სახელითა მამისათა და ძისათა და სულისა წმიდისათა. ამინ. უფლის მშვიდობა და მადლი იყოს თქვენთან, ვინც დღეს ერთად შევიკრიბეთ, რათა ღვთის სიტყვაში ვეძიოთ ნუგეში და იმედი.
უფალო, შეგვიწყალე. ქრისტე, შეგვიწყალე. უფალო, შეგვიწყალე.
წარმოიდგინეთ აეროპორტის მოსაცდელი დარბაზი, სადაც უზარმაზარი მინის კედლები ცას გადაჰყურებს. ბენჯამინი, ჩვენი საყვარელი ბენი, ხშირად იყო ასეთ ადგილებში. მისთვის აეროპორტი არ იყო მხოლოდ ტრანზიტის სივრცე; ეს იყო ადგილი, სადაც ადამიანის გონება ცას ხვდება. მახსოვს ის მომენტი, როცა ის მამასთან ერთად აეროპორტში თვითმფრინავებს აკვირდებოდა – ის არ იყო მხოლოდ დამკვირვებელი, ის იყო ოცნების თანამონაწილე. მას უყვარდა ეს ჰორიზონტი, ეს გაუთავებელი შესაძლებლობა იმისა, რომ აფრინდე და ახალი სამყარო აღმოაჩინო. ის ცნობისმოყვარეობა, რომლითაც ის AWS ინფრასტრუქტურებსა თუ კოდირების სამყაროს სწავლობდა, იყო მისი სულის ფრთები. და ახლა, როცა ჩვენ აქ ვდგავართ, ვფიქრობთ, სად არის ეს ფრთები? სად არის ბენის ღიმილი, რომელიც აეროპორტის ოქროსფერ შუქში ანათებდა?
იგავთა წიგნში დღეს ვკითხულობთ: „მეფის გული უფლის ხელშია, როგორც ნაკადული, საითაც სურს, იქ მიმართავს მას“. ჩვენ ხშირად ვცდილობთ, ჩვენი გულის ნაკადული დავგეგმოთ. ჩვენ ვგეგმავთ მომავალს, ვგეგმავთ კარიერას, ვგეგმავთ იმას, თუ როგორ გაიზრდებიან ჩვენი შვილები. ჩვენ გვინდა, რომ ეს ნაკადული მშვიდად და პროგნოზირებად მიედინებოდეს. მაგრამ ცხოვრება ხშირად სხვა გზას ირჩევს. ზოგიერთი ტკივილი მოდის როგორც ქარიშხალი, მოულოდნელად და აუხსნელად. და როდესაც ეს ტკივილი გვეწევა, ჩვენ ვეკითხებით: „რატომ?“. ჩვენ ვეძებთ პასუხებს ჩვენს ლოგიკაში, ჩვენს მათემატიკურ ფორმულებში, მაგრამ გული მძიმდება.
ალან, თაო, რაიან, ვიცი, რომ ბენის წასვლიდან სამი თვე გავიდა და ეს დრო არ არის საკმარისი იმისთვის, რომ ტკივილი გაქრეს. ვიცი ის სიჩუმე, რომელიც სახლში ბენის ოთახის წინ ისადგურებს. ვიცი ის დილა, როცა გეღვიძებათ და პირველი, რაც გახსენდებათ, არის ის, რომ ბენის ხმა არ გესმით. მინდა, დღეს ღრმად ჩავისუნთქოთ და გულწრფელად ვთქვათ: თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს. არ არსებობს არანაირი „შემდეგი ნაბიჯი“, რომელიც თქვენ არ გადადგით. ბენის ცხოვრება არ იყო დამოკიდებული თქვენს შეცდომებზე ან მის სისუსტეებზე. ის იყო ღვთის საჩუქარი, რომელიც თქვენ გქონდათ პატივი გეყვარებინათ. ღმერთი არ ეძებს დამნაშავეს, ის ეძებს გულებს, რომელთა ნუგეშიც შეუძლია.
სახარებაში იესო ამბობს: „ჩემი დედა და ჩემი ძმანი ისინი არიან, ვინც ისმენენ ღვთის სიტყვას და ასრულებენ მას“. ეს არ არის იესოსგან დედისა და ოჯახის უარყოფა. პირიქით, ეს არის ღვთის ოჯახის გაფართოება. იესო გვეუბნება, რომ ღმერთი ყველაზე ახლოს არის ჩვენთან მაშინ, როცა ჩვენ ვუსმენთ მის სიტყვას. ბენი იყო ბიჭი, რომელიც ყოველთვის უსმენდა. გახსოვთ, როგორ უსმენდა ის მამის მოგონილ, სახალისო ისტორიებს? ის არ აფასებდა მათ ლოგიკით, ის აფასებდა მათ გულით. ის უსმენდა ისე, თითქოს ეს იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ მსოფლიოში. ეს არის ღვთის სიტყვის შესრულება – იყო ყურადღებიანი, იყო მოსიყვარულე, იყო იქ, სადაც სიყვარულია.
