ოთხშაბათი, ოცდამეცხრე კვირა ჩვეულებრივი დროისა

წარმოიდგინეთ ბენი, როცა ის თავის საყვარელ ადგილას ზის, თვალები უბრწყინავს და ხელში პატარა მოდელი თვითმფრინავის ყუთი უჭირავს. ეს იყო მისი სამყარო — გააზრებული, მოწესრიგებული, სავსე ოცნებებით „Con Chim Airlines“-ზე, რომელიც, მისი აზრით, ერთ დღეს ცას დაიპყრობდა. მახსენდება ერთი სურათი: ბენი, თავისი ნაზი ღიმილით, ათვალიერებს თვითმფრინავების მოდელებს მაღაზიაში. ის არ იყო უბრალოდ ბავშვი, რომელიც სათამაშოს ეძებდა; ის იყო მკვლევარი, რომელიც ეძებდა გზას ჰორიზონტისკენ. მისთვის თვითმფრინავი იყო სიმბოლო იმისა, რომ ცა არ არის ზღვარი, არამედ ღვთის უსასრულო სიყვარულის გაგრძელება. ეს ცნობისმოყვარეობა, ეს ნათელი გონება, რომელიც მათემატიკურ ამოცანებს ისე მარტივად ხსნიდა, როგორც სუნთქვა, იყო მისი სულის გამოძახილი — სულის, რომელიც ყოველთვის მზად იყო ფრენისთვის.

დღეს, ლუკას სახარებაში, იესო გვეუბნება: „იყავით მზად, რადგან იმ საათს, როცა არ ფიქრობთ, მოვა ძე კაცისა“. ეს სიტყვები ხშირად გვაშინებს. ჩვენ გვსურს, ვიცოდეთ დრო, გვსურს ვიყოთ მფლობელები ჩვენი დღეების, გვსურს გვქონდეს გარანტიები. მაგრამ იესო გვიწვევს არა შიშისკენ, არამედ მზადყოფნისკენ, რომელიც მსახურებას უკავშირდება. ის გვეკითხება: „ვინ არის ერთგული და გონიერი მნე?“. ბენჯამინის ცხოვრება იყო სწორედ ასეთი მსახურება. მისი „მნეობა“ არ იყო მხოლოდ კოდების წერა ან ტექნოლოგიური სქემები; მისი მნეობა იყო სიყვარულის გაცემა, რომელიც სრულიად ბუნებრივი იყო მისთვის. გახსოვთ, როგორ შესთავაზა მან თავისი მთელი დანაზოგი ბიძამისს, უილიამს, როცა მას უჭირდა? მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დააცარიელა ის; მან უბრალოდ შესთავაზა. ეს მზადყოფნა, გაეცა ყველაფერი, რაც ჰქონდა, არის ის, რაც დღესაც ცოცხალია. ეს იყო მისი „მზადყოფნა“ — გული, რომელიც ყოველთვის ღია იყო სხვებისთვის.

მოდით, ახლა სიმართლე ვთქვათ. ოთხი თვე გავიდა იმ დღიდან, რაც ბენი ჩვენს თვალს მიეფარა. სახლში სიჩუმეა. არის კუთხეები, სადაც მისი ნივთები დევს, არის სივრცეები, სადაც მისი სიცილი უნდა ისმოდეს. ამ სიჩუმეში, ლოდინი, რომელზეც იესო საუბრობს, ხანდახან მძიმეა. თქვენ გენატრებათ მისი ხმა, მისი ყოველდღიური ყოფნა. ტკივილი, რომელსაც ატარებთ, არ არის დანაშაული; ეს არის სიყვარულის ფასი. მაგრამ იესოს სიტყვები დღეს არის სინათლე ამ სიჩუმეში. ის ამბობს, რომ ის, ვინც მზად არის, ვინც გულით ელოდება, არასოდეს რჩება უპასუხოდ. ბენი ახლა არის იმ ბატონის სასუფეველში, რომელმაც ის მიიღო და დაამშვიდა. ის არ არის „დაკარგული“; ის არის იმ „სამეფო მნეობაში“, სადაც სიყვარული არასოდეს მთავრდება.

