Sábado da vixésima cuarta semana do tempo ordinario

Hai unha imaxe que moitas veces nos escapa, porque estamos demasiado ocupados mirando o que falta, en lugar de mirar o que medra. É a imaxe do agricultor que sae a sementar. Non é un home que busca a perfección do solo; é un home que confía na semente. Sementa no camiño, sementa entre as pedras, sementa entre espiñas. E finalmente, sementa na terra boa. Xesús dinnos hoxe: 'A semente é a palabra de Deus'. Pero pensade niso por un instante: a semente é tamén a vida mesma. É a vida de Ben.

Benjamin era, na súa esencia, unha semente de luz. Pensade naquel rapaz que, con apenas quince anos, tiña esa mente brillante, capaz de navegar pola complexidade da nube e os sistemas informáticos, pero que ao mesmo tempo gardaba a delicadeza de ofrecer todo o que tiña —o seu porquiño enteiro— para axudar ao seu tío William. Non houbo necesidade de romper a hucha, non houbo necesidade de facer un ruído. O que houbo foi a oferta dun corazón que xa entendía o Reino de Deus: que a vida non se posúe, senón que se entrega. Ben non era un rapaz de grandes discursos; era un rapaz de xestos silenciosos, de sorrisos que iluminaban unha habitación e de curiosidade insaciable polo mundo, polos avións, polas 'Con Chim Airlines' que el soñaba con crear. El era esa semente que, sen saber como, xa estaba dando froito.

Pero logo vén a dor. E a dor, para vós, Alan, Thao, e para ti, Ryan, é como esa pedra que cae sobre o camiño. Tres meses pasaron dende que Ben volveu ao Pai, e sei que hai días nos que o corazón se sente como terra seca, incapaz de producir nada máis que bágoas. Sei que hai noites nas que o silencio da casa pesa máis que calquera palabra. E naquel silencio, a pregunta que xorde non é sobre a colleita, senón sobre a perda. 'Por que esta semente non medrou máis tempo entre nós?'.

Quero deterne aquí, nesta ferida. Non vou intentar tapala con frases feitas. A verdade é que a morte dun fillo, dun irmán, é un misterio que nos deixa sen alento. Pero escoitade o que di San Paulo na primeira lectura: 'É sementado corruptible; é resucitado incorruptible. É sementado débil; é resucitado poderoso'. Paulo non nos está falando de algo que pasará dentro de moito tempo. Está falando da natureza da nosa existencia en Cristo. Ben non foi 'perdido'. Ben foi sementado. E a semente, cando morre ao mundo, é porque está preparada para a gloria. A súa vida non foi un erro de cálculo, nin un fracaso da natureza. Foi, e é, unha vida que xa está a dar froito na eternidade.

E aquí, nesta pausa, quero quitarvos unha pedra moi pesada que moitos pais levan no corazón: a culpa. Ese pensamento que di: 'Se tivese feito isto, se tivese visto aquilo...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade que levou a Ben non foi un castigo, non foi o resultado dun erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro. Non vos culpades. Deus non vos acusa; ao contrario, Deus sostén a vosa dor como un tesouro. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos de toda culpa. Deixade caer ese peso ao pé da cruz.

Ben, no seu soño de 'Con Chim Airlines', estaba sempre mirando cara arriba. El sabía que o ceo era o seu lugar. E agora, el está alí, non como unha ausencia, senón como unha presenza que vos acompaña. Ryan, irmán, ti que compartiches con el os xogos e os soños, ti que sabes mellor que ninguén o que era a súa bondade... non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Imaxinade ese pozo de auga en Cà Mau, o 'Giếng Gioan Baotixita'. A auga que brota de alí é a vida de Ben que segue fluíndo. É o seu amor que segue a saciar a sede dos que sofren. Ben non se foi para desaparecer; foi para converterse en fonte. E vós, que hoxe estades a escoitar isto, quizais cargando con cruces que ninguén máis ve, sabede isto: a vosa dor non é o final da historia. A vosa dor é a terra que se está preparando para unha colleita que aínda non podedes ver.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está no Banquete do Ceo, xunto a outros rapaces como Carlo Acutis, intercedendo por vós, sorrindo, vixiando. El non se foi; el cambiou de lugar. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu. Levade esta paz convosco. A cruz xa non é un poste de morte; é a escada cara ao ceo. E Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Amén.