سه‌شنبه‌ی هفته‌ی بیست و پنجم زمان عادی — کلام روزانه

آغاز

به نام پدر، و پسر، و روح‌القدس. فیض و آرامشِ خداوندِ ما عیسی مسیح که ما را در محبتِ خود نگه می‌دارد، با همه‌ی شما باشد.

توبه

خداوندا، به ما رحم کن. مسیحا، به ما رحم کن. خداوندا، به ما رحم کن.

♪ “Persian Kyrie (Version B)” — A song for Ben

کلام خدا

قرائت اول · امثال ۲۱: ۱-۶، ۱۰-۱۳

دلِ پادشاه در دستِ خداوند، چون نهرهایِ آب است که هرکجا بخواهد، آن را می‌گرداند. تمامیِ راه‌هایِ انسان در نظرش راست می‌نماید، اما خداوند دل‌ها را می‌آزماید. اجرایِ عدالت و انصاف برایِ خداوند از قربانی مقبول‌تر است. چشمانِ متکبر و قلبِ مغرور، که چراغِ شریران است، گناه است. تدبیرهایِ شخصِ کوشا به سود می‌انجامد، اما هر که در شتاب است، یقیناً به فقر می‌رسد. اندوختنِ گنج با زبانِ دروغین، بخارِ زودگذری است که به سویِ دام‌هایِ مرگ می‌رود. جانِ شریر آرزویِ بدی دارد؛ همسایه‌اش در نظرِ او هیچ شفقت نمی‌یابد. چون مردِ مسخره عقوبت شود، ساده‌لوح دانا می‌گردد؛ و چون حکیم تعلیم یابد، معرفت می‌پذیرد. شخصِ عادل خانه‌یِ شریر را می‌نگرد و شریر را به هلاکت می‌افکند. آن که گوشِ خود را بر فریادِ مسکین می‌بندد، او نیز فریاد خواهد کرد و کسی پاسخ نخواهد داد.

مزمور · مزمور ۱۱۹: ۱، ۲۷، ۳۰، ۳۴، ۳۵، ۴۴

خوشا به حالِ آنان که راهشان بی‌عیب است و در شریعتِ خداوند گام برمی‌دارند. راهِ احکامِ خود را به من بفهمان تا در کارهایِ شگفت‌انگیزِ تو تامل کنم. طریقِ راستی را برگزیده‌ام و احکامِ تو را پیشِ رویِ خود نهاده‌ام. مرا حکمت بخش تا شریعتِ تو را نگاه دارم و آن را با تمامیِ دل حفظ کنم. مرا در طریقِ فرمان‌هایت هدایت کن، زیرا در آن لذت می‌برم. شریعتِ تو را پیوسته و تا ابد نگاه خواهم داشت.

انجیل · لوقا ۸: ۱۹-۲۱

مادر و برادرانِ عیسی نزدِ او آمدند، اما به سببِ ازدحامِ جمعیت نتوانستند به او نزدیک شوند. به او خبر دادند که «مادر و برادرانت بیرون ایستاده‌اند و می‌خواهند تو را ببینند.» عیسی در پاسخ به آنان گفت: «مادر و برادرانِ من کسانی هستند که کلامِ خدا را می‌شنوند و به آن عمل می‌کنند.»

خداوندا، مرا در طریقِ احکامِ خود هدایت فرما.

موعظه

تصور کنید در یک بعدازظهرِ آرام، کنارِ بنجامین نشسته‌اید. او با آن ذهنِ درخشان و کنجکاوش، در حالِ بررسیِ جزئیاتِ فنیِ یک هواپیمای بوئینگ ۷۳۷ است؛ همان هواپیمایی که همیشه رویایش را داشت و می‌خواست با نامِ «کان چیم ایرلاینز» به آن پرواز کند. در آن لحظه، چشمانِ او برق می‌زند، نه فقط از سرِ هوشِ ریاضی‌اش، بلکه از سرِ لذتی خالص که از کشفِ زیبایی‌هایِ جهان در وجودش موج می‌زند. او همیشه در جستجویِ حقیقت بود، نه فقط در منطقِ اعداد، بلکه در عمقِ پیوندهایِ انسانی. امروز، در انجیل، عیسی در میانِ جمعی است که به او می‌گویند: «مادر و برادرانت بیرون ایستاده‌اند و می‌خواهند تو را ببینند.» و عیسی، با نگاهی که به فراتر از پیوندهایِ خونی می‌نگرد، می‌گوید: «مادر و برادرانِ من کسانی هستند که کلامِ خدا را می‌شنوند و به آن عمل می‌کنند.»

این «عمل کردن به کلام» همان چیزی است که زندگیِ بنجامینِ ما را برای همیشه در حافظه‌یِ خداوند حک کرده است. بنجامین، آن پسرِ نازنین که با قلبی آکنده از شفقت، در دوازده‌سالگی پیشنهاد کرد تمامِ پس‌اندازِ قلکش را برای کمک به عمو ویلیام که دچارِ سکته شده بود تقدیم کند، در واقع همان کسی بود که کلامِ خدا را در جانش شنیده بود. او قلک را نشکست، او آن را خالی نکرد؛ اما آن «نیتِ عاشقانه» که از قلبِ کوچکش جوشید، همان لحظه‌ای بود که او به دعوتِ مسیح پاسخ داد. او در زندگیِ کوتاهش، به ما نشان داد که بزرگیِ یک انسان به سنِ او نیست، بلکه به وسعتِ قلبی است که در آن، خدا و دیگران جای دارند. او در همان پانزده سال، به «قامتِ کاملِ مسیح» دست یافته بود.

