Aziz Yosafat, Piskopos ve Şehit

Bir an için, elinizde eski, belki biraz yıpranmış bir mektup tuttuğunuzu hayal edin. Pavlus’un, tutuklu olduğu o karanlık hücreden, Philemon’a yazdığı mektup gibi… Pavlus orada, kendi kalbinin bir parçasını, Onesimus’u, eski efendisine geri gönderiyor. Onu artık bir köle olarak değil, 'daha fazlası, bir kardeş' olarak kabul etmesini istiyor. Pavlus’un o mektubunda kullandığı bir ifade var, kalbime dokunan: 'Onu, yani kendi yüreğimi geri gönderiyorum.' Bir insanı bir başkasına emanet ederken, aslında kendi varlığınızın bir kısmını, o en derin, en hassas yerinizi de teslim edersiniz. Bugün, Aziz Yosafat’ı anarken, Kilise’nin birliği için şehit düşen bu azizin yüreğini ve Pavlus’un o sarsıcı mektubunu, sevgili Benjamin’imizin hayatıyla, o nazik ruhuyla yan yana getirmek istiyorum.

Benjamin Vo... On beş yıllık ömrüne sığdırdığı o parlak zekayı, o bulut bilişim sistemleri arasındaki karmaşık mantığı, Boeing uçaklarına olan o bitmek bilmeyen merakını düşünün. Ama bugün, Ben’in zekasından ziyade, o zekayı taşıyan 'yüreğine' odaklanmak istiyorum. Hatırlayın, o 12 yaşındaki çocuğun, babasının 40. yaş gününde, daha hiçbir şey ortada yokken, babasını kaybetme korkusuyla nasıl gözyaşlarına boğulduğunu... Bu, sadece bir korku değil, bir insanın diğerine duyduğu o derin, sarsılmaz, saf sevginin kanıtıydı. Ben, bir başkasının acısını, bir başkasının varlığını kendi varlığından daha çok önemseyen o nadir ruhlardandı. Pavlus’un Onesimus için 'o benim yüreğim' dediği gibi, sizler de Ben’i, kendi yüreğinizin bir parçası olarak Cennet’in kapısına emanet ettiniz.

Biliyorum, dört ay geçti ama o boşluk, o evdeki sessizlik, bazen bir fırtına gibi geri dönüyor. Alan, Thao, Ryan... Sizler, o boş sandalyeye baktığınızda, sadece bir kayıp görmüyorsunuz; sizler, bir zamanlar o sandalyede oturan, o neşeli gülümsemesiyle evi aydınlatan, 'Con Chim Airlines' hayalleriyle gökyüzünü odanıza taşıyan o güzel çocuğu görüyorsunuz. Acınızın ne kadar gerçek, ne kadar derin olduğunu biliyorum. Bazen, 'Acaba bir şeyleri eksik mi yaptık? Bir şeyi atladık mı?' diye kendinize sorduğunuz o karanlık anları duyuyorum. Lütfen, bugün Pavlus’un Philemon’a yazdığı o teselli dolu sözleri kendi kalbinizde yankılayın: 'Belki de ondan bir süreliğine ayrılman, onu sonsuza dek geri alman içindir.' Bu, sadece bir ayrılık değil, bir başka boyuta taşınan bir bağdır.

İsa, bugün İncil’de, Tanrı’nın Krallığı’nın dışarıda, şurada veya burada aranacak bir şey olmadığını, 'Krallığın içinizde olduğunu' söylüyor. Benjamin, o kısa ömründe, bu krallığın ne olduğunu bize gösterdi. O, sadece bir öğrenci değil, bir sevgi elçisiydi. Onun o amcası William için kumbarasını sunmaya hazırlandığı o anı hatırlayın. O kumbara hiç kırılmadı, o para hiç harcanmadı, ama o niyet... O niyet, Tanrı’nın gözünde bir krallık kadar büyüktü. Bir çocuğun, elindeki her şeyi, başkasının yarası için feda etmeye hazır oluşu, işte Tanrı’nın Krallığı’nın yeryüzündeki en somut halidir. Sizler, Ben’e o cömertliği öğrettiniz; sizler, onun kalbini o kadar geniş tuttunuz ki, o, sadece kendi dünyasında değil, başkalarının dünyasında da yaşamayı seçti.

