یادبود قدیس لئوی کبیر، پاپ و دکتر کلیسا

گاهی در سکوتِ یک خانه، نگاهِ انسان به اشیایی می‌افتد که گویی هنوز منتظرِ صاحبشان هستند. یک جفت کفشِ ورزشی، گوشه‌ای از یک میز که با کدهایِ پیچیده‌یِ برنامه نویسی پر شده است، یا کتابچه‌ای که بنجامینِ ما، آن ذهنِ درخشان و کنجکاو، با دقتِ تمام در آن یادداشت می‌کرد. بنجامینِ عزیز، آن پسرِ پانزده‌ساله‌ای که دنیایِ اعداد و منطق را با همان سادگیِ لبخندِ گرمش درک می‌کرد، همواره در جستجویِ حقیقت بود. او که رویایِ راه‌اندازیِ «con chim airlines» را در سر داشت و با شوقی کودکانه از هواپیماها سخن می‌گفت، در واقع به دنبالِ راهی بود تا فراتر از زمین پرواز کند. امروز، چهار ماه از آن روزِ سیزدهمِ ژوئن می‌گذرد که او به سویِ وطنِ ابدی‌اش پرواز کرد، و ما در این میانه، در جستجویِ معنایی هستیم که این فراق را تاب بیاوریم.

در رساله‌ی امروز، پولس قدیس به تیتوسِ عزیز می‌نویسد: «فیضِ خدا که نجات‌بخشِ همه است، ظاهر شده است.» این فیض، همان نوری است که در میانه‌یِ تاریک‌ترین شب‌هایِ ما می‌تابد. پولس از ما می‌خواهد که «در این عصر، با خویشتن‌داری، عدالت و پارسایی زندگی کنیم.» این خویشتن‌داری، سرکوبِ احساسات نیست؛ بلکه نظم بخشیدن به قلب در برابرِ طوفانِ فقدان است. بنجامین، این پسرِ نازنین، در همان عمرِ کوتاهش به ما درسِ بزرگی از این پارسایی داد. به یاد بیاورید آن لحظه‌ای را که او، در اوجِ سادگی و مهربانی، به پدر و مادرش پیشنهاد کرد که تمامِ پس‌اندازِ قلکش را برایِ کمک به عمویش که دچارِ سکته شده بود، هدیه دهد. او قلکش را نشکست، پول را هم نداد، چون نیازی نبود و بیمه هزینه‌ها را پوشش داده بود؛ اما آن «پیشنهاد»، آن تمایلِ خالصانه برایِ دست‌خالی نماندن در برابرِ رنجِ یک عزیز، همان «پارسایی» است که پولس از آن سخن می‌گوید. او در آن لحظه، بی‌آنکه بداند، گنجی در آسمان اندوخته بود که هیچ سارقی به آن دسترسی ندارد.

گاهی در این چهار ماه، وسوسه‌ای تلخ به سراغِ شما آلان و تائویِ عزیز می‌آید؛ وسوسه‌ای که می‌پرسد: «آیا من می‌توانستم کاری کنم؟ آیا چیزی را از قلم انداختم؟» بگذارید امروز، پیشِ رویِ این کلامِ مقدس، این سنگِ گران را از رویِ سینه‌یِ شما بردارم. با صراحتِ تمام، به فرمانِ رحمتِ خدا به شما می‌گویم: نه. هیچ پدر و مادری مقصرِ طوفانی نیست که از جایِ دیگری برمی‌خیزد. هیچ هوش، هیچ دقت، و هیچ مراقبتی نمی‌توانست آن رنجی را که بر جسمِ بنجامین وارد شد، مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ شما هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، آن‌چنان بزرگ و ناگهانی‌اند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمی‌کند؛ او شما را در آغوش کشیده است. او می‌داند که شما با تمامِ وجود، با تمامِ عقل، و با تمامِ جانِ خود، از او مراقبت کردید. پس این بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید. شما چیزی از دست ندادید جز حضورِ زمینیِ فرزندی که امانتی پاک بود و حالا در امن‌ترین جایِ جهان است.

در انجیلِ امروز، عیسی به شاگردانش می‌گوید: «وقتی تمامِ آنچه را که به شما امر شده بود انجام دادید، بگویید: ما بندگانِ بی‌فایده‌ای هستیم؛ ما فقط آنچه را که موظف بودیم، انجام دادیم.» این کلمات در ابتدا ممکن است سخت به نظر برسند، اما در واقع، دعوت به فروتنیِ عمیق است. عیسی به ما می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند طلبکارِ خدا باشد. ما همه در برابرِ عشقِ او، دریافت‌کننده هستیم. بنجامینِ ما، آن پسرِ باهوش و فرزانه، این فروتنی را در ذاتِ خود داشت. او که در کارهایِ علمی و در دنیایِ فناوری، سرآمدِ همسالانِ خود بود، هیچ‌گاه به دنبالِ خودنمایی نبود. او فقط می‌خواست «انجام دهد»؛ می‌خواست تلاش کند، می‌خواست یاد بگیرد و می‌خواست مهربان باشد. او می‌دانست که زندگی، یک معامله نیست که در آن امتیاز جمع کنیم؛ زندگی، یک هدیه است که باید آن را با دیگران تقسیم کرد.

رایانِ عزیز، برادرِ نازنین، تو که هنوز خنده‌ها و بازی‌هایِ مشترکت با برادرت را در گوشه‌گوشه‌یِ خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت اکنون در مکانی است که هیچ‌گاه تاریک نمی‌شود. او از تو می‌خواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاویِ بنجامینی، به جلو بروی و زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشته‌ی آسمانی هستی. او در آن «ضیافتِ آسمانی» که قدیسان از آن سخن می‌گویند، به تو نگاه می‌کند و منتظر است که تو با همان اشتیاقِ او، زندگی را تجربه کنی. از یاد نبر که تو تنها نیستی؛ خداوند در این مسیرِ سخت، همراهِ توست و بنجامین، در قلبِ تو حضور دارد.

این آبِ حیاتی که در انجیلِ ما جاری است، امروز به خانه‌یِ شما می‌آید. این عشق، با چاهِ آبی که به یادِ بنجامین در کائومائو در ویتنام حفر شده تا تشنگیِ مردمی را فرو بنشاند، هنوز در این زمین جاری است. بنجامین نرفته است؛ او فقط از این سویِ نهر به آن سویِ نهر رفته است، جایی که درختانِ میوه‌اش هرگز پژمرده نمی‌شوند. وقتی امشب از این آیین بیرون می‌روید، این توشه را با خود ببرید: وقتی ستاره‌ای در آسمانِ تاریک چشمک زد، یا وقتی یادِ پرواز و هواپیماها افتادید، آه نکشید؛ بلکه لبخند بزنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود و حالا در خانه‌یِ توست.» به یکدیگر نگاه کنید و دستِ همدیگر را بفشارید. شما در این راه تنها نیستید. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.