آلان و تائویِ عزیز، رایانِ قهرمان... می‌دانم که این سه ماهِ پس از سیزدهم ژوئن، برای شما شبیه به راه رفتن در مسیری است که هر قدمش با یادِ بنجامین سنگین می‌شود. می‌دانم که جایِ خالیِ آن لبخندهایِ همیشگی، آن کنجکاوی‌هایِ بی‌پایان درباره‌یِ هواپیماها، و آن «صبح بخیر» گفتن‌هایِ منظمِ بنجامین، دردی عمیق در خانه به جا گذاشته است. شاید گاهی در سکوتِ شب، وقتی به عکس‌هایش نگاه می‌کنید، این سوالِ تلخ در قلبتان می‌پیچد: «چرا؟ مگر او فرشته نبود؟ مگر او به دنبالِ خوبی نبود؟ آیا ما چیزی را نادیده گرفتیم؟» امروز می‌خواهم با تمامِ وجودم به شما بگویم: سنگِ این گناهِ ساختگی را از شانه‌هایتان بردارید. بیماریِ بنجامین، هرگز نه مجازاتِ خدا بود و نه نتیجه‌یِ کوتاهیِ شما. خداوند، که خود پدر است، شما را متهم نمی‌کند. او شما را در آغوش می‌گیرد. برخی رنج‌ها در این دنیایِ شکسته، فراتر از کنترلِ ما هستند؛ نه به اراده‌یِ شما و نه به تقصیرِ شما. شما بهترین پدر و مادری بودید که یک پسر می‌توانست آرزو کند. بنجامین در عشقِ شما غوطه‌ور بود و آن عشق، او را تا ابدیت همراهی کرد.

به قرائتِ اول بازگردیم. سلیمانِ حکیم می‌گوید: «قلبِ پادشاه در دستِ خداوند، چون جویباری است که او هرکجا بخواهد، هدایتش می‌کند.» قلبِ بنجامین نیز، در دستِ پرمهرِ خداوند بود. او که در کارهایِ فنی و مهندسیِ پیچیده، مثلِ پدرش آلان، استاد بود، در عینِ حال، قلبی بسیار ساده و کودکانه داشت. او یاد گرفته بود که «تلاش کردن، تنها چیزی است که اهمیت دارد.» این همان «راهِ درستی» است که در مزمورِ امروز خواندیم: «خداوندا، مرا در طریقِ احکامِ خود هدایت فرما.» بنجامین در همان پانزده سال، این طریق را آموخته بود. او در سفرهایِ جهانی‌اش، از واتیکان تا لورد، گام‌هایش را در مسیرِ نور برداشته بود. او اکنون در آن «ضیافتِ ابدی» است که همیشه رویایش را داشت.

رایانِ عزیز، تو برادرِ بنجامین هستی. پیوندِ میانِ شما، پیوندی است که مرگ نمی‌تواند آن را بشکند. وقتی به هواپیمایی در آسمان نگاه می‌کنی، بدان که او در کنارِ توست. او در تو زندگی می‌کند. او از تو می‌خواهد که به پیش بروی، که با همان اشتیاقِ او به زندگی نگاه کنی، که بخندی و که عشق بورزی. تو تنها نیستی، زیرا بنجامین اکنون در نورِ مسیح، شفیعِ توست. او در آن «چاهِ آبِ پاک» در کامائو که به نامِ او جاری است، همچنان به تشنگانِ این جهان زندگی می‌بخشد. عشقِ او، مثلِ آبی که از آن چاه می‌جوشد، هرگز متوقف نمی‌شود. او در هر عملِ خیری که به نامش انجام می‌شود، در هر لبخندی که به یادش به لب می‌آوریم، حضور دارد.

امروز، وقتی از این محراب بیرون می‌روید، نگذارید بارِ سنگینِ «چراها» شما را متوقف کند. به جای آن، «چگونه» را انتخاب کنید. چگونه می‌توانم امروز به یادِ بنجامین، لبخندی به کسی هدیه دهم؟ چگونه می‌توانم در کارِ خیری سهیم باشم؟ او نرفته است؛ او در هر لحظه‌ای که آلان و تائو در دعا با او پیوند می‌خورند، حضور دارد. یک گامِ کوچک برای امروز: امشب، وقتی همه چیز در سکوت فرو می‌رود، به جای فکر کردن به فقدان، به آن لبخندِ درخشانِ بنجامین فکر کنید. چشمانتان را ببندید و تصور کنید او در جایی امن، در جایی که دیگر هیچ دردی نیست، در حالِ پرواز است. از او بخواهید که برای شما آرامش بیاورد. بگویید: «بنجامین، تو اکنون در نورِ خدایی، برای ما دعا کن.» خداوند شما را در آغوش می‌گیرد. او پدرِ یتیمان و تسلی‌بخشِ سوگواران است. تا آن روز که دوباره یکدیگر را در روشناییِ ابدی ملاقات کنید، با ایمان ادامه دهید. خداوند با شماست، امروز و تا ابد. آمین.

مراقبه

♪ “باغ درون (Version A - Reverent)” — A song for Ben

دعاها

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Ben جان، امروز M برای کارهای اداری به کام ران رفت و از فرودگاه کام ران گذشت. صحبت‌های تو درباره هواپیما دوباره در ذهنم زنده شد؛ خاطرات زیادی از تو به یادم آمد که پیش خودم نگه می‌دارم. وروجک، ناخودآگاه فکر کردن به تو خیلی غمگینم می‌کند. به هر جایی که دوست داشتی برو و فراموش نکن که همیشه به یاد خانواده‌ات باشی، خیلی دوستت دارم. کاش می‌شد !!!!!!!!!”