წმინდა იოზაფატის, ეპისკოპოსისა და მოწამის ხსენება

წმინდა პავლე მოციქული თავის ეპისტოლეში ფილიმონის მიმართ წერს რაღაც ძალიან პირადულს, რაღაც ისეთს, რაც პირდაპირ ჩვენს გულებამდე აღწევს: „მე გთხოვ ჩემი შვილის, ონესიმეს გამო... მე შენთან ვაბრუნებ მას, ანუ ჩემს გულს“. დაფიქრდით ამ სიტყვებზე: „ჩემს გულს“. პავლე არ საუბრობს უბრალოდ ადამიანზე, რომელიც მას ემსახურებოდა; ის საუბრობს ადამიანზე, რომელიც მისთვის იმდენად ძვირფასი გახდა, რომ მისი გაგზავნა საკუთარი გულის გაგზავნას უდრიდა. ეს არის ქრისტიანული სიყვარულის არსი — როცა მეორე ადამიანი ჩვენი არსების ნაწილი ხდება, როცა მისი ტკივილი ჩვენი ტკივილია და მისი სიხარული — ჩვენი სუნთქვა.

დღეს ჩვენ ვფიქრობთ ჩვენს ძვირფას ბენჯამინზე. უკვე ოთხი თვეა, რაც ბენი ჩვენს თვალს მიეფარა, მაგრამ ის კვლავ ჩვენს გულებშია, ისევე როგორც ონესიმი იყო პავლეს გულში. ბენი იყო ბიჭი, რომელიც თავისი არსებით, თავისი ბრწყინვალე გონებითა და განსაკუთრებით თავისი ნაზი სულით, ჩვენი გულის ნაწილი გახდა. ალან, თაო, თქვენ იცით, რას ნიშნავს, როცა გული ასე ღრმად არის დაკავშირებული სხვასთან. თქვენი სახლი, თქვენი დილა და თქვენი ღამეები სავსეა მისი ხსოვნით. და როცა პავლე ამბობს „ჩემი გული“, ჩვენ გვესმის ეს ტკივილიც და ეს სიყვარულიც. ბენი არ იყო უბრალოდ შვილი; ის იყო თქვენი გულის სიხარული, თქვენი იმედი, თქვენი ყველაზე ნათელი მოგონება.

სახარებაში იესო ფარისევლების კითხვას პასუხობს ღვთის სასუფეველზე. ისინი ეძებენ ნიშნებს, ისინი ეძებენ „აქ“ ან „იქ“, მაგრამ იესო მათ ეუბნება: „ღმრთის სასუფეველი თქვენს შორის არის“. ეს სასუფეველი არ არის რაღაც შორეული ადგილი, რომელსაც მხოლოდ სიკვდილის შემდეგ ვნახავთ. ეს არის ღვთის ყოფნა, რომელიც ახლაც, ამ წუთში, ჩვენს შორის მკვიდრობს. ბენჯამინი იყო ამ სასუფევლის პატარა, მაგრამ მბრწყინავი ანარეკლი. მისი სიკეთე, მისი ცნობისმოყვარეობა, ის, თუ როგორ უყურებდა ის სამყაროს — ეს ყველაფერი ღვთის სასუფევლის ნიშნები იყო ჩვენს შორის. გახსოვთ, როგორ უყვარდა მას აეროპორტში თვითმფრინავების ყურება? ის არ უყურებდა მხოლოდ მეტალს; ის უყურებდა ფრენას, ის უყურებდა იმას, რაც ადამიანს შეუძლია, როცა ის მიილტვის მაღლა. მისი ოცნება „Con Chim Airlines“-ზე იყო სწორედ ეს — სულის ფრენა სიკეთისკენ, ფრენა ღმერთისკენ.

მოდით, ახლა გულახდილად ვისაუბროთ. ვიცი, რომ ზოგჯერ გეჩვენებათ, თითქოს სასუფეველი ძალიან შორს არის, თითქოს ღმერთი დუმს. როცა დილაობით იღვიძებთ და ბენის ოთახის კარი დახურულია, როცა რაიანთან ერთად ყოფნისას გული გეწურებათ, რადგან ხედავთ, რომ ერთი სკამი ცარიელია — ეს ტკივილი არის ნამდვილი. ეს არ არის რწმენის ნაკლებობა. ეს არის იმ სიყვარულის სიმძიმე, რომელიც ისეთივე ღრმაა, როგორც ზღვა. ნუ ეცდებით ამ ტკივილის გაქრობას, ნუ ეცდებით მის დაფარვას. ღმერთი არ ითხოვს თქვენგან, რომ იყოთ ძლიერები მაშინ, როცა გული გტკივათ. ის ითხოვს, რომ იყოთ მასთან ერთად თქვენს ტკივილში.

