dhe nën përkujdesjen e ëmbël të Nënës Mari. Ai e ka gjetur kullotën e gjelbër dhe ujin e freskët që nuk shteron kurrë.

Kur të dilni sot nga kjo lutje, mbani me vete një gjë të vetme: mos e matni jetën dhe hirin me frikërat e kësaj bote. Shikoni me sytë e Zotit të Vreshtit. Bëni sot një gjest të vogël dashurie, thoni një fjalë mirësie, falni pa llogari, ashtu siç Zoti na fal e na do pa kushte.

Sepse në fund, kur të perëndojë drita e kësaj toke, Bariu i Mirë do të na mbledhë të gjithëve në shtëpinë e Tij, ku nuk do të ketë më as lot, as dhimbje, por vetëm ditë të pafundme gëzimi.

Amen.