წმინდა თერეზა ყრმა იესოს, ქალწულისა და ეკლესიის მოძღვრის ხსენების დღე

წარმოიდგინეთ პატარა ოთახი, სადაც საღამოს მყუდროებაში მამა ზის და შვილს ისტორიებს უყვება. ბენი — ჩვენი საყვარელი ბენჯამინი — იჯდა და უსმენდა. არც ისე, როგორც სხვები უსმენენ, მობეზრებულად ან გულმავიწყად, არამედ ისე, თითქოს ეს ამბები რეალური ყოფილიყო, თითქოს ყოველი სიტყვა რაღაც დიდის დასაწყისი ყოფილიყო. მას ხომ ისეთი გონება ჰქონდა, რომელიც ყველაფერს სწვდებოდა: მათემატიკის ამოცანებიდან დაწყებული, ღრუბლოვან ინფრასტრუქტურებსა და კოდირებამდე. მაგრამ ყველაზე მეტად ის აეროპორტებსა და თვითმფრინავებს აკვირდებოდა. სულ რამდენიმე თვის წინ, თავის ოჯახთან ერთად ევროპაში მოგზაურობისას, ან სახლში, როცა თავის გამოგონილ კომპანიაზე, „Con Chim Airlines“-ზე ფიქრობდა, მისი სახე იმ სუფთა, ბავშვური ღიმილით ინთებოდა, რომელსაც ვერაფერი შეცვლის. ამ სოფლიდან წასვლიდან უკვე სამი თვე გავიდა, მაგრამ ეს ღიმილი, ეს სითბო და ეს ცნობისმოყვარეობა ჩვენს გულებში კვლავ ცოცხლობს.

დღეს იობის წიგნიდან გვესმის სიტყვები, რომლებიც სულს აზანზარებს. იობი ზის მტვერში, დაკარგული აქვს ყველაფერი, გარშემო მეგობრები უტევენ და იმის დამტკიცებას ცდილობენ, რომ ეს ყველაფერი მისი ბრალია. და მაშინ, ამ აბსოლუტურ სიბნელეში, იობი წამოიძახის სიტყვები, რომლებიც გვირაბის ბოლოს მანათობელ სხივად იქცევა: „მაგრამ მე ვიცი, რომ ცოცხალია ჩემი გამომსყიდველი, და ის ბოლოს აღდგება მტვერზე… და ჩემი ხორციდან ვიხილავ ღმერთს“. იობმა არ იცოდა რატომ დაეცა თავს ეს უბედურება, მაგრამ მან იცოდა, ვინ იყო მისი მხსნელი. ის არ ეძებდა ბრალს საკუთარ თავში იმ სავალალო წუთებში, როცა მეგობრები ამუნათებდნენ. ის უბრალოდ უყურებდა ზეცას და ელოდა იმ დღეს, როცა საკუთარი თვალით იხილავდა სიკეთეს.

მინდა დღეს ერთი მძიმე ქვა მოვაშორო თქვენს გულებს — ალან, თაო, რაიან, და ყველას, ვინც ამ წუთში მარტოობისა და ტკივილის სიმძიმეს ატარებთ. ნუ ეძებთ დამნაშავეს. ნუ ჩაიციკლებით კითხვაზე: „იქნებ რამე გამოვტოვე? იქნებ სხვაგვარად მექნა?“. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ჩვენს შეცდომებს ითვლის და სასჯელად ავადმყოფობას გვიგზავნის. ბენის წასვლა არ იყო არც თქვენი ბრალი და არც სასჯელი. არანაირი სიფრთხილე, არანაირი მზრუნველობა არ შეცვლიდა იმ საიდუმლოს, რომელიც ჩვენს ადამიანურ გონებას სცილდება. თქვენ გიყვარდათ ბენი სრულყოფილად, თქვენი ყოველი დღე იყო მისთვის მიძღვნილი — მისი ტაბლეტის ყურება მამის გვერდით, მისი მხიარული ჩახუტება სახლში, მისი ოცნებები. ღმერთი არასოდეს გადანაშაულებთ. აიღეთ ეს ტვირთი და დადგით უფლის წინაშე. თქვენ არაფერი გომორჩენიათ.

