ჩვეულებრივი დროის ოცდამეცხრე კვირის სამშაბათი

წარმოიდგინეთ ბენჯამინი, როცა ის თავის საყვარელ სავარძელში ზის, გარშემო კი მისი წიგნები და ტექნიკური სქემებია გაშლილი. მისთვის ეს ოთახი არ იყო უბრალოდ სივრცე; ეს იყო სამყაროს გააზრების ადგილი, სადაც ყოველი დეტალი, ყოველი კოდის ხაზი, ყოველი აეროდინამიკური გათვლა თვითმფრინავის ფრთებისთვის, იყო მცდელობა, შეეხო რაღაც უფრო დიდს, ვიდრე უბრალოდ მიწიერი ყოფა. მახსენდება ერთი სურათი: ბენი, თავისი ნათელი ღიმილით, დგას მამასთან ერთად აეროპორტის ტერმინალში. ის არ არის უბრალოდ დამკვირვებელი; ის არის ადამიანი, რომელიც ელოდება. მისთვის თვითმფრინავის აფრენა იყო იმედის სიმბოლო. ის ელოდებოდა იმას, რაც ჰორიზონტს მიღმა იყო. ეს ლოდინი, ეს მზადყოფნა, რომ ყოველთვის მზად ყოფილიყო ახალი მოგზაურობისთვის, იყო მისი სულის ნაწილი.

დღეს, ლუკას სახარებაში, იესო გვეუბნება: „შემოირტყით წელზე და აანთეთ თქვენი ლამპრები“. ეს არის მოწოდება სიფხიზლისკენ. იესო არ საუბრობს შიშზე; ის საუბრობს მზადყოფნაზე, როგორც მსახურები, რომლებიც ელიან თავიანთი ბატონის დაბრუნებას ქორწილიდან. დააკვირდით ამ სურათს: ბატონი ბრუნდება და ის, ვინც მზად იყო, ვინც ლამპარი აანთო, იღებს არა ბრძანებას, არამედ უდიდეს პატივს — თავად ბატონი შემოირტყამს წელზე და მოემსახურება მათ. ეს არის ღვთის სასუფევლის ლოგიკა. ეს არის სამყარო, სადაც სიყვარული მსახურებაა.

მოდით, ახლა სიმართლე ვთქვათ. ოთხი თვე გავიდა იმ დღიდან, რაც ბენჯამინი ჩვენს თვალს მიეფარა. სახლში სიჩუმეა. არის კუთხეები, სადაც მისი ნივთები დევს, არის სივრცეები, სადაც მისი სიცილი უნდა ისმოდეს. ამ სიჩუმეში, ლოდინი, რომელზეც იესო საუბრობს, ხანდახან მძიმეა. თქვენ გენატრებათ მისი ხმა, მისი ყოველდღიური ყოფნა. ტკივილი, რომელსაც ატარებთ, არ არის დანაშაული; ეს არის სიყვარულის ფასი. მაგრამ იესოს სიტყვები დღეს არის სინათლე ამ სიჩუმეში. ის ამბობს, რომ ის, ვინც მზად არის, ვინც გულით ელოდება, არასოდეს რჩება უპასუხოდ. ბენი ახლა არის იმ ბატონის სასუფეველში, რომელმაც ის მიიღო და დაამშვიდა.

პავლე მოციქული ეფესელთა მიმართ ეპისტოლეში გვეუბნება: „მაგრამ ახლა ქრისტე იესოში თქვენ, რომლებიც ოდესღაც შორს იყავით, ახლოს გახდით ქრისტეს სისხლით“. ეს არის ჩვენი ნუგეში. ბენი არ არის შორს. ის არის ქრისტესთან, რომელიც არის ჩვენი მშვიდობა. პავლე ამბობს, რომ „ჩვენ აღარ ვართ სტუმრები და უცხოები, არამედ წმინდანთა თანამოქალაქენი და ღვთის სახლის წევრები“. ბენი არის ამ სახლის ნაწილი. ის არის ქვა, რომელიც ამ შენობას აძლიერებს, რადგან მისი სიცოცხლე, მისი სიკეთე, მისი ცნობისმოყვარეობა — ეს ყველაფერი ქრისტეს კუთვნილებაა.