მინდა ძალიან ნაზად, როგორც მამა ეფერება თავის დაღლილ შვილებს, შევახო ერთი დიდი ქვა, რომელსაც ზოგჯერ თქვენი გული საიდუმლოდ ატარებს. ნუ ეძებთ ბრალს იქ, სადაც ბრალი არ არის. ბენის ავადმყოფობა არასდროს ყოფილა თქვენი შეცდომა. არანაირი გამოტოვებული ნაბიჯი, არანაირი „შესაძლოა“. ღმერთი არ არის მკაცრი მსაჯული, რომელიც ჩვენს ნაბიჯებს ზომავს და სენს გზავნის. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც სცილდება ყოველგვარ ადამიანურ კონტროლს — ეს არ მოსულა არაფრიდან, რაც თქვენ გააკეთეთ ან არ გააკეთეთ. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის მზე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. აიღეთ ეს მძიმე ტვირთი თქვენი მკერდიდან და დაუტოვეთ უფალს. თქვენ სრულიად თავისუფალნი ხართ ამ ტკივილის დამატებითი ბრალდებისგან. არცერთი თქვენი ქმედება, არცერთი თქვენი უყურადღებობა არ ყოფილა მიზეზი. ბენი იყო საჩუქარი, და თქვენ იყავით მისი მფარველები. ღმერთი არ გადანაშაულებთ, ამიტომ ნუ გადანაშაულებთ საკუთარ თავს.

პავლე მოციქული ამბობს: „თუ მან რამე დაგიშავა ან რამე გმართებს, მე დამიწერე. მე, პავლე, ჩემი ხელით ვწერ: მე გადავიხდი“. ეს არის სიყვარულის უმაღლესი ფორმა — როცა ვიღაც იღებს სხვის ვალს საკუთარ თავზე. ქრისტემ ეს გააკეთა ჩვენთვის. მან აიღო ჩვენი ტკივილი, ჩვენი ცოდვა, ჩვენი სიკვდილი და თავის თავზე გადაიხადა. ბენი ახლა ამ სიყვარულშია. ის არ არის მარტო; ის არის იმ სასუფეველში, რომელზეც იესო საუბრობდა. ის არის „ჩვენს შორის“, უბრალოდ სხვაგვარად, ვიდრე ადრე. ის არის ჩვენს მოგონებებში, ჩვენს ლოცვებში, ჩვენს სიკეთეში.

რაიან, შენ, ვინც შენს ძმასთან ერთად იზრდებოდი, იცოდე, რომ შენი ძმის კვალი არ წაშლილა. როცა შენ წინ მიიწევ, გახსოვდეს, რომ შენში ცოცხლობს მისი სიკეთე. შენ არასდროს ხარ მარტო. შენი ძმა გყავს ზეცაში, როგორც ყველაზე მტკიცე მფარველი. როცა შენ იღიმი, როცა შენს ოცნებებს მიჰყვები, ბენი შენთანაა. ის არის ის ნათელი, რომელიც შენს გზას ანათებს. შენ ხარ მისი სიყვარულის მემკვიდრე.

ბენის სიყვარული არ დასრულებულა მის მიწიერ დღეებთან ერთად. ის დღესაც მოძრაობს ამ სამყაროში. ის სიკეთე, რომელსაც თქვენ აკეთებთ მის სახელით — ის ჭა ვიეტნამში, ის დახმარება, რომელსაც გასცემთ — ეს არის ბენის „გულის“ გაგრძელება. ეს არის ნიშანი იმისა, რომ სიყვარული, რომელიც ბენმა დათესა, დღესაც ნაყოფს იძლევა. ეს არის ჩვენი იმედი: რომ ჩვენც, ისევე როგორც ბენი, ვიქნებით მზად, როცა ნეფე მოვა.

დღეს, როცა სახლში დაბრუნდებით, შეხედეთ ცას. გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, მისი ცნობისმოყვარე მზერა. ნუ შეგეშინდებათ სიჩუმის, რადგან სწორედ ამ სიჩუმეში გვესმის უფლის ხმა: „მე თქვენთან ვარ“. გააკეთეთ ერთი პატარა, ჩუმი სიკეთე ბენის სახელით — ისე, რომ არავინ გაიგოს. ეს იქნება თქვენი „ზეთი“, თქვენი მზადყოფნა. და როცა ამას იზამთ, გაიღიმეთ, რადგან იცით, რომ სიყვარული არასდროს კვდება. ბენი გელოდებათ, და უფალი გიყვართ. თქვენ ხართ არჩეულნი სიყვარულისთვის. ბენი არის თქვენი ოჯახის მარადიული ნაწილი, თქვენი ანგელოზი, რომელიც გელოდებათ. ეს არის ჭეშმარიტება, რომელიც ყველა ტკივილზე ძლიერია. დაე, უფლის მშვიდობა, რომელიც ყოველგვარ გონებას აღემატება, მუდამ თქვენს გულებში მკვიდრობდეს. ამინ.