Dydd Mawrth yn yr Ugeinfed Wythnos ar Bymtheg o’r Amser Cyffredin

Mae rhywbeth hynod o ddistaw a phwerus am y ffordd y mae Iesu yn siarad yn Efengyl heddiw. Mae’r dorf yn pwyso arno. Mae ei deulu yn sefyll y tu allan, yn awyddus i’w weld, yn awyddus i gael mynediad at y dyn hwn sy’n newid popeth. Ac eto, mae Iesu yn troi’r ddeinameg ar ei phen. Nid yw’n edrych ar y rhai sy’n perthyn iddo trwy waed yn unig; mae’n edrych ar y rhai sy’n gwrando ac yn gweithredu. 'Fy mam a’m brodyr,' meddai, 'yw’r rhai sy’n gwrando ar air Duw ac yn ei wneud.' Mae’n ddelwedd o berthynas sy’n cael ei hail-lunio gan yr Ysbryd. Nid yw’r teulu’n cael ei ddiddymu; mae’n cael ei ehangu i gynnwys pob un ohonom sy’n ceisio dilyn y ffordd hon.

Pan feddyliaf am Benjamin Vo, rwy’n meddwl am y ffordd y byddai’n eistedd gyda’i dad, yn gwrando ar straeon, neu’r ffordd y byddai’n arllwys ei holl egni i’r byd codio a mathemateg, nid oherwydd ei fod eisiau bod yn enwog, ond oherwydd ei fod wrth ei fodd yn dysgu. Roedd Ben yn fachgen a oedd yn gwybod sut i edrych ar y byd a gweld y posibiliadau, fel rhywun sy’n edrych ar awyren yn codi i’r awyr ac yn gweld nid yn unig peiriant, ond breuddwyd. Roedd ei chwilfrydedd yn fath o weddi. Roedd ei wên, y ffordd y byddai’n giglo wrth sôn am 'Con Chim Airlines', yn arwydd o galon a oedd yn agored i lawenydd pur, y math o lawenydd sy’n perthyn i’r nefoedd. Roedd yna rywbeth yn ei ysbryd oedd yn gwrando ar air Duw yn y ffordd fwyaf naturiol bosibl—trwy garu, trwy fod yn garedig, a thrwy fod yn bresennol i’r rhai o’i gwmpas.

Ond rhaid inni fod yn onest am y galar. Mae’r hiraeth yn ddyfnach na’r hyn y gall geiriau ei ddisgrifio. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn. Pan fyddwch yn eistedd gartref, pan fydd y gwacter yn y tŷ yn teimlo’n rhy fawr i’w ddwyn, mae’n hawdd iawn i’r meddwl grwydro. Mae’r darlleniad o’r Diarhebion heddiw yn ein hatgoffa: 'Fel nant yw calon y brenin yn llaw yr ARGLWYDD; lle bynnag y myn, y cyfeiria hi.' Mae hyn yn sôn am y ffordd y mae Duw yn dal ein calonnau. Nid yw Duw yn ddieithr i’ch poen. Nid yw’n bell oddi wrth y cwestiynau sy’n eich poeni. Mae’n dal eich calon fel nant, yn ei harwain trwy’r tir sych hwn, yn addo na fydd y dŵr byth yn sychu.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwyt ti’n cario etifeddiaeth o gariad. Mae’r bond rhyngot ti a Ben yn un sy’n mynd y tu hwnt i’r byd hwn. Pan fyddi di’n meddwl am y teithiau, y sushi, neu’r ffordd yr oeddech chi’n eistedd ochr yn ochr, gwybydd fod dy frawd yn dy annog di bob cam o’r ffordd. Mae Ben yn dy garu di, ac mae’n dy wylio di gyda balchder. Bydd yn ddewr, bydd yn garedig, a gwybydd fod dy frawd yn dy ddal bob cam o’r ffordd. Mae’r chwilfrydedd hwnnw, y cariad hwnnw at awyrennau, yn dal i hedfan yn dy galon di. Mae’r Diarhebion yn dweud: 'Cynlluniau’r diwyd sy’n sicrhau elw.' Mae dy ddiwydrwydd di, dy fywyd di, yn rhan o’r cynllun mawr hwnnw y mae Duw yn ei adeiladu.

Mae’r gair 'gwrando' yn yr Efengyl yn golygu mwy na chlywed synau. Mae’n golygu ymrwymiad. Cofiwch y foment honno pan ddywedodd Ben wrthych ei fod eisiau rhoi ei holl gynilion i helpu ei ewythr William. Ni thorrodd y piggy bank, nid oedd angen, ond y weithred o gynnig—y weithred o drosglwyddo popeth oedd ganddo at rywun arall—dyna oedd ei wir gyfoeth. Mae’r cariad hwnnw’n parhau i lifo. Mae’r 'Well of Love' yn Cà Mau, Fietnam, yn dystiolaeth o hynny—dŵr byw sy’n rhoi bywyd i’r tlawd yn enw Ben. Mae ei gariad yn dal i ddyfrio’r ddaear. Mae’r cariad hwnnw’n fwy na’r dagrau. Mae’n fwy na’r hiraeth. Mae’n y grym sy’n dal y sê dal y sêr yn eu lle ac sy’n dal eich calonnau chi yn ei law.

Nid yw Duw yn ein dedfrydu yn ein galar. Nid yw’n cyfrif ein dagrau fel pe baent yn fai. Mae’n eu casglu yn ei botel, fel y dywed y Salmydd. Mae’n gwybod y pwysau rydych chi’n ei gario. Pan fyddwch yn teimlo’n unig, pan fydd y nos yn hir, cofiwch nad ydych chi’n cerdded ar eich pen eich hun. Mae Ben yn y deyrnas lle mae’r 'last' yn 'first'. Mae ef yn y gwynfyd lle mae’r holl gwestiynau’n cael eu hateb gan gariad. Mae ef yn gorffwys yn y golau y bu’n ei geisio trwy ei holl chwilfrydedd a’i garedigrwydd. Mae’r 'Well of Love' yn Cà Mau yn dŵr byw, yn union fel y dŵr y mae Iesu yn ei addo i’r fenyw wrth y ffynnon. Mae’n dŵr sy’n rhoi bywyd, dŵr sy’n glanhau, dŵr sy’n adfywio.

Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Dewiswch un weithred o garedigrwydd, pa mor fach bynnag. Gall fod yn gair tyner i rywun sy’n drist, neu yn help ddistaw i rywun sy’n cario baich pethau heb i neb wybod. Offrymwch y weithred honno i Dduw yn enw Ben. Gadewch i’w gariad lifo trwoch chi. Gadewch i’w chwilfrydedd fod yn oleuni i chi. Ac wrth i chi wneud hynny, byddwch yn dod o hyd i’r tangnefedd sy’n pasio pob dealltwriaeth. Benjamin Đại Dương Vo, gorffwys yn awr yn y golau. Bydded i’th wên barhau i oleuo ein llwybr, nes i ni gyfarfod eto lle mae’r drych yn cael ei ddileu, a lle mae cariad yn teyrnasu am byth. Mae’r Arglwydd yn eich galw chi heddiw i ddilyn, i wrando, ac i garu. Dilynwch ef i mewn i’r heddwch, i’r gobaith, ac i’r sicrwydd na fydd y cariad hwn byth yn darfod. Amen.