E Diela e Njëzet e Një e Kohës Gjatë Vitit

Dëgjoni për një çast tingullin e një çelësi që rrotullohet në bravë. Është një tingull i vogël, pothuajse i padëgjueshëm, por ai ndryshon gjithçka. Ai përcakton nëse një derë është e hapur për mirëseardhje apo e mbyllur për mbrojtje. Në leximin e parë nga Isaia, ne dëgjojmë për një çelës që vendoset mbi shpatullat e Eliakimit. Nuk është një çelës i thjeshtë xhepi; është çelësi i shtëpisë së Davidit. Kur ai hap, askush nuk mbyll; kur ai mbyll, askush nuk hap. Ky imazh i çelësit nuk është thjesht një shenjë pushteti; është një shenjë besimi dhe përgjegjësie për të hapur rrugë për të tjerët.

Sot, ndërsa jemi mbledhur këtu, kanë kaluar rreth dy muaj që kur Benjamin Vo u largua nga sytë tanë. Për shumë prej nesh, këta dy muaj janë ndjerë si një derë që u mbyll papritur, një derë që nuk mund ta hapim dot me duart tona njerëzore. Heshtja në shtëpi, vendi i zbrazët në tavolinë, projektet e papërfunduara në kompjuter... të gjitha këto ndonjëherë na bëjnë të ndihemi sikur jemi të bllokuar në anën e gabuar të derës, në anën ku malli është i rëndë dhe përgjigjet janë të pakta.

Por le të shikojmë imazhin e dytë që na jep Shkrimi Shenjt sot. Jezusi në rajonin e Çezaresë së Filipit i jep Pjetrit çelësat e Mbretërisë së Qiellit. Pse? Sepse Pjetri pati guximin të thoshte të vërtetën: 'Ti je Krishti, Biri i Hyjit të gjallë'. Kjo deklaratë është çelësi i vërtetë. Besimi se Jezusi është Zoti i jetës dhe i vdekjes është i vetmi mjet që mund të hapë derën e amshimit dhe të na lejojë të shohim përtej errësirës së varrit.

Beniamini ishte një djalë që e kuptonte mrekullisht se si funksionojnë sistemet, kodet dhe mekanizmat. Ai kishte një mendje që kërkonte 'çelësin' e çdo problemi logjik apo matematikor. Por kishte diçka që ai e donte me një pasion të veçantë: aviacionin. Ben adhuronte avionët, veçanërisht Boeing 737. Ai dhe babai i tij, Alan, kalonin orë të tëra duke bërë 'airport spotting', duke parë ato makineri gjigante që mposhtnin rëndesën e tokës dhe ngjiteshin drejt qiellit. Për Benin, një avion nuk ishte thjesht një mjet transporti; ishte një çelës që hapte hapësirën e pafund të qiellit.

Ai madje kishte një ëndërr që e bënte të qeshte me gurgullimë: të krijonte kompaninë e tij ajrore, 'Con Chim Airlines'. Sa herë që fliste për këtë, sytë e tij ndrinin dhe ai buzëqeshte me atë çiltërsinë e tij karakteristike. 'Con Chim Airlines'... një emër lozonjar, por që fsheh një dëshirë të thellë: dëshirën për të fluturuar, për të qenë i lirë, për të parë botën nga lart, atje ku retë nuk mund ta pengojnë dritën e diellit.

Sot, kur dëgjojmë Shën Palin te Romakët të thotë: 'O thellësi e pasurisë, e urtisë dhe e dijes së Hyjit! Sa të pashpjegueshëm janë gjyqet e tij dhe sa të hulumtueshme rrugët e tij!', ne prekim pikërisht atë mister që po jetojmë. Ne nuk e dimë pse rruga e Benit në këtë tokë ishte vetëm pesëmbëdhjetë vjeçare. Ne nuk e dimë pse 'Con Chim Airlines' nuk u bë realitet në këtë botë fizike. Kush e ka njohur mendjen e Zotit? Kush i ka dhënë Atij diçka që Ai t'ia kthejë?