ბენი იყო ბიჭი, რომელმაც იცოდა სიყვარულის ფასი. ის მომენტი, როცა მან შესთავაზა თავისი ყულაბა ბიძამისის, უილიამის დასახმარებლად – ეს არ იყო გათვლა. ის არ იყო მდიდარი, ის იყო თხუთმეტი წლის ბიჭი, მაგრამ მან დაინახა ტკივილი და მოინდომა მისი შემსუბუქება. ის არ დაამსხვრევდა ყულაბას, ის არ დააცარიელებდა მას – ის უბრალოდ შესთავაზა. ეს არის სიყვარულის სუფთა ფორმა. ეს არის ის, რასაც იესო გულისხმობს, როცა ამბობს, რომ ღვთის ოჯახი ისინი არიან, ვინც სიყვარულს მოქმედებენ. ბენის ეს სურვილი, დახმარებოდა სხვებს, არის ცოცხალი მოწმობა იმისა, რომ მისი სული ღვთის სულთან იყო შერწყმული.
რაიან, ძმაო, შენთვის ეს ალბათ ყველაზე რთულია. შენ დაკარგე შენი საუკეთესო მეგობარი, შენი თანამოაზრე. შენ ატარებ თვითმფრინავის ბარათს ტელეფონის ქეისში – ეს არის წმინდა ნივთი. ეს არის შენი კავშირი ბენთან. ნუ შეგეშინდება სისუსტის, ნუ შეგეშინდება იმის, რომ ზოგჯერ გინდა იტირო. ბენი ყოველთვის იქნება შენი ძმა. ის არ არის წარსული; ის არის სინათლე, რომელიც შენს გზას ანათებს. როცა შენ გააგრძელებ ცხოვრებას, როცა შენ მიაღწევ შენს მიზნებს, შენ ამას აკეთებ ბენთან ერთად. ის შენს გულშია, შენს ღიმილში, შენს ყოველ ნაბიჯში.
და თქვენ, ვინც შორიდან გვისმენთ, ვინც ატარებთ საკუთარ ჯვარს, იცოდეთ, რომ ღმერთი არ არის შორს. ის არის სწორედ იქ, სადაც თქვენი გული ყველაზე მეტად იღლება. მან იცის თქვენი ტკივილი. მან იცის თქვენი ცრემლები. ის აგროვებს მათ თავის თასში. არ არსებობს ცრემლი, რომელიც დაიკარგება. არ არსებობს ტკივილი, რომელიც ღვთის ყურადღების მიღმა დარჩება. იესო ამბობს: „მე ვარ გზა, ჭეშმარიტება და სიცოცხლე“. ის არის გზა, რომელიც გადის ტკივილის გავლით, მაგრამ არ მთავრდება ტკივილით. ის მთავრდება აღდგომით.
ბენი არის ახლა იმ „Banquet of Heaven“-ში. ის არის თავისუფალი, ის არის ბედნიერი. და როგორც მან მამას სიზმარში უთხრა: „არ იდარდო, მე გიყურებ“. ის არასოდეს დაგტოვებთ. როცა გული დაგიმძიმდებათ, გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, მისი ცნობისმოყვარეობა, მისი სიყვარული. უბრალოდ თქვით: „უფალო, ბენის სიყვარულით, დამეხმარე დღეს“. და იგრძენით, როგორ გიპასუხებთ ის თავისი სიმშვიდით. თქვენ არ ხართ მარტო. თქვენ ხართ ღვთის ოჯახის ნაწილი და ბენი, თქვენი საყვარელი ბენი, არის ამ ოჯახის მარადიული ნაწილი. ის თქვენთანაა, ახლა და სამუდამოდ. ამინ.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა. პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს და მომიტევენ ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა, და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ.
უფალმა დაგლოცოთ და გაკურთხოთ, მოგცეთ მშვიდობა და იმედი, რომელიც არასოდეს ქრება. წადით უფლის მშვიდობით.
✝ დაგლოცოთ ყოვლისშემძლე ღმერთმა: მამამ და ძემ და სულიწმიდამ. ამინ.