Εικοστή Όγδοη Κυριακή της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός μεγάλου τραπεζιού στρωμένου κάτω από έναν λαμπερό, ανοιχτό ουρανό, όπου όλα τα εμπόδια έχουν πέσει και οι άνθρωποι συγκεντρώνονται από κάθε γωνιά της γης, όχι για να μετρήσουν ο ένας τα λάθη του άλλου, αλλά για να μοιραστούν μια γιορτή χαράς. Για τον Benjamin Vo, η ζωή είχε συχνά αυτή την αίσθηση της προσμονής, σαν να περίμενε κάποιος να ανοίξει μια πόρτα σε έναν κόσμο γεμάτο φως και περιέργεια. Ο Ben, με εκείνο το κοφτερό μυαλό του που μπορούσε να καταλάβει τους πιο περίπλοκους κώδικες υπολογιστών και να μιλά για αεροπλάνα και για τα μελλοντικά του σχέδια με τη δική του 'Con Chim Airlines', έβλεπε πάντα μπροστά, κοιτούσε τον ορίζοντα με ένα γλυκό χαμόγελο. Σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ, τρεις μήνες μετά την επιστροφή του στην αγκαλιά του Πατέρα, το κενό που αισθάνεστε, Alan και Thao, και το κενό που νιώθεις, Ryan, μοιάζει με εκείνο το τραπέζι που περιμένει ακόμα να ακουστεί η φωνή του. Όμως η πίστη μας σήμερα μας καλεί να κοιτάξουμε πέρα από τη σιωπή, εκεί όπου η υπόσχεση του Θεού γίνεται πραγματικότητα.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο προφήτης Ησαΐας μας μιλά για το βουνό του Κυρίου, όπου Εκείνος θα ετοιμάσει ένα γεύμα πλούσιο για όλους τους λαούς, θα καταστρέψει το πέπλο που καλύπτει τα έθνη και, πάνω απ' όλα, θα σκουπίσει τα δάκρυα από κάθε πρόσωπο. Σκεφτείτε αυτή την εικόνα: ο Θεός ο ίδιος σκουπίζει τα δάκρυα. Δεν είναι μια απλή θεωρία, ούτε μια παρηγοριά από απόσταση. Είναι μια κίνηση απίστευτης τρυφερότητας. Ο προφήτης μας λέει ότι σε εκείνη την ημέρα οι άνθρωποι θα πουν: «Αυτός είναι ο Θεός μας, σε Εκείνον ελπίζαμε για να μας σώσει». Ο Ben, με την καθαρότητα της ψυχής του, είχε ήδη αγγίξει αυτή την ελπίδα. Όταν θυμόμαστε τη γενναιοδωρία του, όπως τότε που σε ηλικία δεκαπέντε ετών είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William που υπέφερε από τα εγκεφαλικά —ένας κουμπαράς που τελικά δεν χρειάστηκε να σπάσει γιατί υπήρχε ασφάλεια, αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη και αληθινή— καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να έχεις μια καρδιά έτοιμη να δώσει τα πάντα. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε ποτέ· είναι αποθηκευμένη στην καρδιά του Θεού.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά, γιατί ο πόνος σας δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από εύκολα λόγια. Ο πόνος σας, Alan και Thao, είναι αληθινός επειδή η αγάπη σας ήταν τεράστια. Είναι το άδειο δωμάτιο, είναι ο ήχος από τα παπούτσια του στην πόρτα που λείπει, είναι εκείνες οι στιγμές που η θλίψη σάς βρίσκει απροετοίμαστους στη μέση της ημέρας. Ο Θεός δεν σας ζητά να προσποιηθείτε ότι δεν πονάτε, ούτε σας ζητά να κρύψετε τα δάκρυά σας. Ο ίδιος ο Θεός, όπως μας λέει ο Ησαΐας, είναι εκείνος που τα συλλέγει. Η αλήθεια είναι ότι η απουσία του Ben έχει αφήσει ένα βάρος που δεν μπορείτε να σηκώσετε μόνοι σας. Αλλά δεν είστε μόνοι. Ο Χριστός κάθεται μαζί σας στο σπίτι σας, συμμερίζεται τη σιωπή σας, ακούει τις σκέψεις σας.

Θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά και βαριά μέσα στις σκέψεις σας, στις αϋπνίες της νύχτας. Alan και Thao, αν ποτέ η σκιά της ενοχής τόλμησε να ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον άνθρωπο που γεννήθηκε τυφλός, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, η απάντηση του Κυρίου ήταν ξεκάθαρη: ούτε αυτός έφταιγε, ούτε οι γονείς του. Η ασθένεια, ο πόνος, ο θάνατος δεν είναι ποτέ τιμωρία, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας, η αγάπη που του δώσατε μέχρι την τελευταία του αναπνοή ήταν τέλεια. Κανείς γονιός στον κόσμο δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα για τον Ben από όσα κάνατε εσείς. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγαπά.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς μάς διηγείται την παραβολή ενός βασιλιά που ετοίμασε έναν γάμο για τον γιο του. Όταν οι πρώτοι καλεσμένοι αρνήθηκαν να έρθουν, πιασμένοι από τις δουλειές και τα χωράφια τους, ο βασιλιάς λέει στους υπηρέτες του να βγουν στους δρόμους και να καλέσουν όποιον βρουν, κακούς και καλούς, ώστε η αίθουσα να γεμίσει. Υπάρχει μια μυστηριόζη, βαθιά φιλοξενία σε αυτή την εικόνα. Ο Θεός δεν περιμένει να είμαστε τέλειοι για να μας καλέσει· μας καλεί από τους δρόμους της ζωής μας, μέσα από τα τραύματα και τις αδυναμίες μας. Ο Ben, με το ζεστό του χαμόγελο, με την αγάπη του για τα ταξίδια και τους ανθρώπους, ήταν ένας από εκείνους τους καλεσμένους που μπήκαν με ανοιχτή καρδιά στη χαρά του Πατέρα. Και τώρα, βρίσκεται σε εκείνο το αιώνιο συμπόσιο, εκεί που δεν υπάρχει πια πόνος, ούτε αρρώστια, ούτε δάκρυα.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα όνειρα, τα ταξίδια και τις πιο όμορφες στιγμές με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο πολύ σε αγαπούσε: μην φοβάσαι να προχωρήσεις. Ο Ben είναι στο φως. Θυμήσου τα όνειρα που είδατε, θυμήσου πώς ο Ben έλεγε στον πατέρα σας ότι πέρασε όλες τις δοκιμασίες και ότι αναπνέει ελεύθερα, υποσχόμενος να σας προσέχει από ψηλά. Ο αδελφός σου ζει μέσα στην καρδιά σου. Συνέχισε να ονειρεύεσαι, συνέχισε να ζεις με θάρρος και καλοσύνη, γιατί η αγάπη που μοιραστήκατε είναι πιο δυνατή από τον θάνατο.

Και δείτε πώς αυτή η αγάπη συνεχίζει να καρποφορεί στον κόσμο μας. Το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που χτίστηκε στη μνήμη του, αναβλύζει καθαρό, ζωντανό νερό για τους διψασμένους ανθρώπους. Ο Ben, του οποίου το μεσαίο όνομα, Đại Dương, σημαίνει «Μεγάλος Ωκεανός», έγινε πράγματι ένας ωκεανός ζωής και ευσπλαχνίας για εκείνους που έχουν ανάγκη. Η αγάπη του δεν έμεινε κλεισμένη σε ένα δωμάτιο· συνεχίζει να τρέχει, να ποτίζει τη γη, να δίνει ελπίδα.

Αδελφοί μου, ας σηκώσουμε το βλέμμα μας στον Θεό. Ο Ben αναπαύεται στην αιώνια χαρά, μαζί με τους αγίους και τον άγιο Κάρλο Ακούτις. Δεν είστε μόνοι. Ο Κύριος κρατά τα δάκρυά σας και σας ετοιμάζει μια αγκαλιά που ποτέ δεν θα τελειώσει. Φεύγοντας σήμερα, κρατήστε μια μικρή πράξη αγάπης στη μνήμη του, ένα χαμόγελο για κάποιον που το έχει ανάγκη. Ο Ben δεν χάθηκε· είναι ασφαλής στο φως του Θεού. Αμήν.