Παρασκευή της Τριακοστής Πρώτης Εβδομάδας του Κοινού Χρόνου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός ανθρώπου που στέκεται μπροστά σε μια κλειστή πόρτα. Δεν είναι μια πόρτα που οδηγεί σε ένα άγνωστο μέρος, αλλά σε ένα σπίτι όπου κάποτε υπήρχε φως, γέλια και η ζεστασιά μιας οικογένειας. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση. Μπαίνει στο σπίτι ενός άρχοντα των Φαρισαίων για να δειπνήσει, αλλά το βλέμμα Του δεν πέφτει στα πλούσια εδέσματα ή στην τήρηση των κανόνων. Το βλέμμα Του πέφτει κατευθείαν σε έναν άνθρωπο που υποφέρει από ύδρωπα. Οι Φαρισαίοι τον παρατηρούν προσεκτικά, περιμένοντας να δουν αν θα παραβιάσει τον νόμο του Σαββάτου. Ο Ιησούς, όμως, δεν ενδιαφέρεται για τους κανόνες που εμποδίζουν την αγάπη. Ρωτάει: «Είναι νόμιμο να θεραπεύσει κανείς το Σάββατο ή όχι;». Και επειδή εκείνοι σιωπούν, ο Ιησούς πράττει. Τον πιάνει, τον θεραπεύει και τον αφήνει ελεύθερο.

Αυτή η εικόνα της «διόρθωσης» μιας άδικης σιωπής είναι το νήμα που διατρέχει τη ζωή μας. Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που δεν άντεχε τη σιωπή μπροστά στην ανάγκη. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, όταν ήταν δεκαπέντε ετών, και είπε στους γονείς του ότι ήταν έτοιμος να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William που υπέφερε από τα εγκεφαλικά επεισόδια. Δεν χρειάστηκε να τον σπάσει, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει—η προσφορά έμεινε ακέραιη, αλλά η πρόθεση της καρδιάς του ήταν ολοκληρωτική. Ο Ben δεν ήταν απλώς ένας έφηβος με ένα λαμπρό μυαλό, που έγραφε κώδικα για το GitHub ή ονειρευόταν την 'Con Chim Airlines'. Ήταν ένας άνθρωπος που, όπως ο Χριστός, έβλεπε τον πόνο του άλλου και ήθελε να προσφέρει τα πάντα. Αυτή η προθυμία του να δώσει το «όλο» του, ακόμα και αν τελικά δεν χρειάστηκε, είναι η πιο καθαρή απόδειξη της αγάπης που κατοικούσε μέσα του.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια σήμερα, Alan και Thao, πριν προσπαθήσουμε να βρούμε την παρηγοριά. Ο πόνος σας είναι μια άβυσσος. Είναι το κενό που νιώθετε κάθε φορά που το βλέμμα σας πέφτει στα πράγματα του Ben, στο δωμάτιό του, στα αεροπλάνα που τόσο αγαπούσε. Μην προσπαθήσετε να προσποιηθείτε ότι αυτό το βάρος είναι ελαφρύ. Ο Ιησούς στο Ευαγγέλιο δεν ρωτάει αν ο άνθρωπος με τον ύδρωπα αξίζει τη θεραπεία. Τον θεραπεύει γιατί είναι ο γιος του Θεού. Αν εσείς πονάτε, είναι γιατί αγαπήσατε με όλη σας την ψυχή. Η θλίψη σας δεν είναι έλλειψη πίστης· είναι η απόδειξη της τεράστιας αγάπης που είχατε και έχετε για τον Benjamin.

