ஆண்டின் பொதுக்காலம் முப்பதாம் வாரம் - வெள்ளி

இன்று நாம் ஒரு மென்மையான காட்சியை உங்கள் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். பெஞ்சமின் தன் தம்பி ரியானுடன் சேர்ந்து, பனிச்சறுக்கு மைதானத்தில் (ice rink) அந்த மஞ்சள் நிறக் கோட் அணிந்து கொண்டு, மெல்லத் தன் கால்களை நகர்த்திக்கொண்டிருக்கிறான். ரியான் நீல நிறத்திலான ஒரு சிறிய தாங்கியைப் பிடித்துக்கொண்டு முன்னால் செல்ல, பெஞ்சமின் அவனைப் பார்த்து அந்தப் புன்னகையைச் சிந்துகிறான். அந்தச் சிரிப்பில் எந்தப் பதற்றமும் இல்லை, எந்தக் கவலையும் இல்லை; தம்பியைப் பாதுகாப்பாகப் பார்த்துக் கொள்ளும் ஒரு மூத்த சகோதரனின் அந்தப் பொறுப்புணர்வு நிறைந்த மகிழ்ச்சி மட்டுமே இருக்கிறது. அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனின் அந்த எளிய, தூய மகிழ்ச்சி, இன்று நம் இதயங்களில் ஒரு மெல்லிய ஒளியாக எஞ்சியிருக்கிறது.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, பிலிப்பியர் திருமுகத்தில் பவுல் அடிகளார் மூலமாக நம் இதயத்தைத் தொடுகிறது: 'உங்களில் நல்ல செயலைத் தொடங்கினவர் அதை கிறிஸ்து இயேசுவின் நாள்வரை நிறைவேற்றி வைப்பார் என்பதில் நான் உறுதியாய் இருக்கிறேன்.' இந்த 'நம்பிக்கை' என்பது வெறும் வார்த்தையல்ல; அது ஒரு உறுதி. பெஞ்சமின், இறைவன் உன்னை உன்னுடைய தனித்துவமான அந்த மேதமையோடும், எவரும் வியக்கும் அந்தப் புத்தி கூர்மையோடும் ஒரு கலைப்படைப்பாகப் படைத்தார். நீ இந்த உலகத்தில் பதினைந்து ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்தாலும், உனது வாழ்வு ஒரு முழுமையான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருந்தது. நீ வாழ்ந்த அந்த ஒவ்வொரு நொடியும், நீ காட்டிய அந்த அன்பும், இறைவனின் திட்டத்தில் முன்னரே குறிக்கப்பட்டவை. இந்த இறைவார்த்தை, பெஞ்சமின் இன்று இறைவனின் முன்னிலையில், அந்தப் பூரண வலிமையோடு, அன்பின் முழுமையில் இருக்கிறான் என்பதை நமக்கு உறுதிப்படுத்துகிறது.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு வீரனைப் போல நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார். சில நேரங்களில், ஏன் என்று தெரியாத சோதனைகள் நம்மைச் சூழ்கின்றன. ஆனால், அந்தச் சோதனைகளைவிட, நம்மைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் இறைவனின் அன்பு மேலானது. உங்கள் மகனின் அந்தத் தூய ஆன்மா, இன்று இறைவனின் பாதத்தில், எவ்வித வலியும் இன்றி, முழுமையான அமைதியோடு இருக்கிறது.

இன்றைய நற்செய்தியில், லூக்கா எழுதிய நற்செய்தியில் இயேசு ஒரு உருக்கமான காட்சியை நமக்குத் தருகிறார்: ஓய்வு நாளில் ஒரு மனிதனை இயேசு குணமாக்குகிறார். அங்கிருந்தவர்கள் 'ஏன் ஓய்வு நாளில் குணமாக்குகிறாய்?' என்று மௌனமாக வினவுகிறார்கள். இயேசு அவர்களிடம் கேட்கிறார்: 'உங்களுள் ஒருவனுடைய மகனோ அல்லது மாடோ கிணற்றில் விழுந்துவிட்டால், ஓய்வு நாள் என்று பாராமல் அவனை உடனே தூக்கி விடமாட்டீர்களா?' இது வெறும் கேள்வி அல்ல; இது அன்பின் கட்டளை. பெஞ்சமின் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்திருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் சிறுவயதுச் சேமிப்பை அப்படியே கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் அந்தத் தூய இரக்கம். அவன் எதையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை; தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இயேசு அந்த மனிதனை ஓய்வு நாளில் தூக்கி விட்டது போல, பெஞ்சமின் தன் அன்பின் மூலமாகப் பல இதயங்களை அணைத்துக்கொண்டான். அந்தப் பையன் தன் தந்தையின் கதைகளைக் கேட்டு, அந்தச் சிரிப்போடு கூடியிருந்தபோது, அவன் தன் தந்தையைத் தன் சிறகுகளுக்குள் வைத்திருந்தான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்த நினைவுகளை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்தப் புன்னகையை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். பெஞ்சமின் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். அவன் இப்போது அந்த உண்மையான வானத்தில் இருக்கிறான். உன்னுடைய அந்த எளிய சிரிப்பு, உன்னுடைய அந்த அன்பான மனம், உன்னுடைய அந்தத் தூய எண்ணங்கள்... இவை எல்லாமே உன்னுடைய குடும்பத்திற்கு இன்று ஒரு பெரும் பலமாக இருக்கின்றன.

ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் குடும்பம் தாங்கும் இந்தச் சிலுவை பாரமானதுதான். ஆனால் நீங்கள் தனியாக இல்லை. பெஞ்சமின் தன் தூய ஆன்மாவோடு உங்களுக்காக ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.