ალან, თაო, მინდა დღეს ძალიან ნაზად, როგორც მამამ შვილებს, გითხრათ ის, რაც შეიძლება თქვენმა დაღლილმა გულმა ზოგჯერ ეჭვქვეშ დააყენოს: თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. არ არსებობს არანაირი „შესაძლოა“, არანაირი „გამოტოვებული ნაბიჯი“. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი, არც თქვენი უყურადღებობა და არც სასჯელი. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ჩვენს შეცდომებს ითვლის და სენს გზავნის. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც ჩვენს ადამიანურ გონებას სცილდება, რისი თავიდან აცილებაც არცერთ მზრუნველობას, არცერთ სიფრთხილეს არ შეეძლო. ეს არ მოსულა არაფრიდან, რაც თქვენ გააკეთეთ ან არ გააკეთეთ. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს და ნუ ატარებთ ამ მძიმე ქვას თქვენს მკერდზე. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის სინათლე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. და ეს სიყვარული არ იკარგება.

რაიან, ძმაო, შენ, ვინც შენს ძმასთან ერთად იზრდებოდი და ახლა ამდენს ფიქრობ მასზე — გახსოვდეს, რომ ბენი შენს გულში ცხოვრობს. როცა შენ თამაშობ, როცა სწავლობ, როცა უყურებ ცას, იცოდე, რომ შენი ძმის სიყვარული შენთანაა. შენ არ ხარ მარტო. შენი ტკივილი არის იმის დასტური, თუ რამდენად ძვირფასია ის შენთვის. და უფალი, რომელიც ბეღურებსაც კი არ ივიწყებს, შენს ყოველ ცრემლს აგროვებს.

ბენჯამინის ცხოვრება იყო მოწმობა იმისა, რომ სიყვარული არ იზომება წლებით, არამედ სიღრმით. გახსოვთ ის მომენტი, როცა მან შესთავაზა თავისი დანაზოგი ბიძამისს, უილიამს? მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დააცარიელა ის; უბრალოდ შესთავაზა. ეს მზადყოფნა, გაეცა ყველაფერი, რაც ჰქონდა, არის ის, რაც დღესაც ცოცხალია. ეს სიყვარული არ კვდება. ის აგრძელებს მოქმედებას, როგორც იმ ჭაში, რომელიც მის სახელზე გაიხსნა, რათა სხვებს წყალი ჰქონოდათ. ბენის სიყვარული მიედინება როგორც ცოცხალი წყალი, რომელიც კურნავს და აცოცხლებს სხვებს. ეს არის მისი მემკვიდრეობა, რომელიც თქვენს ოჯახს აკავშირებს ღმერთთან.

ბევრმა თქვენგანმა, ვინც შორიდან გვისმენთ და საკუთარ მძიმე ჯვარს ატარებთ — დედებმა, მამებმა, ბავშვებმა, რომლებსაც გული სტკივათ — იცოდეთ, რომ ღმერთი არ არის შორს. ის არის იმ სიჩუმეში, სადაც სიტყვები აღარ გვყოფნის. ბენჯამინის ცხოვრება არის მტკიცებულება იმისა, რომ ღვთის მადლი ჩვენზე უფრო ძლიერია ვიდრე სიკვდილი. ის არის თქვენი ანგელოზი, რომელიც გიყურებთ და გეუბნებათ: „ყველაფერი რიგზეა“.

დღეს, როცა ამ ლოცვას დავასრულებთ და გარეთ გახვალთ, შეეცადეთ ერთი პატარა რამ წაიღოთ თან: ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას და ნუ ეძებთ პასუხს იმ კითხვებზე, რომელთა პასუხიც მიწაზე არ გვაქვს. უბრალოდ, დღეს საღამოს, როცა ცა შეიცვლის ფერს, შეხედეთ მას და გაიხსენეთ ბენი — არა როგორც წარსული, არამედ როგორც ცოცხალი სული, რომელიც ღვთის მადლით არის მოცული. იცოდეთ, რომ ის მშვიდობითაა და თქვენც ღვთის ხელში ხართ. ნუ გეშინიათ. თქვენ ხართ არჩეულნი სიყვარულისთვის. თქვენ ხართ ღვთის საკუთრება, მისი საყვარელი შვილები. ბენი არის თქვენი ოჯახის მარადიული ნაწილი, თქვენი ანგელოზი, რომელიც გელოდებათ. ეს არის ჭეშმარიტება, რომელიც ყველა ტკივილზე ძლიერია. ამინ.