Τρίτη της Εικοστής Εβδόμης Εβδομάδας του Κοινού Χρόνου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός αγοριού που κάθεται μπροστά σε μια οθόνη, με το πρόσωπό του να φωτίζεται από το απαλό φως του κώδικα που γράφει. Για τον Benjamin Vo, ο κόσμος δεν ήταν ένα χάος, αλλά ένα σύστημα που περίμενε να κατανοηθεί, μια σειρά από λογικά βήματα που οδηγούσαν σε κάτι όμορφο. Ο Ben είχε αυτό το σπάνιο χάρισμα της διάνοιας, μια περιέργεια που τον έκανε να κοιτάζει τα σύννεφα και να βλέπει όχι απλώς υδρατμούς, αλλά τις διαδρομές των Boeing 737, ονειρευόμενος την 'Con Chim Airlines'. Ήταν ένας έφηβος που μελετούσε το μέλλον με την ίδια αφοσίωση που άλλοι μελετούν τα παιχνίδια τους. Σήμερα, τρεις μήνες μετά την επιστροφή του στην αγκαλιά του Πατέρα, το κενό που αισθάνεστε, Alan και Thao, και το κενό που νιώθεις, Ryan, μοιάζει με εκείνη την οθόνη που ξαφνικά έσβησε, αφήνοντας πίσω της μια σιωπή που αντηχεί πιο δυνατά από κάθε λέξη.

Όμως, η πίστη μας σήμερα μας προσκαλεί να δούμε πέρα από το σβησμένο φως της οθόνης. Στο Ευαγγέλιο, βλέπουμε τη Μάρθα και τη Μαρία. Η Μάρθα είναι η εικόνα της ανησυχίας, της προσπάθειας να ελέγξει τα πάντα, να φροντίσει κάθε λεπτομέρεια, να κάνει το σπίτι της άξιο για τον Κύριο. Την καταλαβαίνουμε, έτσι δεν είναι; Πόσες φορές έχετε νιώσει και εσείς, Alan και Thao, αυτό το βάρος της Μάρθας; Την ανάγκη να κάνετε τα πάντα τέλεια, να προστατεύσετε, να φροντίσετε, να «σερβίρετε» τη ζωή με τέτοιο τρόπο ώστε τίποτα κακό να μην εισβάλει στο σπίτι σας. Η αγωνία σας ήταν η αγωνία της αγάπης. Όμως ο Ιησούς κοιτάζει τη Μάρθα και της λέει: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και ταράζεσαι για πολλά». Δεν την κατηγορεί για την αγάπη της, αλλά την καλεί να αναγνωρίσει το «ένα και μοναδικό» που έχει σημασία.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά: ο πόνος σας είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν αληθινή. Δεν είναι μια πνευματική άσκηση που μπορεί να λυθεί με ευσεβείς ευχές. Είναι το άδειο κάθισμα στο τραπέζι, είναι η σιωπή εκεί που κάποτε αντηχούσε η περιέργεια του Ben, είναι η αίσθηση ότι η καρδιά σας κουβαλά ένα βάρος που δεν μπορεί να μοιραστεί με λόγια. Ο πόνος σας είναι η ομολογία ότι ο Ben ήταν το φως της ζωής σας. Μην προσπαθήσετε να τον νικήσετε με λογικά επιχειρήματα ή με πνευματικές θεωρίες. Ο Θεός δεν σας ζητά να μην πονάτε· σας ζητά να μην πονάτε μόνοι σας. Σας ζητά να επιτρέψετε στον πόνο σας να γίνει η γέφυρα που σας ενώνει με τη δική Του καρδιά, μια καρδιά που γνωρίζει τι σημαίνει να χάνεις έναν αγαπημένο Υιό. Η αλήθεια είναι ότι ο θάνατος του Ben σας έχει αλλάξει, και αυτή η αλλαγή είναι η απόδειξη του πόσο βαθιά τον αγαπήσατε.

Θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας, αν αναρωτηθήκατε αν θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα, αν η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός: «Neither this man nor his parents». Η ασθένεια και ο θάνατος δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης. Είστε εντελώς αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν απόλυτη. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί. Μην κατηγορείτε εσείς τον εαυτό σας για όσα ήταν πέρα από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Παύλος μας μιλά για τη δική του μεταστροφή. «Αλλά όταν εκείνος, που από τα σπλάχνα της μητέρας μου με είχε ξεχωρίσει και με κάλεσε με τη χάρη του, ευδόκησε να αποκαλύψει τον Υιό του σε μένα...». Ο Παύλος αναγνωρίζει ότι η ζωή του, ακόμη και τα σκοτεινά της σημεία, ήταν στα χέρια του Θεού από την αρχή. Ο Ben, ο δικός μας Ben, ήταν επίσης «ξεχωρισμένος». Σκεφτείτε εκείνη τη φωτογραφία όπου ο Ben, ντυμένος με το cozy κόκκινο πουλόβερ του, χαμογελά πίσω από το κέικ με το κερί «7». Εκείνο το χαμόγελο δεν ήταν τυχαίο. Ήταν η αντανάκλαση μιας ψυχής που είχε ήδη καταλάβει την ομορφιά της ύπαρξης. Ο Θεός τον γνώριζε «από τα σπλάχνα της μητέρας του», όπως μας λέει ο Ψαλμός 139: «Εσύ έπλασες τα νεφρά μου, με ύφανες στην κοιλιά της μητέρας μου». Ο Ben δεν ήταν ένα ατύχημα της φύσης, ούτε ένας κώδικας που έτρεξε για λίγο και μετά σταμάτησε. Ήταν ένα έργο τέχνης του Θεού, που ολοκληρώθηκε στην αιωνιότητα.

Η Μαρία, στο Ευαγγέλιο, «καθόταν στα πόδια του Κυρίου και άκουγε τον λόγο του». Αυτή είναι η 'καλύτερη μερίδα'. Ο Ben, με την ευγένεια της καρδιάς του, είχε αυτή την ικανότητα να «ακούει». Θυμηθείτε την προσφορά του προς τον θείο του William. Εκείνο το παιδί, που ήθελε να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει κάποιον που υπέφερε. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται με αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά με τη γενναιοδωρία της καρδιάς. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben. Αυτή η αγάπη ήταν η προσευχή του, η δική του στάση «στα πόδια του Κυρίου».

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο του άρεσαν τα αεροπλάνα και η ιδέα της 'Con Chim Airlines': ο αδελφός σου δεν έχει φύγει. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Κάθε σου βήμα, κάθε σου επιτυχία, κάθε σου χαμόγελο είναι και δικό του. Ο Ben είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε, και αυτή η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Μην αφήσεις τη θλίψη να σε εμποδίσει να ζήσεις τη δική σου ζωή με την ίδια τόλμη και περιέργεια που είχε ο αδελφός σου. Ο Ben σε προσέχει. Όπως είπε στο όνειρο του πατέρα του, «Δεν πειράζει, θα σας προσέχω». Αυτή η υπόσχεση είναι αληθινή.

Σκεφτείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του. Καθαρό, ζωντανό νερό τρέχει εκεί για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να ξεδιψά τους άλλους μέσα από την καλοσύνη που συνεχίζει να ρέει στο όνομά του. Αυτό είναι το μυστήριο της ζωής: όταν δίνουμε τα πάντα, όπως ο Ben, γινόμαστε πηγές ζωής για τους άλλους. Ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ μόνους. Σας κρατά στην αγκαλιά Του, ακριβώς όπως ο πατέρας στο όνειρο, που έσφιξε τον Ben στην αγκαλιά του. Εκείνος είναι ασφαλής. Εκείνος είναι ελεύθερος. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού.

Αδελφοί μου, η πίστη μας δεν είναι μια υπόσχεση ότι δεν θα πονέσουμε, αλλά μια υπόσχεση ότι δεν θα μείνουμε στο σκοτάδι. Ο Ben μας δίδαξε τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους, να είσαι γενναιόδωρος χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, να είσαι περίεργος για τη ζωή παρά τις δυσκολίες. Σήμερα, ο Κύριος σας καλεί να κάνετε το ίδιο. Σας καλεί να σηκωθείτε από το βάρος της θλίψης, όχι για να ξεχάσετε, αλλά για να συνεχίσετε να ζείτε με την ίδια αγάπη που σας δίδαξε ο Ben. Δεν είστε μόνοι. Η κοινότητα των αγίων και ο αγαπημένος σας Ben, είναι μαζί σας. Σας περιμένουν στο φως.

Φεύγοντας σήμερα από αυτόν τον ιερό χώρο, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για έναν άρρωστο, μια στιγμή ειρήνης στην καρδιά σας. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού. Αμήν.