სახელითა მამისათა, და ძისათა, და სულისა წმიდისათა. ამინ. უფალი იყოს თქვენთან და მოგცეთ თავისი მშვიდობა.
უფალო, შეგვიწყალე. ქრისტე, შეგვიწყალე. უფალო, შეგვიწყალე.
წარმოიდგინეთ ბენჯამინი, როცა ის სახლში, თავის საყვარელ კუთხეში იჯდა, ფანჯარასთან, საიდანაც ცას აკვირდებოდა. მახსენდება ერთი სურათი: ბენი თავის ძმასთან, რაიანთან ერთად, ზღვის სანაპიროზე, ქვიშაში ჩამჯდარი. ისინი არ იყვნენ დაკავებულნი რაღაც დიდით ან ხმაურიანით; ისინი უბრალოდ თხრიდნენ პატარა აუზს, აშენებდნენ რაღაცას, რაც მხოლოდ მათთვის იყო მნიშვნელოვანი. ისინი იყვნენ თავიანთი პატარა სამყაროს არქიტექტორები, ბედნიერნი იმით, რომ ერთად იყვნენ, რომ ერთმანეთის გვერდით სუნთქავდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ ზღვის ნიავი უბერავდა. ბენისთვის სამყარო სწორედ ასეთი იყო — დიდი, საოცარი სისტემა, სადაც ყველაფერი, მათ შორის მისი კოდირება, მისი მათემატიკური ამოცანები თუ მისი ოცნებები „Con Chim Airlines“-ზე, ერთმანეთს უკავშირდებოდა ღვთის სიყვარულის დიდი ქსელით.
დღეს, პავლე მოციქული ეფესელთა მიმართ ეპისტოლეში საუბრობს იმედზე და ღვთის ძალაზე, რომელიც ქრისტეში მოქმედებდა. ის ამბობს: „მათი გულების თვალები განათდეს, რათა იცოდეთ, რა არის მისი მოწოდების იმედი“. ეს სიტყვები, რომელიც დღეს ჩვენს გულებს ეხება, არის მოწვევა, რომ უფრო ღრმად ჩავიხედოთ. პავლე არ გვთავაზობს თეორიას; ის გვთავაზობს ხედვას. ის გვეუბნება, რომ არსებობს იმედი, რომელიც სცილდება ჩვენს მიწიერ გაგებას. ეს იმედი არის ქრისტე, რომელიც „ყოველივე მის ფეხქვეშ დაამორჩილა“. ეს იმედი არის ის, რაც ბენჯამინის სიცოცხლეს სრულყოფილს ხდიდა, თუნდაც ჩვენი ადამიანური საზომით ის ასე ხანმოკლე ჩანდა.
მაგრამ მოდით, სიმართლე ვთქვათ. როცა გულში ტკივილი გაქვთ, როცა ოთხი თვე გავიდა და სიჩუმე სახლში ჯერ კიდევ ისეთი მძიმეა, პავლეს სიტყვები ზოგჯერ შორს გეჩვენებათ. თქვენ გენატრებათ ბენის „დილა მშვიდობისა, მამაო“. გენატრებათ ის მომენტები, როცა ის, სრულიად უბრალოდ, თავის ფიქრებს გიზიარებდა. გენატრებათ მისი სიცილი. ამ ტკივილის წინაშე, სახარებაში იესო გვეუბნება: „ნუ წუხხართ“. ეს არ არის ბრძანება, რომ არ ვიგრძნოთ ტკივილი. ეს არის მოწვევა, რომ არ მივცეთ შიშს უფლება, მართოს ჩვენი გული. როცა იესო ამბობს: „სულიწმიდა გასწავლით იმ ჟამს, რაც უნდა თქვათო“, ის გულისხმობს, რომ თქვენ არ ხართ მარტო. როცა ლოცულობთ, როცა ტირით, როცა ბენზე ფიქრობთ, სულიწმიდა არის თქვენს გულში და გეუბნებათ: „ის ჩემთანაა“.
მინდა, დღეს ერთი მძიმე ქვა მოვაშორო თქვენს გულებს, რომელიც ბევრ მშობელს აწევს. ალან, თაო, მინდა გითხრათ პირდაპირ: თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. არ არსებობს არანაირი „შესაძლოა“, არანაირი „გამოტოვებული ნაბიჯი“. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი, არც თქვენი უყურადღებობა და არც სასჯელი. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ითვლის ჩვენს შეცდომებს. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც ჩვენს ადამიანურ გონებას სცილდება, რისი პრევენციაც შეუძლებელია. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები. თქვენი სიყვარული იყო ის სინათლე, რომელშიც მან გაატარა თავისი ცხოვრება. ის გიყვარდათ იმიტომ, რომ თქვენ იყავით მისი სამყარო. და ის სიყვარული, რომელიც თქვენ მას აჩუქეთ, ახლა მასთანაა მარადისობაში.