პავლე მოციქული ეფესელთა მიმართ ეპისტოლეში გვეუბნება: „...რომ ქრისტე იესოში წარმართები არიან თანამემკვიდრენი, ერთი სხეულის წევრები და თანაზიარნი აღთქმისა“. ეს არის ჩვენი დიდი იმედი. ბენი არ არის შორს. ის არის ქრისტეს სხეულის წევრი, რომელიც მარადიულად ცოცხლობს. პავლე ამბობს, რომ „ჩვენ გვაქვს გაბედულება და თავდაჯერებული მისვლა რწმენით“. ეს გაბედულება გვეძლევა სწორედ მაშინ, როცა ვხედავთ, რომ ჩვენი სიცოცხლე არ არის ჩვენი საკუთრება, არამედ ღვთის მადლით ნაბოძები საჩუქარი. ბენის ცხოვრება იყო პატარა, მაგრამ კაშკაშა მტკიცებულება ღვთის ამ „ამოუცნობი სიმდიდრისა“.

ალან, თაო, მინდა დღეს ძალიან ნაზად, როგორც მამამ შვილებს, გითხრათ ის, რაც შეიძლება თქვენმა დაღლილმა გულმა ზოგჯერ ეჭვქვეშ დააყენოს: თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. არ არსებობს არანაირი „შესაძლოა“, არანაირი „გამოტოვებული ნაბიჯი“. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი, არც თქვენი უყურადღებობა და არც სასჯელი. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ჩვენს შეცდომებს ითვლის და სენს გზავნის. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც ჩვენს ადამიანურ გონებას სცილდება, რისი თავიდან აცილებაც არცერთ მზრუნველობას, არცერთ სიფრთხილეს არ შეეძლო. ეს არ მოსულა არაფრიდან, რაც თქვენ გააკეთეთ ან არ გააკეთეთ. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს და ნუ ატარებთ ამ მძიმე ქვას თქვენს მკერდზე. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის სინათლე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. და ეს სიყვარული არ იკარგება. ის არის მარადიული.

რაიან, ძმაო, შენ, ვინც შენს ძმასთან ერთად იზრდებოდი და ახლა ამდენს ფიქრობ მასზე — გახსოვდეს, რომ ბენი შენს გულში ცხოვრობს. როცა შენ თამაშობ, როცა სწავლობ, როცა უყურებ ცას, იცოდე, რომ შენი ძმის სიყვარული შენთანაა. შენ არ ხარ მარტო. შენი ტკივილი არის იმის დასტური, თუ რამდენად ძვირფასია ის შენთვის. და უფალი, რომელიც ბეღურებსაც კი არ ივიწყებს, შენს ყოველ ცრემლს აგროვებს. ბენი შენი ანგელოზია, რომელიც გიყურებს და გეუბნება: „გააგრძელე, ძამიკო, მე შენთან ვარ“.

ბენის სიყვარული აგრძელებს მოქმედებას, როგორც იმ ჭაში, რომელიც მის სახელზე გაიხსნა, რათა სხვებს წყალი ჰქონოდათ. ბენის სიყვარული მიედინება როგორც ცოცხალი წყალი, რომელიც კურნავს და აცოცხლებს სხვებს. ეს არის მისი მემკვიდრეობა, რომელიც თქვენს ოჯახს აკავშირებს ღმერთთან. ბევრმა თქვენგანმა, ვინც შორიდან გვისმენთ და საკუთარ მძიმე ჯვარს ატარებთ — დედებმა, მამებმა, ბავშვებმა, რომლებსაც გული სტკივათ — იცოდეთ, რომ ღმერთი არ არის შორს. ის არის იმ სიჩუმეში, სადაც სიტყვები აღარ გვყოფნის. ბენჯამინის ცხოვრება არის მტკიცებულება იმისა, რომ ღვთის მადლი ჩვენზე უფრო ძლიერია ვიდრე სიკვდილი.

დღეს, როცა ამ ლოცვას დავასრულებთ და გარეთ გახვალთ, შეეცადეთ ერთი პატარა რამ წაიღოთ თან: ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას და ნუ ეძებთ პასუხს იმ კითხვებზე, რომელთა პასუხიც მიწაზე არ გვაქვს. უბრალოდ, დღეს საღამოს, როცა ცა შეიცვლის ფერს, შეხედეთ მას და გაიხსენეთ ბენი — არა როგორც წარსული, არამედ როგორც ცოცხალი სული, რომელიც ღვთის მადლით არის მოცული. იცოდეთ, რომ ის მშვიდობითაა და თქვენც ღვთის ხელში ხართ. ნუ გეშინიათ. თქვენ ხართ არჩეულნი სიყვარულისთვის. თქვენ ხართ ღვთის საკუთრება, მისი საყვარელი შვილები. ბენი არის თქვენი ოჯახის მარადიული ნაწილი, თქვენი ანგელოზი, რომელიც გელოდებათ. ეს არის ჭეშმარიტება, რომელიც ყველა ტკივილზე ძლიერია. ამინ.