புனித பிரான்சிஸ் சேவியர் காப்ரிணி கன்னி

இன்று நாம் ஒரு எளிய, ஆனால் ஆழ்ந்த காட்சியை நம் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். பெஞ்சமின் ஒருமுறை தன் தந்தை ஆலனுடன் ஒரு விமான நிலையத்தின் கண்ணாடிச் சுவருக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கிறான். வானத்தில் மேகங்களுக்கு இடையே ஒரு பெரிய விமானம் மெல்லத் தன் பாதையை மாற்றிக்கொண்டு மேலே உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பெஞ்சமின் தன் கண்களை விரியச் செய்து, அந்த விமானத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கூர்ந்து கவனிக்கிறான். அவன் தன் தந்தையைத் திரும்பிப் பார்த்து, அந்தத் துள்ளலான குரலில் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த மெல்லிய, குறும்பான புன்னகையைச் சிந்துகிறான். அது வெறும் விமானத்தைப் பார்ப்பதல்ல; அந்தச் சிறுவன் தன் தந்தையின் உலகத்தை, தன் தந்தை நேசிக்கும் அதே ரசனையோடு, அவரோடு இணைந்து ரசித்த அந்தத் தருணம். அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனின் அந்த எளிய மகிழ்ச்சி, இன்று நம் இதயங்களில் ஒரு மெல்லிய ஒளியாக எஞ்சியிருக்கிறது.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் புனித யோவான் எழுதுகிறார்: 'நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்... நாம் ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்த வேண்டும்.' இது புதிய கட்டளை அல்ல, தொடக்கத்திலிருந்தே நாம் பெற்ற கட்டளை. பெஞ்சமின், உன்னுடைய அந்தப் பதினைந்து ஆண்டு வாழ்க்கையில், நீயும் அந்த அன்பின் கட்டளையை உனக்குள் சுமந்திருந்தாய். உன்னுடைய அந்தப் புத்தி கூர்மையோடும், எவரும் வியக்கும் அந்த மேதமையோடும் நீ வாழ்ந்தாலும், உன்னுடைய அந்த மென்மையான இதயம்தான் எல்லோரையும் கவர்ந்தது. நீ எதையும் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை. உன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, உன் உண்டியலைத் திறந்து, அதில் இருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தாயே... நீ அதை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் சிறுவயதுச் சேமிப்பை அப்படியே கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் அந்தத் தூய ஞானம். நீ எதையும் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை; உன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தாய். இதுதான் யோவான் சொல்லும் அன்பின் பாதை.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து ஐந்து மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். இன்று நாம் ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. ஐந்து மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். இயேசுவிடம் ஒருமுறை, பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒரு மனிதனைப் பார்த்து, 'இவனோ இவனது பெற்றோரோ செய்த பாவத்தினால் அல்ல' என்று சொன்னாரே, அதே வார்த்தைகளை நான் இன்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். உங்கள் மகனின் அந்தப் போராட்டம், உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு, நோவா மற்றும் லோத்துவின் காலத்தை நினைவுகூர்கிறார். அவர்கள் அன்றாட வாழ்வில் மூழ்கியிருந்தனர். சாப்பிடுவதிலும், விற்பதிலும், கட்டுவதிலும் அவர்கள் கவனமாக இருந்தனர். ஆனால், திடீரென்று அந்த நாள் வந்தது. இயேசு சொல்கிறார்: 'லோத்துவின் மனைவியை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்.' அவள் பின்னோக்கிப் பார்த்தாள், அவள் உலகத்தோடு ஒட்டிக்கொண்டாள். ஆனால், நாம் எங்கே பார்க்கிறோம்? பெஞ்சமின், நீ உன்னுடைய குறுகிய கால வாழ்க்கையில், அந்த இறைவனின் ஆட்சியை உன் புன்னகையால், உன் அன்பால், உன் தந்தையோடு நீ பகிர்ந்துகொண்ட அந்த விமான நிலையப் பயணங்களால், உன் குடும்பத்தின் இதயங்களில் விதைத்துவிட்டாய். நீ விளையாட்டாகச் சொன்ன 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' என்பது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது இந்த உலகத்தைத் தாண்டி, விண்ணகத்தை நோக்கிய உன் ஆர்வத்தின் அடையாளம். நீ இப்போது அந்த உண்மையான இறைவனின் ஆட்சியில், எவ்வித வலியும் இன்றி, முழுமையான அமைதியோடு இருக்கிறாய்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்த நினைவுகளை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்தப் புன்னகையை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். பெஞ்சமின் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். அவன் இப்போது அந்த உண்மையான வானத்தில் இருக்கிறான். உன்னுடைய அந்த எளிய சிரிப்பு, உன்னுடைய அந்த அன்பான மனம், உன்னுடைய அந்தத் தூய எண்ணங்கள்... இவை எல்லாமே உன்னுடைய குடும்பத்திற்கு இன்று ஒரு பெரும் பலமாக இருக்கின்றன.

ஆலன், தாவோ, ரியான்... நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.