یادبود قدیس فرانسیس خاویر کابرینی، باکره

گاهی در سکوتِ خانه‌ای که دیگر مثل سابق نیست، چشمِ انسان به جزئیاتی می‌افتد که گویی زمان را در خود منجمد کرده‌اند. یک ماکتِ کوچک از هواپیما، یک دفترچه‌ی یادداشت که با کدهای دقیق و مهندسی‌شده پر شده، یا حتی یک جفت کفش که هنوز در جای همیشگی‌اش قرار دارد. برای شما، آلان و تائوی عزیز، و برای تو رایانِ نازنین، این اشیا فقط وسایلِ یک نوجوان نیستند؛ آن‌ها ردپایِ روحی هستند که با کنجکاویِ یک محقق و قلبِ یک فرشته در میانِ ما زیست. بنجامینِ عزیز، آن پسرِ پانزده‌ساله‌ای که در دنیایِ اعداد و سیستم‌های ابری، همپایِ پدرش قدم برمی‌داشت، در واقع در جستجویِ نظمی بود که فراتر از زمین باشد. او که با شوقی کودکانه از «con chim airlines» سخن می‌گفت و وقتی از هواپیماها حرف می‌زد، چشمانش از درخششِ پرواز برق می‌زد، در حقیقت داشت به ما یاد می‌داد که چطور باید به افق‌های دورتر نگاه کرد.

امروز در رساله‌ی دوم یوحنا، کلامی تکان‌دهنده می‌شنویم: «من بسیار شادمان شدم که برخی از فرزندانِ تو را دیدم که در حقیقت گام برمی‌دارند.» یوحنا از «حقیقت» سخن می‌گوید؛ نه حقیقتی انتزاعی، بلکه حقیقتی که در «محبت کردن به یکدیگر» متجلی می‌شود. او می‌نویسد: «این است محبت، که ما طبقِ احکامِ او گام برداریم.» بنجامینِ ما، آن ذهنِ درخشان که در پانزده‌سالگی‌اش چنان پخته و مهربان بود که در برابرِ رنجِ عمویش، بی‌آنکه کسی بخواهد، پیشنهادِ بخشیدنِ تمامِ پس‌اندازش را داد، مصداقِ همین گام برداشتن در حقیقت بود. او قلکش را نشکست، پول را هم نداد، چون نیازی نبود و بیمه هزینه‌ها را پوشش داده بود؛ اما آن «پیشنهاد»، آن تمایلِ خالصانه برایِ دست‌خالی نماندن در برابرِ رنجِ یک عزیز، همان «حقیقتی» بود که یوحنا از آن سخن می‌گوید. او در آن لحظه، بی‌آنکه بداند، گنجی در آسمان اندوخته بود که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برباید. او به ما یاد داد که برایِ دیدنِ خدا، لازم نیست به دنبالِ نشانه‌های عجیب در آسمان باشیم؛ کافی است به قلبی نگاه کنیم که در اوجِ جوانی، یاد گرفته است که چگونه «دیگری» را بر «خود» مقدم بدارد.

در انجیلِ امروز، عیسی ما را به هوشیاری فرا می‌خواند. او از روزهای نوح و لوط می‌گوید؛ روزهایی که مردم درگیرِ خوردن و نوشیدن و ساختن بودند، بی‌آنکه بدانند طوفان در راه است. عیسی می‌گوید: «کسی که بر پشت‌بام است و وسایلش در خانه، نباید برای برداشتن آن‌ها پایین برود.» این تصویرِ رها کردن، تصویرِ دل نبستن به تعلقاتِ زمینی است. بنجامین، آن پسرِ نازنین، در همان عمرِ کوتاهش به ما درسِ بزرگی از این رهایی داد. او که دنیا را دیده بود، از پکن و سئول تا واتیکان، می‌دانست که زیباییِ این جهان، تنها سایه‌ای از زیباییِ ملکوت است. او با آن کنجکاویِ بی‌پایانش، همیشه در حالِ «آماده شدن» برای سفری بزرگ‌تر بود. او به ما نشان داد که زندگی، یک معامله نیست که در آن امتیاز جمع کنیم؛ زندگی، یک هدیه است که باید آن را با دیگران تقسیم کرد.

