Dydd Mercher Wythfed Wythnos ar Hugain yr Amser Cyffredin

Edrychwch am eiliad ar y ffordd y mae coeden yn sefyll wrth ymyl y dŵr rhedeg—fel y darllenwn yn y Salm heddiw. Nid yw’n poeni am y gwynt nac am y sychder; mae ei gwreiddiau’n mynd yn ddomhwr ac yn ddwfn i mewn i ffynhonnell fywyd. Mae’n dwyn ei ffrwyth yn ei ddydd briod, ac nid yw ei dail byth yn gwywo. Wrth i ni ymgynnull yma heddiw yn nhŷ Duw, dyma’r ddelwedd sy’n ein dal ni: y ddelwedd o wreiddiau dwfn a ffrwyth yr Ysbryd yn egino yn y distawrwydd.

Wrth i ni agor Gair Duw heddiw, rydym yn clywed yr Apostol Paul yn siarad yn y darlleniad cyntaf o lythyr y Galatiaid am ddwy ffordd wahanol o fyw. Mae’n sôn am weithredoedd y cnawd—y rhwyg, y genfigen, y ffraeo, y hunanoldeb sy’n rhwygo calonnau pobl ar wahân. Ond yna mae’n troi ein golwg at rywbeth llawer mwy disglair, at rywbeth sy’n tyfu’n dawel o’r tu mewn. 'Ond ffrwyth yr Ysbryd yw cariad, llawenydd, tangnefedd, goddefgarwch, caredigrwydd, daioni, ffyddlondeb, doethineb, hunan-reolaeth.' Ffrwyth yr Ysbryd. Nid rhywbeth a brynwn, nid rheolau a ddilynwn er mwyn cael ein gweld, ond bywyd sy’n llifo’n naturiol o galon sy’n gwrando ar leisiau’r nefoedd.

Ac eto, rhaid inni fod yn onest. Nid yw bob amser yn hawdd dod o hyd i’r tangnefedd hwnnw pan fydd bywyd yn cynnig cwestiynau mor drwm. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn, yn y tŷ hwnnw sy’n dal i ddal atgofion Benjamin. Rydym yn gwybod beth yw’r hiraeth—y ffordd y mae’r bore’n dod, y bwlch sy’n aros, y ffordd y mae enw’n galw am gofio distaw. Nid yw’n helpi i guddio’r boen honno. Rhaid enwi’r hiraeth cyn y gall y cysur ddod. Mae Duw yn gwrando ar y seiliau distaw yn eich calonnau, ac mae’n dal pob dagrau yn ei law.

Edrychwch ar yr hyn y mae Iesu yn ei ddweud yn yr Efengyl. Mae’n rhybuddio’r rhai oedd yn poeni dim ond am y pethau allanol—am y rheolau bach, am gael eu gweld, am dalu llym ond anghofio’r ddalen graidd: y farn, y trugaredd, a’r cariad at Dduw. Mae Iesu yn ein galw ni o’r ffordd honno o fyw i ffordd ddyfnach. Nid yw’n digoed am y pethau bychain, ond mae’n dweud na ddylid anghofio’r peth mw ফিরিয়ে—y cariad sy’n gweithio o’r galon.

Meddyliwch am y modd y gwnaeth Benjamin fyw yn y byd hwn. Roedd gan Ben feddwl mor ddisglair, mor llawn o chwilfrydedd a dyfeisgarwch. Roedd yn hoffi edrych ar y byd fel pe bai’n bos mawr i’w ddeall, yn debyg i’r modd y byddai’n dylunio ac yn codio ar ei gyfrifiadur, neu’n siarad gyda gwên am ei syniadau a’i freuddwydion mawr am yr awyr ac am ei gwmni dychmygol, 'Con Chim Airlines'. Roedd y wên honno, y ffordd yr oedd yn gwrando ac yn rhannu pethau gyda’i deulu, yn dangos bachgen a oedd â llygaid ar yr uchelfannau.

Ond mwy na’i ddeallusrwydd, roedd Ben yn cael ei adnabod gan ei galon dyner. Cofiwch y foment honno, pan oedd yn ddim ond pymtheg oed, ac ar ei ben ei hun, meddyliodd am roi popeth a oedd ganddo i helpu ei ewythr a oedd yn dioddef—heb ofyn am ddim yn ôl, heb feddwl am ei hun, ond yn syml, eisiau cynnig ei holl gynilion i helpu rhywun arall. Nid oedd angen id the gwneud hynny, ond roedd ei galon eisoes wedi dysgu iaith y nefoedd. Dyna’r math o gariad sy’n dod o’r goeden sydd wedi’i phlannu ger y dŵr rhedeg. Nid oedd Ben yn poeni am ddelwedd allanol; roedd ei garedigrwydd yn llifo o’r un ffynnon bur y mae Duw yn ei hagor i ni i gyd.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi hefyd. Rydych chi wedi rhannu cymaint o anturiaethau—y teithiau, y sgyrsiau, y chwerthin, y ffordd yr oeddech chi’n eistedd gyda’ch gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, cofiwch fod dy frawd yn dal i fod yn rhan o’r stori honno sy’n ddiogel yn nhŷ Duw. Mae’r awyrennau, y sgyrsiau, y ffordd yr edrychwch chi ar y byd, yn dwyn ei gof. Peidiwch â ofni parhau i fyw, parhau i fod yn ddewr, a charu y byd gyda’r un chwilfrydedd a ddaeth trwy dy frawd. Mae Ben yn dy wylio di, ac mae ei gariad yn dy gynnal di bob dydd.

Ac i bawb ohonoch sy’n gwrando o bell, y rhai sy’n cario croes trwm heddiw, y rhai sy’n teimlo bod y nefoedd yn bell: gwrandewch ar yr addewid. Nid yw Duw yn eich anghofio. Mae’r ffynnon yn Cà Mau—y 'Giếng Gioan Baotixita' sy’n dod â dŵr glân i’r rhai tlawd yn enw Benjamin—yn dangos i ni nad yw cariad byth yn marw. Mae’n parhau i lifo, yn parhau i ddyfrio’r tir sych, yn parhau i roi gobaith i bobl nad oeddech chi erioed yn eu nabod.

Beth allwn ni ei cario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun sy’n drist neu mewn angen, yn union fel y byddai Ben wedi ei wneud. Offrymwch hi mewn cof am Benjamin. Ac wrth i chi gamu allan i olau y diwrnod, gadewch i heddwch Duw, yr hwn sy’n ein gwreiddio yn ei gariad, lenwi eich calonnau am byth. Amen.