E martë e javës së njëzet e shtatë gjatë vitit

Shpesh herë, ne e imagjinojmë jetën si një projekt që duhet ndërtuar me precizion, një strukturë ku çdo pjesë duhet të jetë në vendin e vet, ku çdo problem duhet të ketë një zgjidhje logjike. Kjo ishte natyra e Benjamin Vo-së. Mendoni për atë djalë të ri, 15-vjeçar, që me një mendje brilante zhytej në botën e 'cloud infrastructure' dhe të kodimit, duke ndërtuar lojëra dhe aplikacione me të njëjtin pasion që ndërtonte ëndrrat për 'Con Chim Airlines'. Ai e donte saktësinë, ai e donte rregullin, ai e donte bukurinë e një sistemi që funksionon siç duhet. Dhe kur ai qeshte, kur fliste për ato ëndrra të tij, kishte një gëzim aq të pastër, aq të thjeshtë, saqë të bënte të besosh se çdo gjë në këtë botë mund të rregullohet, se çdo gjë mund të kuptohet.

Por sot, Ungjilli i Lukës na çon në një shtëpi tjetër, në shtëpinë e Martës dhe Marisë. Dhe aty, ne gjejmë një tension që të gjithë e njohim: tensionin midis asaj që duhet bërë dhe asaj që duhet jetuar. Marta është e ngarkuar. Ajo është ajo që 'shërben'. Ajo është ajo që dëshiron që gjithçka të jetë e përsosur për Mysafirin e saj. Dhe kur ajo shikon motrën e saj, Marinë, që është ulur në këmbët e Jezusit, ajo ndjen atë peshë që shumë prej jush e ndjenë sot: 'Zot, a s’të bëhet vonë që motra më la vetëm ta bëj shërbimin?'.

Kjo është pyetja që shpesh na lind në zemër kur jeta na godet padrejtësisht. Ne pyesim: 'Zot, a nuk po e sheh se jam vetëm? A nuk po e sheh peshën që mbaj? A nuk po e sheh karrigen bosh në tryezë?'. Ne kërkojmë përgjigje, kërkojmë drejtësi, kërkojmë që gjërat të kthehen në vendin e tyre. Dhe Jezusi, me një butësi që nuk është kurrë e ashpër, por që është gjithmonë shëruese, i përgjigjet Martës: 'Marta, Marta, ti shqetësohesh e merakoshesh për shumë gjëra. Nevojitet vetëm një gjë'.

Çfarë është kjo 'një gjë'? Nuk është heqja dorë nga përgjegjësia. Nuk është braktisja e punës. Është përulja për të pranuar se, në fund të ditës, ne nuk jemi zotërit e jetës sonë. Ne jemi ata që ulemi në këmbët e Zotit dhe dëgjojmë. Ne jemi ata që pranojmë se dashuria e Tij është më e madhe se çdo projekt, se çdo kod, se çdo ëndërr që ndërtojmë.

Alan dhe Thao, unë e di se si ndiheni. Kanë kaluar tre muaj që kur Beni u kthye te Ati. Dhe në heshtjen e shtëpisë, ndonjëherë ajo 'shërbesë' e përditshme – të zgjohesh, të punosh, të kujdesesh për Ryan-in – duket si një mal që nuk mund të ngjitet. Ju ndoshta pyesni veten: 'Pse unë? Pse Beni?'. Dhe në ato momente, vjen ai guri i rëndë i fajit. Ju pyesni veten nëse keni lënë diçka pa bërë, nëse keni mundur të parashikoni diçka. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Zotit: hiqeni atë gur. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të jashtëzakonshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim që bëtë së bashku, në atë dashuri të madhe që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme e dyshimit.

Shën Pali, në leximin e parë, na tregon për kthimin e tij. Ai ishte një njeri që mendonte se po bënte punën e Zotit duke përndjekur të tjerët, derisa Zoti e takoi në rrugë dhe i ndryshoi drejtimin. Pali thotë: 'Kur Ai, që më zgjodhi qysh në kraharorin e sënës sime... pëlqeu ta zbulojë Birin e tij në mua'. Beni, ky djalosh i mrekullueshëm, ishte gjithashtu një djalë i zgjedhur. Ai nuk jetoi një jetë të gjatë në vite, por jetoi një jetë të plotë në dashuri. Ai e dinte se çfarë do të thoshte të jesh bujar. Mendoni për atë moment kur ai, me atë thjeshtësinë e një fëmije, ofroi të gjitha kursimet e tij për xhaxhain William. Ai nuk e theu atë arkë, ai nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht e ofroi. Ai ishte gati të jepte gjithçka. Kjo është shpirti i Marisë në Ungjill: zemra që ofron gjithçka në këmbët e Zotit.

Ryan, ti je vëllai i tij, ti je drita e Benit këtu në tokë. Ti që ke ëndërruar me të, që ke qenë dëshmitar i asaj bujarie, ti je thirrur të vazhdosh këtë rrugë. Kur ndjehesh i vetmuar, kujto se Beni është atje, duke të mbështetur. Ai është duke të parë, duke të mbështetur, duke qeshur me ty në çdo moment gëzimi. Ti nuk je vetëm. Ti je vëllai i një engjëlli. Kjo lidhje është e përjetshme. Kur ti shikon qiellin, kur ti sheh një avion që ngrihet, kujto se Beni është atje, në lartësitë e paqes së Zotit, duke të pritur me atë buzëqeshje që të gjithë e njihni aq mirë.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mos u përpiqni ta ndërtoni botën përsëri vetëm me duart tuaja. Lejoni që Zoti t'ju ndërtojë. Lejoni që Ai t'ju mbajë. Beni është 'guri i gjallë' që na kujton se dashuria nuk vdes. Ai është në 'Banketin e Qiellit', duke qeshur, duke vëzhguar, duke ju mbështetur. Ai nuk është larg. Ai është në çdo akt mirësie që bëhet në emër të tij, si ai 'Pus i Dashurisë' që tani u jep ujë atyre që kishin etje. Kjo është mënyra se si dashuria e Benit vazhdon të rrjedhë në këtë botë. Ecni me shpresë, sepse dashuria është më e fortë se vdekja. Beni na mëson se jeta nuk matet me kohën që kemi, por me dashurinë që kemi dhënë. Dhe ai, në 15 vitet e tij, na ka dhënë një oqean dashurie. Le ta mbajmë atë në zemrat tona sot dhe përgjithmonë. Amen.