Para se të kërkojmë ngushëllim, duhet të pranojmë të vërtetën e dhimbjes. Alan, Thao, Ryan... unë e di që këta dy muaj kanë qenë një betejë e heshtur. E di që ka mëngjese kur dhimbja ju zë pritë sapo hapni sytë. E di që pyetja 'pse?' rri pezull në ajër si një avion që nuk po gjen dot vend për t'u ulur. Është e rëndësishme ta themi këtë: nuk është faji juaj. Ndonjëherë, në vetminë e pikëllimit, prindërit pyesin veten nëse mund të kishin bërë më shumë, nëse mund të kishin vënë re diçka më parë. Por dëgjoni fjalët e Jezusit: 'As ky nuk mëkatoi, as prindërit e tij'. Sëmundja nuk është ndëshkim. Ajo nuk është pasojë e ndonjë harrese apo mungese kujdesi. Ju e keni dashur Benin me një dashuri që nuk ka kufi, dhe kjo dashuri është çelësi që ai mori me vete në amshim.

Kthesa e vërtetë e kësaj dite ndodh kur kuptojmë se Jezusi nuk i dha Pjetrit çelësat për të mbyllur parajsën, por për ta hapur atë. Kur Pjetri rrëfen besimin e tij, ai po thotë se vdekja nuk ka fjalën e fundit. Shkëmbi mbi të cilin ndërtohet Kisha nuk është një gur varri, por është Krishti i Ringjallur. Benjamin Vo, ky djalë i mrekullueshëm që studionte arkitekturat e cloud-it dhe mjediset AWS, tani ndodhet në arkitekturën më të përsosur që ekziston: në shtëpinë e Atit.

Unë po ju flas juve sot, prindërve që ndiejnë peshën e këtij kryqi. Po të flas ty, Ryan, që të mungon vëllai yt i madh dhe shoku yt më i mirë. Por po u flas edhe të gjithë atyre që po na dëgjojnë nga larg, familjeve që po kalojnë të njëjtën sprovë, fëmijëve që po luftojnë në spitale. Ju nuk jeni vetëm. Zoti nuk është një vëzhgues i ftohtë nga lart; Ai është Bariu që mban çelësin e zemrës suaj. Ai po e mban atë derë hapur që ju të ndjeni, qoftë edhe për një çast, paqen që tejkalon çdo kuptim.

Beniamini tani po fluturon më lart se çdo Boeing 737 që ai ka parë ndonjëherë. Ai nuk ka më nevojë për 'airport spotting', sepse ai e sheh burimin e gjithë dritës ballë për ballë. Ai buzëqesh kur ju sheh, dhe ai gigël i tij i ëmbël kur fliste për 'Con Chim Airlines' tani është kthyer në një këngë lavdie në praninë e engjëjve. Ai është 'fiksuar si një kunj në një vend të sigurt', siç thotë Isaia, një vend nderi për familjen e tij në qiell.

Çfarë mund të marrim me vete sot nga kjo derë? Një gjë të vogël: Besimin. Kur të shihni një avion në qiell këtë javë, mos mendoni vetëm për largësinë. Mendoni për Beniaminin. Mendoni për faktin se ai është i sigurt, i shëruar dhe i lumtur. Dhe bëni një gjest të vogël mirësie për dikë tjetër, pa zhurmë, ashtu siç Ben ofronte gjithçka që kishte në arkën e tij të kursimit për të ndihmuar xhaxhain e tij. Hapni një derë shprese për dikë sot.

Zoti ju dhëntë forcë të ecni përpara, jo duke harruar, por duke jetuar në dritën e asaj që Beniamini ishte dhe është ende për ju. Dashuria e Zotit është e amshuar; Ai nuk do ta harrojë kurrë veprën e duarve të Tij, dhe Ai nuk do t'ju lëshojë kurrë nga dora.

Ben, fluturo i lirë në paqen e Krishtit. Ne do të të shohim përsëri kur Zoti të hapë derën e fundit për të gjithë ne.

Amen.