Παρασκευή της Εικοστής Ογδόης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή πέντε σπουργίτια που πωλούνται για δύο μικρά νομίσματα σε μια πολυσύχναστη αγορά, εκεί που ο κόσμος συνωστίζεται και ποδοπατείται, όπως μας λέει το σημερινό Ευαγγέλιο. Κανένα από αυτά τα μικρά, αθόρυβα πουλιά δεν ξεφεύγει από την προσοχή του Θεού. Ο Benjamin Vo, με εκείνη την αστείρευτη αγάπη του για τα αεροπλάνα και τη βαθιά του γοητεία από τον κόσμο της αεροπορίας —εκείνος ο αγαπημένος έφηβος που ονειρευόταν να δημιουργήσει την «Con Chim Airlines» και χαμογελούσε γλυκά κάθε φορά που μιλούσε γι' αυτήν— ήξερε τι σημαίνει να κοιτάς τον ουρανό και να προσέχεις τα μικρά πράγματα. Για τον Ben, η ζωή δεν ήταν ποτe μια σειρά τυχαίων γεγονότων, αλλά μια πτήση γεμάτη θαύματα. Σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ, τέσσερις μήνες μετά την επιστροφή του στην αγκαλιά του Πατέρα, το κενό που αισθάνεστε, Alan και Thao, και το κενό που νιώθεις, Ryan, μοιάζει με εκείνη τη σιωπή που απλώνεται στον διάδρομο προσγείωσης όταν το τελευταίο αεροπλάνο έχει χαθεί στα σύννεφα. Όμως η πίστη μας σήμερα μας καλεί να θυμηθούμε ότι τίποτα, απολύτως τίποτα, δεν χάνεται από τα μάτια του Θεού.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, από την επιστολή προς Εφεσίους, ο Παύλος μας υπενθυμίζει κάτι βαθύ και παρηγορητικό: «Σε αυτόν εκλεχθήκαμε, προορισμένοι σύμφωνα με τον σκοπό εκείνου που ενεργεί τα πάντα σύμφωνα με τη βούλησή του, ώστε να είμαστε για τον έπαινο της δόξας του». Σκεφτείτε αυτή τη φράση. Είμαστε σφραγισμένοι με το υποσχεμένο Άγιο Πνεύμα, το οποίο είναι η εγγύηση της κληρονομιάς μας. Ο Ben δεν ήταν ποيلة ένα τυχαίο πέρασμα από αυτόν τον κόσμο. Ήταν, και παραμένει, ένα παιδί σφραγισμένο από την αγάπη του Θεού. Θυμηθείτε εκείνη τη φωτογραφία του Ben, καθώς στέκεται χαλαρός και χαρούμενος έξω από την Brandenburg Gate, φορώντας το σκούρο t-shirt και τα τζιν σορτς του, με τα σιδεράκια του να φαίνονται καθώς χαμογελάει ζεστά μαζί με τη μαμά και τον Ryan. Σε αυτή την εικόνα βλέπουμε την απλή, φωτεινή χαρά ενός παιδιού που ζούσε τη στιγμή, που εξερευνούσε τον κόσμο, που κρατούσε την καρδιά του ανοιχτή.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά, γιατί ο πόνος σας δεν είναι μια θεωρία που μπορεί να ξεπεραστεί με εύκολα λόγια. Ο πόνος σας, Alan και Thao, είναι αληθινός επειδή η αγάπη σας για τον Ben ήταν ολοκληρωτική. Είναι το άδειο κάθισμα στο τραπέζι, είναι η απουσία της φωνής του που έλεγε «Good morning, Dad» κάθε φορά που κατέβαινε τα σκαλιά, είναι εκείνες οι στιγμές που η θλίψη σάς βρίσκει απροετοίμαστους στη μέση της ημέρας. Ο Θεός δεν σας ζητά να προσποιηθείτε ότι είστε δυνατοί όταν η καρδιά σας ραγίζει. Ο Χριστός, που στάθηκε και έκλαψε στον τάφο του Λαζάρου, γνωρίζει ακριβώς το βάρος που κουβαλάτε. Η αλήθεια είναι ότι η απουσία του Ben έχει αφήσει μια σιωπή τόσο βαριά που μόνο η χάρη του Θεού μπορεί να αγγίξει.

Θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά και βαριά στις νύχτες της μοναξιάς σας. Alan και Thao, αν ποτέ η σκιά της ενοχής τόλμησε να ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον άνθρωπο που γεννήθηκε τυφλός, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, η απάντηση του Κυρίου ήταν ξεκάθαρη: ούτε αυτός έφταιγε, ούτε οι γονείς του. Η ασθένεια, ο πόνος, ο θάνατος δεν είναι ποτέ τιμωρία, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας, η αγάπη που του δώσατε μέχρι την τελευταία του αναπνοή ήταν τέλεια. Κανείς γονιός στον κόσμο δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα για τον Ben από όσα κάνατε εσείς. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγαπά.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς μας λέει κάτι που διαλύει κάθε φόβο: «Μη φοβάστε· εσείς αξίζετε περισσότερο από πολλά σπουργίτια». Σκεφτείτε αυτή τη φροντίδα του Θεού. Ο Ben είχε μέσα του αυτή την ίδια τρυφερή καλοσύνη, μια καρδιά γεμάτη έλεος για τους άλλους. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, όταν ήταν δεκαπέντε ετών, και είπε στους γονείς του ότι ήταν έτοιμος να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William που υπέφερε από τα εγκεφαλικά επεισόδια. Δεν χρειάστηκε να τον σπάσει, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει—η προσφορά του έμεινε ακέραιη, αλλά η πρόθεση της καρδιάς του ήταν απόλυτη. Ένα αγόρι που, αν και δεν είχε πολλά χρόνια μπροστά του, ήταν έτοιμο να προσφέρει ό,τι είχε για να απαλύνει τον πόνο ενός αγαπημένου προσώπου. Αυτή η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα όνειρα, τα ταξίδια, τις βόλτες και τις πιο όμορφες στιγμές με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο βαθιά σε αγαπούσε: μην φοβάσαι να προχωρήσεις. Ο Ben είναι στο φως. Συνέχισε να ζεις, συνέχισε να ονειρεύεσαι, συνέχισε να πετάς με θάρρος, θυμούμενος ότι ο αδελφός σου σε προσέχει. Κάθε φορά που κάνεις μια πράξη καλοσύνης, κάθε φορά που χαμογελάς, ο Ben ζει μέσα σου. Είσαι ο κληρονόμος της αγάπης του.

Και δείτε πώς αυτή η αγάπη συνεχίζει να καρποφορεί στον κόσμο μας. Το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που χτίστηκε στη μνήμη του, αναβλύζει καθαρό, ζωντανό νερό για τους διψασμένους ανθρώπους, προσφέροντας ζωή σε μια κοινότητα που είχε ανάγκη. Ο Ben, του οποίου το μεσαίο όνομα, Đại Dương, σημαίνει «Μεγάλος Ωκεανός», έγινε πράγματι ένας ωκεανός ζωής και ευσπλαχνίας. Η αγάπη του δεν έμεινε κλεισμένη σε ένα δωμάτιο· συνεχίζει να τρέχει, να ποτίζει τη γη, να δίνει ελπίδα.

Αδελφοί μου, ας σηκώσουμε το βλέμμα μας στον Θεό. Ο Ben αναπαύεται στην αιώνια χαρά, μαζί με τους αγίους. Δεν είστε μόνοι. Ο Κύριος κρατά τα δάκρυά σας και σας ετοιμάζει μια αγκαλιά που ποτέ δεν θα τελειώσει. Φεύγοντας σήμερα, κρατήστε μια μικρή πράξη αγάπης στη μνήμη του, ένα χαμόγελο για κάποιον που το έχει ανάγκη. Ο Ben δεν χάθηκε· είναι ασφαλής στο φως του Θεού, πετώντας στις γειτονιές του ουρανού με την αγάπη του Πατέρα. Αμήν.