Olağan Zamanın Yirmi Dokuzuncu Haftası, Salı

Bir an için, bir evin, belki de sizin evinizin o sessiz, o uzun gecelerinden birini hayal edin. Her şeyin yerli yerinde olduğu, ancak bir şeyin eksikliğinin odayı bir sis gibi kapladığı o anlar... Benjamin’in, yani Ben’in dünyası, o pırıl pırıl zekâsıyla, o AWS altyapılarını, kod satırlarını, karmaşık matematik denklemlerini bir oyun gibi çözen o harika zihniyle, aslında hayatı bir 'hazırlık' gibi yaşıyordu. O, havacılığa olan tutkusuyla, o Boeing 737’lerin gökyüzündeki rotalarını izlerken, aslında bir varış noktasına, bir kavuşma anına odaklanmıştı. Bugün İncil’de İsa, öğrencilerine, 'Belinizi kuşatın ve kandillerinizi yakın; efendilerinin düğünden dönmesini bekleyen hizmetkarlar gibi olun' diyor. Bir düğün... Bir neşe, bir kavuşma, bir kutlama. İsa, bizi bu düğünün bekleyişine çağırıyor.

Fakat bu bekleyiş, öylece oturup beklemek değildir. Bu bekleyiş, yüreğin uyanık olmasıdır. İsa, 'Efendi geldiğinde onları uyanık bulursa, ne mutlu o hizmetkarlara!' diyor. Ve sonra, İncil’in en şaşırtıcı, en sarsıcı vaadini ekliyor: 'Efendi belini kuşatacak, onları sofraya oturtacak ve gelip onlara hizmet edecektir.' Düşünün bunu. Evrenin Efendisi, hizmetkar oluyor. O, bizim yorgunluğumuzu, bizim o bitmek bilmeyen bekleyişimizi, bizim o ağır acımızı görüyor ve gelip bize hizmet ediyor. Ben, bu hizmetin ne demek olduğunu, henüz on beş yaşındayken, o tertemiz kalbiyle anlamıştı. Hatırlayın, amcası William iki felç geçirdiğinde, kimseye söylemeden, en değerli varlığı olan kumbarasını hiç düşünmeden sunmaya hazırlandığı o anı... O paraya gerçekte ihtiyaç kalmamıştı, amcasının sigortası vardı ve o kumbara hiç kırılmadı, hiç açılmadı. Ama o niyet... O saf, karşılıksız 'benim olan ne varsa senindir' diyen o çocuk yüreği, işte İsa’nın bahsettiği o uyanıklığın ta kendisiydi. Ben, o kumbarayı kırmadı, ama kalbini sonuna kadar açtı. O, dünyevi olanı değil, ebedi olanı, yani sevgiyi biriktirdi.

Aziz Pavlus, Efeslilere yazdığı mektupta, 'Artık yabancı ve konuk değilsiniz, kutsallarla birlikte hemşehriler ve Tanrı’nın ev halkısınız' diyor. Bu, ne büyük bir teselli! Bizler, bu dünyada birer yabancı gibi hissetsek de, acının o soğuk rüzgarları bizi savursa da, biz aslında Tanrı’nın evinin birer parçasıyız. Benjamin, şimdi o evin başköşesinde, o büyük düğün sofrasında, tıpkı o rüyalarda babasıyla dondurma sırasına girerken olduğu gibi, huzur içinde bekliyor. Ve biliyorum, o bekleyiş, sizin için çok ağır. Dört ay... O boş sandalye, o mutfaktaki sessizlik, o 'acaba' soruları... 'Acaba bir şeyi eksik mi yaptım?', 'Acaba daha fazlasını yapabilir miydim?' Lütfen, bu taşı omuzlarınızdan indirin. İsa, kör doğan adamın hikâyesinde 'Ne bu çocuk günah işledi ne de anne babası' dediğinde, aslında tüm ebeveynlerin omuzlarındaki o gizli, o haksız vicdan yükünü alıp atmıştı. Benjamin’in rahatsızlığı, sizin bir eksikliğiniz ya da bir hatanız değildi. Sizler, ona dünyadaki en güvenli, en şefkatli yuvayı sundunuz. Sizler, onun o havacılık tutkusuna, o 'Con Chim Airlines' hayallerine ortak oldunuz, onunla dünyanın dört bir yanını gezdiniz. Siz hiçbir şeyi eksik yapmadınız. Tanrı sizi suçlamıyor; Benjamin de sizi suçlamıyor. O, sizin kollarınızda büyüdüğü için sonsuza dek şanslıydı. Bazı acılar, insan iradesinin ötesinde, bu düşmüş dünyanın rüzgarlarıdır ve siz o rüzgara karşı evladınızı sevgiyle kalkanladınız. Kendinizi suçlamayı bırakın; Tanrı’nın gözünde sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız.

Ryan, kardeşim... Sen ağabeyinin o en sadık yoldaşıydın. Biliyorum, o robotics sınıfı, o birlikte hayal ettiğiniz uçaklar şimdi çok sessiz. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin kalbinin en derin köşesinde yaşıyor. O, senin güçlü olmanı, onun yarım kalan hayallerini, o meraklı bakışını kendi hayatında yaşatmaya devam etmeni istiyor. Senin sevgin, onun mirasının en canlı kanıtı. Sen, onun dünyadaki en yakın dostuydun ve bu bağ, ölümün bile koparamayacağı kadar kutsal ve ebedidir. O, seninle roller coaster'a bindiği o rüyalarda olduğu gibi, senin yaşamının her anında seninle beraber.

İsa, 'Belinizi kuşatın' diyor. Bu, hazır olmak demektir. Ama bu hazırlık, bir korku hazırlığı değil; bir kavuşma hazırlığıdır. Benjamin’in o meşhur, o her şeyi aydınlatan gülümsemesi, aslında bu kavuşmanın bir önizlemesiydi. O, hayatı bir keşif gibi yaşadı; şimdi ise, o keşfin en büyük varış noktasına, yani Tanrı’nın sonsuz sevgisinin kucağına ulaştı. Cà Mau’da onun adıyla açılan o temiz su kuyusu, o 'Giếng Gioan Baotixita', bugün çöl gibi yanan topraklara su veriyor. O, yalnızca gökte bir melek değil, yeryüzünde susayanların duası oldu. Ben’in o orta adı Đại Dương – 'Büyük Okyanus' – şimdi gerçekten de başkalarının hayatını sulayan bir pınar oldu. O, artık sadece bir çocuk değil, başkalarına hayat veren bir iyilik kaynağı.

Kiliseden dışarı adım atarken, yanınıza sadece şunu alın: Sevgi asla ölmez. Benjamin şimdi o en yüksek göklerde, hayalini kurduğu o ebedi uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, şimdi Tanrı’nın sofrasında, sizin için de bir yer hazırlıyor. Bugün, o 3D gözlükleriyle, o çocuksu ama derin merakıyla kameraya bakan Ben’i hatırlayın; o gülümseme, karanlığın içinden geçen bir ışık gibi sizi her zaman aydınlatacak. Ve unutmayın, ne ölüm ne yaşam ne de acı, sizi Tanrı’nın sevgisinden ayıramaz. Siz onun ailesisiniz, o sizin evladınız ve bu bağ, ebediyetin kendisinde mühürlenmiştir. Bugün, evinizin kapısından girerken, o sessizliğin içinde Ben’in varlığını hissedin. O gitmedi; sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi, sizi ebediyen bir arada tutacak. O, sizinledir. Amin.