რაიან, შენ, ვინც შენს ძმასთან ერთად იზრდებოდი, ალბათ ყველაზე მეტად გრძნობ ამ სიცარიელეს. შენ დაკარგე შენი თანამგზავრი, შენი საუკეთესო მეგობარი. მაგრამ გახსოვდეს, რომ ბენი შენს გულშია. როცა შენ აგრძელებ ცხოვრებას, როცა შენ სწავლობ, როცა შენ ოცნებობ, შენ ამას აკეთებ ბენთან ერთად. ის არ არის სადღაც შორს, ის არის შენს შთაგონებაში. ნუ გეშინია შენი მონატრების; ეს მონატრება არის სიყვარულის ყველაზე სუფთა ფორმა. შენ არ ხარ მარტო, რადგან უფალი, რომელიც ბეღურებსაც კი ითვლის, შენს ყოველ ცრემლს აგროვებს.
ბენის ცხოვრება იყო, როგორც წმინდა ეგნატე ანტიოქიელის ცხოვრება, მოწმობა იმისა, რომ სიყვარული არის უმაღლესი ძალა. ეგნატე ამბობდა, რომ ის იყო ღვთის ხორბალი, რომელიც უნდა დაფქულიყო. ბენჯამინი, თავისი ნაზი გულით, თავისი ცნობისმოყვარეობით, თავისი სურვილით, დახმარებოდა სხვებს — გახსოვთ, როგორ შესთავაზა თავისი დანაზოგი ბიძამისს, უილიამს? ეს იყო მისი „მოწამეობა“, მისი სიყვარულის მსხვერპლშეწირვა. მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დააცარიელა ის; მან უბრალოდ შესთავაზა. ეს მზადყოფნა, გაეცა ყველაფერი, რაც ჰქონდა, არის ის, რაც დღესაც ცოცხალია. ეს სიყვარული არ კვდება. ის აგრძელებს მოქმედებას, როგორც იმ ჭაში, რომელიც მის სახელზე გაიხსნა, რათა სხვებს წყალი ჰქონოდათ.
ბევრმა თქვენგანმა, ვინც შორიდან გვისმენთ და საკუთარ ჯვარს ატარებთ, იცოდეთ: თქვენ არ ხართ მიტოვებულნი. ღმერთი არის იმ სიჩუმეში, რომელიც სახლში დაისადგურებს, როცა ყველაფერი ჩაწყნარდება. ის არის იმ ტკივილში, რომელსაც ვერავის უყვებით. ის არის თქვენი ნუგეში. ბენჯამინის ცხოვრება, თუნდაც ასე ხანმოკლე, არის მტკიცებულება იმისა, რომ სიყვარული არასოდეს კვდება.
დღეს, როცა ამ ლოცვას დავასრულებთ, მინდა, რომ ერთი პატარა რამ წაიღოთ სახლში. ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას. ნუ ეძებთ პასუხს კითხვაზე „რატომ“. უბრალოდ, დღეს, როცა საღამო დადგება, შეხედეთ ცას და წარმოიდგინეთ ბენი, რომელიც გიყურებთ და გეუბნებათ: „ყველაფერი რიგზეა“. რადგან ის არის ღვთის ხელში, და თქვენც, თითოეული თქვენგანი, ხართ ღვთის ხელში. ნუ გეშინიათ. თქვენ ხართ არჩეულნი სიყვარულისთვის. თქვენ ხართ ღვთის საკუთრება, მისი საყვარელი შვილები. ბენი არის თქვენი ოჯახის მარადიული ნაწილი, თქვენი ანგელოზი, რომელიც გელოდებათ. ეს არის ჭეშმარიტება, რომელიც ყველა ტკივილზე ძლიერია. ამინ.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა. პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს და მომიტევენ ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა, და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ.
უფალმა დაგლოცოთ და გფარავდეთ. მშვიდობით წადით.
✝ დაგლოცოთ ყოვლისშემძლე ღმერთმა: მამამ და ძემ და სულიწმიდამ. ამინ.