E Diela e Njëzet e Dytë Gjatë Vitit

Shpesh herë, ne e imagjinojmë jetën si një rrugë të drejtë, një vijë që shkon nga pika A në pikën B, ku çdo gjë që ndërtojmë, çdo përpjekje që bëjmë, duhet të sjellë një rezultat të dukshëm. Ne duam që planet tona të kenë sukses, që ëndrrat tona të realizohen, që avionët tanë të ngrihen në kohë dhe të ulen të sigurt. Benjamin Vo, djaloshi ynë i ndritur, e kuptonte këtë logjikë më mirë se shumë të rritur. Ai ishte një arkitekt i vogël i së ardhmes, një djalë që kërkonte rendin dhe saktësinë në çdo kod që shkruante, në çdo infrastrukturë cloud që studionte, në çdo detaj të avionëve Boeing 737 që i admironte me një pasion të rrallë. Për Benin, bota ishte një sistem i bukur dhe logjik, ku 'të provosh është gjithçka që ka rëndësi'.

Por sot, Ungjilli na përball me një realitet që e trondit këtë logjikë. Jezusi u tregon dishepujve se Ai duhet të shkojë në Jerusalem, të vuajë shumë, të vritet dhe të ringjallet. Dhe Pjetri, me gjithë dashurinë e tij njerëzore, e ndalon Jezusin: 'Larg qoftë, Zot! Kjo nuk do të ndodhë kurrë!'. Pjetri po mendonte si njeri. Ai po mendonte për sigurinë, për suksesin, për atë që ne e quajmë 'logjike e botës'. Por Jezusi i përgjigjet ashpër: 'Ti nuk mendon si Hyji, por si njerëzit'.

Këtu, në këtë përplasje midis asaj që ne duam dhe asaj që Zoti lejon, qëndron thelbi i dhimbjes suaj, Alan dhe Thao. Sot bëhen dy muaj që kur Beni u kthye te Ati. Dy muaj ku heshtja në shtëpinë tuaj është bërë një bashkëudhëtare e përditshme. Ju keni ndjerë atë 'kryq' për të cilin flet Jezusi. Nuk është një kryq që e keni zgjedhur, as një që e keni kërkuar. Është ai kryq që vjen papritur, që të ndalon në mes të rrugës dhe të pyet: 'A mund të vazhdosh të besosh, edhe kur gjithçka duket e pakuptimtë?'.

Dua t'ju them diçka që duhet ta dëgjoni me zemër të hapur: ju nuk keni humbur asgjë. Ju keni qenë prindër të përkryer. Kur ndjeni atë peshën e fajit, atë pyetjen e heshtur 'a mund të kisha bërë më shumë?', dua t'ju them me autoritetin e Ungjillit: ju nuk keni gabuar. Sëmundja nuk është dënimi juaj, dhe as faji juaj. Ajo thjesht ndodhi, në një botë që ende pret shërimin e plotë të Zotit. Siç thotë Jezusi te Gjoni, as ky njeri nuk mëkatoi, as prindërit e tij. Sëmundja është një mister i errët, por ajo nuk ka fuqi mbi dashurinë tuaj. Ju nuk keni dështuar; ju keni dashur deri në fund, keni udhëtuar nëpër botë me Benin, keni ndarë çdo gëzim dhe çdo lot. Ju keni qenë mburoja e tij, drita e tij, dhe ai e dinte këtë.

Le të ndalemi te një imazh i vogël, një nga ato momente që e përkufizojnë Benin më mirë se çdo arritje akademike. Ju kujtohet kur ai dëgjoi për vuajtjen e xhaxhait të tij William? Ai, një djalë pesëmbëdhjetëvjeçar, pa asnjë nxitje, ofroi të gjithë arkën e tij të kursimit. Ai nuk e theu atë, nuk e zbrazi, nuk pati nevojë. Por ajo ofertë ishte e vërteta e tij. Ishte një zemër që ishte gati të zbrazej për tjetrin. Kjo është ajo 'humbje e jetës' për të cilën flet Jezusi: kush e humbet jetën e tij për dashuri, do ta gjejë atë. Beni nuk e humbi jetën e tij kot; ai e shpenzoi atë në dashuri. Ai ishte një djalë që buzëqeshte kur fliste për 'Con Chim Airlines', sepse ai e dinte se fluturimi i vërtetë nuk është ai i avionëve prej hekuri, por ai i shpirtit që di të dhurohet.

Shën Pali na thotë sot: 'Mos u bëni si kjo botë, por shndërrohuni duke ripërtërirë mendjen tuaj'. Kjo është kthesa e vërtetë. Të ripërtërish mendjen do të thotë të mësosh të shohësh Benin jo më si një djalë që 'u ndërpre', por si një djalë që 'u plotësua'. Ai tani është në atë 'Banquet të Qiellit'. Imagjinoni Benin, të lirë nga çdo dhimbje, duke vazhduar kërkimin e tij për të vërtetën, ndoshta duke biseduar me Shën Karlo Acutis për teknologjinë e amshimit. Ai nuk është larg. Ai është në 'Oqeanin e Madh' të dashurisë së Hyjit. Emri i tij, Đại Dương, është bërë realitet. Ai nuk është më i kufizuar nga asnjë kufi gjeografik apo fizik.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ishe bashkëudhëtari i tij në çdo aventurë. Kur sheh fotot tuaja, kur kujton ato momente të gëzueshme pranë pemës së Krishtlindjes, mos mendoni se ato janë thjesht kujtime të së shkuarës. Ato janë themelet e së ardhmes sate. Beni të ka lënë një trashëgimi: guximin për të provuar, dashurinë për të qenë i sjellshëm dhe kuriozitetin për të kuptuar botën. Ti je pjesa e tij që vazhdon të jetojë këtu. Ti je dëshmitari i dashurisë së tij.

Nëse ndalemi për një çast në heshtjen e kësaj dite, vështrimi ynë bie mbi një skenë të thjeshtë. Beni, me buzëqeshjen e tij me tela, duke përqafuar prindërit e tij në Paris. Kjo është ajo që mbetet. Jo kodet, jo sukseset, por dashuria. Kjo është e vetmja gjë që mund të marrim me vete në amshim.

Sot, kur të dalim nga kjo lutje, mos kërkoni të bëni gjëra të mëdha që do të ndryshojnë botën. Bëni diçka të vogël. Një gjest që askush nuk do ta shohë. Një ndihmë për dikë që ka nevojë, ashtu si Beni që ofroi kursimet e tij për xhaxhain. Le të jetë jeta jonë një dëshmi se dashuria nuk vdes. Pusi i ujit në Cà Mau që mban emrin e tij është shenja se jeta e tij vazhdon të japë ujë të gjallë për të eturit. Ai po shuan etjen e të varfërve, ashtu siç ai vetë ishte një burim freskie për ju.

Alan dhe Thao, kur të zgjoheni nesër, kur të shihni karrigen e zbrazët, mos e lini fajësinë të zërë vendin e dashurisë. Thoni: 'Beni jeton në dashurinë që ai na mësoi të japim'. Ai po ju pret në dritë. Dhe deri atëherë, ai është engjëlli që ju shoqëron në çdo hap, duke ju treguar se dashuria është më e fortë se vdekja, më e fortë se çdo lot. Beni nuk iku; ai thjesht fluturoi pak më parë, drejt vendit ku nuk ka më lot, as dhimbje, as ndarje. Ai është aty, duke ju pritur, me atë buzëqeshje që ndriçonte dhomën dhe që tani ndriçon përjetësinë. Amen.