ஆண்டுப் பொதுக்காலம், இருபத்தேழாம் வாரம் - செவ்வாய்க்கிழமை

இன்று நாம் ஒரு எளிய காட்சியோடு தொடங்குவோம். பெஞ்சமின் தன் அறையில் அமர்ந்து, தான் உருவாக்கிய ஒரு புதிய மென்பொருளின் குறியீடுகளை (codes) மிகக் கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவனது கண்கள் அந்தத் திரையில் ஓடும் எழுத்துக்களில் மட்டும் இல்லை; அந்த எழுத்துக்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு பெரிய ஒழுங்கமைப்பில், ஒரு தர்க்கத்தில் (logic) அவன் ஆழ்ந்திருக்கிறான். அவனது தந்தை ஆலன், அவனது அந்தத் தொழில்நுட்ப ஆர்வத்தை வியந்து பார்த்த தருணங்கள், ஒரு தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான அந்த ஆழமான பிணைப்பின் வெளிப்பாடுகள். பதினைந்து வயதிலேயே, ஒரு பெரிய விமான நிறுவனத்தை உருவாக்கும் அளவுக்கு அவனது கனவுகள் விரிந்திருந்தன. 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று அவன் செல்லமாக அழைத்த அந்தத் திட்டத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவனது முகத்தில் தவழும் அந்தச் சிரிப்பு இருக்கிறதே... அது வெறும் கனவு அல்ல; அது இந்த உலகத்தின் எல்லையைத் தாண்டிப் பறக்கத் துடிக்கும் ஒரு தூய ஆன்மாவின் துடிப்பு.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய வாசகங்கள் நம் இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடுகின்றன. புனித பவுல் கலாத்தியருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில், 'தாயின் கருப்பையிலிருந்தே என்னைத் தேர்ந்தெடுத்து, தம் அருளால் அழைத்த கடவுள், பிற இனத்தவரிடம் நற்செய்தியை அறிவிக்கத் தம் மகனை எனக்கு வெளிப்படுத்தத் திருவுளம் கொண்டார்' என்று கூறுகிறார். பவுல் ஒரு காலத்தில் திருச்சபையைத் துன்புறுத்தியவர். ஆனால், கடவுள் அவரைத் தடுத்தாட்கொண்டு, ஒரு புதிய பாதையில் வழிநடத்தினார். இதுதான் இறைவனின் மர்மமான, ஆனால் உறுதியான திட்டம்.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. மூன்று மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு விமானியின் துணிச்சலோடு நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

இன்றைய நற்செய்தியில், மார்த்தாவும் மரியாவும் இயேசுவை வரவேற்கிறார்கள். மார்த்தா பல வேலைகளில் மூழ்கிப் பதற்றமடைகிறாள். ஆனால், மரியா இயேசுவின் காலடியில் அமர்ந்து அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். இயேசு சொல்கிறார்: 'மார்த்தா, மார்த்தா, நீ பலவற்றைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக் கலங்குகிறாய். ஆனால், ஒரு சிலவே தேவை, அல்லது ஒன்றே தேவை. மரியா நல்ல பங்கினைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டாள்.' மார்த்தா செய்தது தவறு அல்ல, அவள் பணி செய்தாள். ஆனால், இயேசு அந்தத் தருணத்தில் எதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்று காட்டுகிறார். பெஞ்சமின் அந்த மரியாவைப் போன்றவன். அவன் தன் அறிவால் உலகைத் தேடினாலும், தன் இதயத்தால் இயேசுவின் காலடியில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான ஞானம். அவன் எதையும் வீணாக்கவில்லை; மாறாக, தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இது மாயை அல்ல; இதுவே நித்தியமானது.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், வானத்தைப் பார். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு விமானியாக, உங்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு மூத்த அண்ணனாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். அவன் புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு இணைந்து, இந்த உலகத்தின் நோயுற்ற குழந்தைகளுக்காகவும், அவர்களைக் காக்கும் மருத்துவர்களுக்காகவும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

பெஞ்சமின், அவன் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.