და შეხედეთ სახარებას. იესო აგზავნის სამოცდათორმეტ მოწაფეს და ეუბნება: „რომელ სახლშიც შეხვალთ, ჯერ თქვით: მშვიდობა ამ სახლს“. იესო არ აძლევს მათ მძიმე ზურგჩანთებს, არ ატანს ფულს ან დამატებით ტანსაცმელს. ის მათ სიშიშვლითა და სრული მინდობით აგზავნის, რომ მხოლოდ ერთი რამ იქონიონ თან — ღვთის მშვიდობა. ბენის ცხოვრებაც ზუსტად ასეთი იყო: სავსე თავისუფლებით, მზადყოფნით და სუფთა სიყვარულით. გახსოვთ ის ამბავი, როცა თხუთმეტი წლის ბენმა, სრულიად გულწრფელად, მშობლებს შესთავაზა თავისი მთელი piggy bank — თავისი პატარა დანაზოგი, რომ დახმარებოდა ბიძამისს უილიამს, რომელიც ინსულტს ებრძოდა? მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დააცარიელა ის; მან უბრალოდ შესთავაზა. ეს იყო ბიჭი, რომელიც მზად იყო ყველაფერი გაეღო სხვისთვის, სანამ სხვებს ჯერ კიდევ ჰქონდათ დაზღვევა და შველა. ეს არის სუფთა სიყვარული, რომელიც არ ითვლის, არ ზოგავს, არამედ უბრალოდ გასცემს.

რაიან, ძმაო, ვიცი, რომ ეს დღეები განსაკუთრებით მძიმეა შენთვის. შენ დაკარგე შენი საუკეთესო მეგობარი, შენი თანამგზავრი, რომელთანაც ერთად გეგმავდი მომავალს და ავტომობილების პარკირებას სკოლის ეზოში. როცა ხედავ თვითმფრინავს ცაში, როცა კოდს წერ კომპიუტერში, ან როცა გახსენდება ის წუთები, როცა ბენთან ერთად იცინოდი — იცოდე, რომ ის არ წასულა სამუდამოდ. ის შენთანაა. როგორც იმ სიზმარში, სადაც ბენმა მამას უთხრა: „არ იდარდო, con cheu se doi theo ba me — მე ვიქნები და გითვალთვალებთ სიყვარულით“. ეს სიყვარული არ ილევა. შენ აგრძელებ მის გზასაც, შენ ატარებ იმ თვითმფრინავის ბარათს შენს ტელეფონში, რომელიც ბენის ხსოვნას ინახავს.

და თქვენ, ვინც შორიდან უსმენთ ამ ლოცვას — განსაკუთრებით პატარები, რომლებიც ავადმყოფობას ებრძვით, და დედ-მაპები, რომელთა გულებიც ცარიელია — იცოდეთ, რომ იესო არის თქვენთან ზუსტად ამ წუთში. ის არ არის შორს იმდენად, რამდენადაც ჩვენი ცრემლებია. მამა ალან და დედა თაო, თქვენი ტკივილი არის ჩვენი ეკლესიის ტკივილი. მაგრამ იობის მსგავსად, ჩვენც გვაქვს იმედი, რომ ჩვენი გამომსყიდველი ცოცხალია. ბენი ახლა არის იმ ზეციურ ნადიმზე, სადაც აღარ არის ტკივილი, აღარ არის ჰოსპიტლები და წამლები, არამედ არის მარადიული ფრენა ღვთის სინათლეში.

დღეს, როცა ამ ლოცვას დავასრულებთ და სახლში დავბრუნდებით, გააკეთეთ ერთი ძალიან მარტივი რამ: ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას. უბრალოდ გაჩერდით ერთი წუთით, ღრმად ჩაისუნთქეთ და თქვით: „უფალო, შენ იცი, როგორ მიყვარს ბენი. გთხოვ, ჩაიხუტე ის და მომეცი ძალა დღევანდელი დღის გასავლელად“. ეს არის ის პატარა ნაბიჯი, რომელიც სახლში შემოიყვანს მშვიდობას. ბენის სული, მისი ნაზი ღიმილი და მისი სიკეთე — ცივი წყლის ჭა Cà Mau-ში, დამხმარე ხელი გაჭირვებულთათვის — აგრძელებს ცხოვრებას ამ სამყაროში. ნუ გეშინიათ. თქვენ მარტო არ ხართ. ღმერთი თქვენთანაა, და ბენიც გცქერით სიყვარულით ზეციდან. ამინ.