Ордины цаг хугацааны 27 дахь долоо хоногийн Мягмар гараг

Бид заримдаа амьдралын хамгийн гүн утга учрыг хамгийн энгийн, хүнд үл анзаарагдам мөчүүдээс олж хардаг. Бенжамин хүүгийн маань хувьд, тэр дүр зураг нь түүний гэрийнхээ гал тогооны ширээний ард, дүү Райантайгаа хамт бялуу хийхээр хичээнгүйлэн оролдож байх тэр л агшин юм. Тэрхүү хүүхэд шиг цайлган, гэмгүй инээмсэглэл, түүний эргэн тойрныхоо хүмүүстэй хуваалцдаг тэр л энгийн баяр баясгалан бол Бурханы бидэнд илгээсэн хамгийн нандин бэлэг байлаа. Бенжамин бол зүгээр нэг хүү байгаагүй, тэр бол Бурханы хайр, сониуч зан, бат бөх итгэлийн жижигхэн боловч гэрэлт тусгал байсан юм.

Өнөөдрийн Сайн мэдээнд бид Марта, Мариа хоёрын тухай уншдаг. Есүс тэдний гэрт зочлоход Марта «олон зүйлд санаа зовж, ачаалал ихтэй» байв. Харин Мариа Есүсийн хөлд суугаад, Түүний үгийг сонсож байлаа. Есүс Мартад хандан: «Чи олон зүйлд санаа зовж, түгшиж байна. Гэвч ганцхан зүйл л хэрэгтэй» гэж айлддаг. Энэ үг өнөөдөр бидний зүрхэнд хэрхэн бууж байна вэ? Бидний амьдрал, бидний уй гашуу, бидний өдөр тутмын ажил төрөл... энэ бүхэн биднийг Марта шиг хэтэрхий их санаа зовоход хүргэдэг. Бид «яагаад?» гэсэн асуултын дунд, өнгөрсөн цаг хугацааны дурсамжуудын дунд төөрөлдөж, өөрсдийгөө ачааллаар дардаг.

Бенжамин хүү маань 15-хан насандаа дэлхийг орхин одсон ч, тэрээр өөрийнхөө бяцхан зүрхэнд агуу хайрыг тээж явсан. Тэрээр өвдөж зовсон авга ахдаа туслахын тулд өөрийнхөө бүх хадгаламжийг өгөхөөр санал болгосон тэр мөч... энэ бол түүний сэтгэл ямар их өгөөмөр байсныг харуулж байна. Тэр мөнгөө хэзээ ч зарцуулаагүй, тэр мөнгийг хэзээ ч хэн нэгэн аваагүй байж болно. Гэхдээ түүний тэрхүү санал, тэрхүү сэтгэл нь Бурханы мэлмийд хамгийн үнэтэй өргөл байсан юм. Бенжамин маань бусдын зовлонг өөрийнхөө бяцхан зүрхэндээ тээж чаддаг, тийм л том сэтгэлтэй хүү байлаа. Тэрээр «ганцхан зүйлийг»—хайрыг—сонгож чадсан хүү байв.

Алан, Тао хоёр минь, та хоёрын зүрхэнд Бенжамин хүүгээ тэнгэрийн оронд үдээд гурван сар болж буй энэ үед, «Бид илүү ихийг хийж чадах байсан уу?» гэсэн харуусал шөнө дөлөөр зүрхийг тань хатгадаг байх. Энэ бол та хоёрын буруу огт биш юм. Өвчин зовлон гэдэг бол ямар нэгэн хүний анхаарал болгоомжгүйгээс, эсвэл та хоёрын ямар нэгэн дутуу хийсэн зүйлээс болдог зүйл биш. Зарим өвчин, зарим хагацал гэдэг нь хүний ямар ч хяналтаас гадуур, ямар ч хүчин чармайлтаар урьдчилан сэргийлэх аргагүйгээр гэнэт тохиолддог энэ хорвооны хатуу үнэн юм. Та хоёр Бен хүүдээ өгч болох бүх хайрыг, бүх цаг зав, бүх зүрх сэтгэлээ зориулсан. Бен хүү та хоёрыг хамгийн сайн аав, ээж байсныг үргэлж мэдэрдэг байсан. Тиймээс өөрийгөө буруутгадаг тэр хүнд ачаагаа, тэр хүнд чулуугаа одоо газар тавь. Бурхан та хоёрыг буруутгадаггүй, харин та хоёрыг Өөрийнхөө халуун тэвэртээ тэвэрч байна. Та хоёр юу ч алдаагүй, юу ч орхигдуулаагүй. Та хоёр бол хамгийн сайн эцэг эх байсан.

Паул элч Галатчуудад бичихдээ: «Намайг эхийн минь хэвлийд байхаас л Бурхан намайг сонгож, Өөрийнхөө нигүүлслээр дуудсан» гэж хэлдэг. Энэ бол Бенжамины хувьд ч, та бүхний хувьд ч үнэн үг юм. Бурхан Бенжаминыг эхийнх нь хэвлийд байхаас нь л мэддэг байсан. Тэрээр Бенжаминыг бүтээж, түүнийг хайрлаж, түүнийг Өөрийнхөө мөнхийн замаар удирдан залсан. Энэ бол бидний найдвар юм. Бидний зам заримдаа харанхуй, заримдаа бүдэрч унамаар санагддаг ч, Бурхан биднийг Өөрийнхөө мөнхийн замаар хөтөлж байгаа.

Дүү Райан минь, ахынхаа инээмсэглэлийг, ахынхаа нисэх онгоцны тухай ярьдаг тэр л хөөрхөн яриаг санаарай. Чи ганцаараа биш ээ. Чиний дотор ахын чинь хайр, түүний зориг, түүний сониуч зан үргэлж амьдарсаар байх болно. Ах чинь одоо тэнгэрээс чамайг хараад, чамаар бахархаж байгаа гэдэгт итгээрэй. Чиний амьдрал бол ахынхаа үлдээсэн тэр их хайрын үргэлжлэл юм.

Өнөөдөр бид энэ сүмээс гарахдаа нэг л зүйлийг хийцгээе. Хэн нэгэнд хандсан жижигхэн сайхан сэтгэлийн үйлдэл хийцгээе. Бенжамин хүүгийнхээ нэрээр, түүний бидэнд үлдээсэн тэрхүү хайрын өвийг үргэлжлүүлэн түгээцгээе. Таны зүрхэнд тэрхүү хайр үүрд гэрэлтэх болно. Бурхан та нарыг ивээж, зүрх сэтгэлийг тань тайтгаруулах болтугай. Бенжамин Дай Дуонг Во минь, бидний төлөө залбираарай. Амен.