می‌دانم... می‌دانم که پنج ماه از سیزدهمِ ژوئن گذشته است و این خانه‌ی خالی، گاهی چنان سنگین می‌شود که گویی نفس کشیدن سخت است. می‌دانم وقتی شب‌ها به یادِ آن خنده‌ها و آن اشتیاقِ بی‌پایان می‌افتید، وسوسه‌ای تلخ به سراغتان می‌آید؛ همان گناهِ خیالیِ خزنده‌ای که می‌پرسد: «آیا من می‌توانستم کاری کنم؟ آیا چیزی را از قلم انداختم؟ آیا در مراقبت از او کوتاهی کردم؟» بگذارید امروز، پیشِ رویِ این کلامِ مقدس، این سنگِ گران را از رویِ سینه‌ی شما با صراحتِ تمام بردارم: نه. هیچ پدر و مادری مقصرِ طوفانی نیست که از جای دیگری برمی‌خیزد. هیچ هوش، هیچ دقت، و هیچ مراقبتی نمی‌توانست آن رنجی را که بر جسمِ بنجامین وارد شد، مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ شما هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، آن‌چنان بزرگ و ناگهانی‌اند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمی‌کند؛ او شما را در آغوش کشیده است. او می‌دانست که شما با تمامِ وجود، با تمامِ عقل، و با تمامِ جانِ خود، از او مراقبت کردید. پس این بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید. شما چیزی از دست ندادید جز حضورِ زمینیِ فرزندی که امانتی پاک بود و حالا در امن‌ترین جایِ جهان است.

عیسی در انجیل می‌گوید: «هر که بکوشد جانِ خود را حفظ کند، آن را از دست خواهد داد، و هر که آن را از دست بدهد، آن را نجات خواهد داد.» بنجامین، آن پسرِ فرزانه، این حقیقت را در قلبش داشت. او که در کارهایِ علمی و در دنیایِ فناوری، سرآمدِ همسالانِ خود بود، هیچ‌گاه به دنبالِ خودنمایی نبود. او فقط می‌خواست «انجام دهد»؛ می‌خواست تلاش کند، می‌خواست یاد بگیرد و می‌خواست مهربان باشد. او اکنون در آن «ضیافتِ آسمانی» است که قدیسان از آن سخن می‌گویند. او دیگر در بندِ هیچ بیماری یا رنجی نیست؛ او در آزادیِ کاملِ فرزندانِ خداست.

رایانِ عزیز، برادرِ نازنین، تو که هنوز خنده‌ها و بازی‌های مشترکت با برادرت را در گوشه‌گوشه‌ی خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت اکنون در مکانی است که هیچ‌گاه تاریک نمی‌شود. او از تو می‌خواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاویِ بنجامینی، به جلو بروی و زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشته‌ی آسمانی هستی. او در آن «ضیافتِ آسمانی» به تو نگاه می‌کند و منتظر است که تو با همان اشتیاقِ او، زندگی را تجربه کنی. از یاد نبر که تو تنها نیستی؛ خداوند در این مسیرِ سخت، همراهِ توست و بنجامین، در قلبِ تو حضور دارد.

این آبِ حیاتی که امروز از آن سخن گفتیم، در خانه‌ی شما جاری است. این عشق، با آن چاهِ آبی که به یادِ بنجامین در کائومائو در ویتنام حفر شده تا تشنگیِ مردمی را فرو بنشاند، هنوز در این زمین جریان دارد. بنجامین نرفته است؛ او فقط از این سوی نهر به آن سوی نهر رفته است، جایی که درختانِ میوه‌اش هرگز پژمرده نمی‌شوند. وقتی امشب از این آیین بیرون می‌روید، این توشه را با خود ببرید: وقتی ستاره‌ای در آسمانِ تاریک چشمک زد، یا وقتی یادِ پرواز و هواپیماها افتادید، آه نکشید؛ بلکه لبخند بزنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود و حالا در خانه‌ی توست.» به یکدیگر نگاه کنید و دستِ همدیگر را بفشارید. شما در این راه تنها نیستید. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.