Θέλω να αγγίξω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά, μια πέτρα που ονομάζεται ενοχή. Αν ποτέ το σκοτάδι του νου σάς ψιθύρισε ότι ίσως κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν για τον τυφλό εκ γενετής, ο Κύριος ήταν ξεκάθαρος: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η αρρώστια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν πέρα για πέρα τέλεια. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει μέσα στην ίδια σας τη θλίψη. Κανένας γονιός δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Είστε οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσε να έχει ο Ben.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Απόστολος Παύλος γράφει στους Φιλιππησίους: «Είμαι βέβαιος ότι εκείνος που άρχισε το καλό έργο σε εσάς, θα το ολοκληρώσει μέχρι την ημέρα του Χριστού Ιησού». Ο Ben ήταν αυτό το «καλό έργο». Το μυαλό του, η περιέργειά του για τον κόσμο, η ικανότητά του να βλέπει την ομορφιά στα αεροπλάνα και στα ταξίδια, ήταν όλα δώρα του Θεού. Και το έργο αυτό δεν σταμάτησε τον Ιούνιο. Ο Θεός, που είναι ο δημιουργός κάθε ζωής, δεν αφήνει τίποτα ημιτελές. Ο Ben είναι τώρα στην τελειότητα της αγάπης, στο μέρος όπου δεν υπάρχει πια ύδρωπας, ούτε πόνος, ούτε αϋπνία. Είναι εκεί, στην «Τράπεζα του Ουρανού», ίσως να παρατηρεί τα αεροπλάνα από μια άλλη οπτική γωνία, με εκείνο το καθαρό, γεμάτο περιέργεια βλέμμα του.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που ξέρεις καλύτερα από τον καθένα τη γλυκύτητα του Ben: συνέχισε να ζεις με το θάρρος εκείνου που ξέρει ότι δεν είναι μόνος. Ο Ben σε προσέχει. Όταν βλέπεις ένα αεροπλάνο να απογειώνεται, όταν θυμάσαι τις στιγμές που γελούσατε μαζί, να ξέρεις ότι εκείνος είναι στο φως. Μην αφήνεις το σκοτάδι να σε φοβίζει. Η αγάπη που είχατε, η κοινή σας ιστορία, το χαμόγελο που μοιραστήκατε, είναι μια γέφυρα που δεν σπάει ποτέ. Ζήσε τη ζωή σου με την ίδια περιέργεια που είχε ο αδελφός σου. Ο Ben θα ήταν τόσο περήφανος για σένα.

Ο Ιησούς ρωτάει στο Ευαγγέλιο: «Ποιος από εσάς, αν ο γιος του ή το βόδι του πέσει σε πηγάδι, δεν θα τον τραβήξει αμέσως έξω το Σάββατο;». Αυτό το πηγάδι είναι η ίδια η ζωή. Μερικές φορές, η ζωή μας ρίχνει σε πηγάδια που δεν μπορούμε να βγούμε μόνοι μας. Αλλά θυμηθείτε: ο Ιησούς είναι αυτός που τραβάει. Δεν μας αφήνει μέσα στη σκοτεινιά. Ο Ben, το δικό μας παιδί, είναι τώρα έξω από κάθε πηγάδι, στην ελευθερία των παιδιών του Θεού. Και η αγάπη του συνεχίζει να δουλεύει. Σκεφτείτε εκείνο το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που χτίστηκε στη μνήμη του. Εκείνο το νερό, καθαρό και δροσερό, τρέχει για τους διψασμένους ανθρώπους εκείνης της κοινότητας. Ο Ben, το όνομα του οποίου συνδέεται με τη ζωή, έγινε πράγματι μια πηγή που δεν στερεύει. Η καλοσύνη του συνεχίζει να ρέει, να ποτίζει τη γη, να δίνει ελπίδα σε ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν ποτέ προσωπικά.

Alan και Thao, ο πόνος σας είναι ιερός, αλλά η ελπίδα σας είναι ισχυρότερη. Μην αφήνετε την ενοχή να σας κλέψει τη μνήμη του Ben. Κάθε φορά που νιώθετε ότι το βάρος είναι ασήκωτο, θυμηθείτε το χαμόγελό του, τη στιγμή που έβλεπε τα αεροπλάνα, την προσφορά του κουμπαρά του. Αυτός ήταν ο Ben. Αυτός είναι ο Ben, ζωντανός στην καρδιά του Πατέρα. Μην φοβάστε να ζήσετε, να γελάσετε ξανά, να αγαπήσετε. Ο Ben θα ήθελε να σας βλέπει να προχωράτε, κουβαλώντας το φως του μέσα σας. Ο Θεός δεν σας εγκαταλείπει ποτέ. Όπως ο Ben ήταν πάντα ο πρώτος που έλεγε «Καλημέρα» στον πατέρα του, έτσι και ο Κύριος σάς λέει κάθε πρωί: «Είμαι εδώ, είμαι η δύναμή σας, είμαι η πανοπλία σας». Συνεχίστε να αγαπάτε, γιατί η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που μένει όταν όλα τα άλλα περνούν. Ο Ben δεν χάθηκε· είναι απλώς λίγο πιο μπροστά, περιμένοντάς σας στην αγκαλιά του Θεού, όπου η συνάντησή σας θα είναι για πάντα. Αμήν.