Sevgili dostlar, bazen insanlar bize 'Neden?' diye sorarlar. Neden bir çocuk, neden bu kadar erken? İsa, bugün İncil’de, 'İnsanoğlu’nun önce çok acı çekmesi ve bu kuşak tarafından reddedilmesi gerek' diyor. İsa, acının kaçınılmazlığını, bu kırık dünyanın bir gerçeği olduğunu bizden gizlemiyor. Ama O, acının son söz olmadığını da söylüyor. Şimşek çaktığında gökyüzünün bir ucundan diğer ucuna nasıl aydınlandığını düşünün; İsa’nın gelişi de, Tanrı’nın krallığı da, işte öyle ani, öyle sarsıcı ve öyle aydınlatıcıdır. Benjamin’in o parlak gülümsemesi, o meraklı bakışları, aslında o şimşek gibi, hayatınızın en karanlık anlarını bile aydınlatmaya devam eden bir ışıktır.

Ryan, kardeşim... Sen ağabeyinin en yakın yoldaşıydın. Biliyorum, şimdi yan odanın sessizliği bazen seni yoruyor. Ama unutma ki, ağabeyin Ben, senin içinde yaşayan o neşeli ruhtur. O, senin güçlü olmanı, onun adına da gökyüzüne bakmanı, onun adına da hayaller kurmanı istiyor. Sizin bağınız ölümle kopmaz; o, şimdi Cennet Şöleni’nde, Saint Carlo Acutis gibi genç ruhlarla birlikte senin için, ailen için dua ediyor. O, seninle rüyalarında buluştuğu gibi, hayatının her anında seninle yürümeye devam ediyor.

Ve siz, Alan ve Thao... Sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız. Lütfen o omuzlarınızdaki haksız vicdan azabını bugün bu sunağın üzerine bırakın. Hastalık bir ceza değildir; kimsenin hatası değildir. Bazı acılar, bu dünyada insan iradesinin tamamen ötesinde yer alır. İsa’nın, doğuştan kör olan adam için 'Ne bu adam günah işledi, ne de anne babası' dediği o anı hatırlayın; O, sizin omuzlarınızdaki o taşı çoktan kaldırdı. Sizler, onunla dünyayı gezdiniz, o havalimanı camlarının ardında Boeing uçaklarını izlerken paylaştığınız o neşeli anları, birlikte çıktığınız gezileri ve o 'en komik baba' deyişlerini kalbinizde sakladınız. Tanrı sizi suçlamıyor; Benjamin de sizi suçlamıyor. Sizler, ona dünyadaki en şefkatli yuvayı verdiniz.

Bugün, bu Kelâm’dan dışarı adım atarken, yanınıza şunu alın: Sevgi asla ölmez. Benjamin şimdi o ebedi göklerde, hayalini kurduğu o sınırsız uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. O, sizinledir. Evinizin kapısından içeri girdiğinizde, o sessizliğin içinde Ben’in varlığını hissedin. O gitmedi; sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi sizi ebediyen bir arada tutacaktır. Bugün, o gülümsemeyi hatırlayın; o, karanlığın içinden geçen bir ışık gibi sizi her zaman aydınlatacak. Ve unutmayın, ne ölüm ne yaşam ne de acı, sizi Tanrı’nın sevgisinden ayıramaz. Siz onun ailesisiniz, o sizin evladınız ve bu bağ, ebediyetin kendisinde mühürlenmiştir. O, sizi bekliyor. Amin.